Τελικά, διαλέγουν παιχνίδια οι παίκτες του Ολυμπιακού;

Τελικά, διαλέγουν παιχνίδια οι παίκτες του Ολυμπιακού;

Τελικά, διαλέγουν παιχνίδια οι παίκτες του Ολυμπιακού;

bet365

Ο Κ. Νικολακόπουλος επιχειρεί μέσα από το blog του στο Gazzetta να απαντήσει σε ένα καίριο ερώτημα σε σχέση με τον Ολυμπιακό.

Ένα…διαχρονικό ερώτημα των φίλων του Ολυμπιακού έρχεται να πέσει και κατά τη φετινή σεζόν στο τραπέζι: άραγε, οι «ερυθρόλευκοι» ποδοσφαιριστές διαλέγουν παιχνίδια και παρουσιάζονται καλύτεροι στην Ευρώπη, σε σχέση με το πρωτάθλημα;

Εδώ υπάρχει μία παρατήρηση, που αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον: η διαφορά που υπάρχει, σε επίπεδο ποιότητας, με τα γκολ που βάζουν στην Ευρώπη και με αυτά που βάζουν στο πρωτάθλημα-διευκρίνηση δεν μιλάω απλά για τον αριθμό των γκολ, που είναι επίσης πιο πολλά στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, παρά στα ελληνικά (!), μιλάω για την ποιότητα των τελειωμάτων που έφεραν τα γκολ.

Φέρτε στο μυαλό σας τα γκολ του Ολυμπιακού στην Ευρώπη…

Με τη Φενέρμπαχτσε (3-0) ένα πραγματικά βραζιλιάνικο σκάψιμο της μπάλας από πλευράς του Τικίνιο και δύο εξαιρετικά καλοζυγισμένα σουτ του Μασούρα, εκ των οποίων το πρώτο αναδείχθηκε από την uefa ως ένα από τα τέσσερα καλύτερα της δεύτερης αγωνιστικής της φάσης των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ.

Με την Άντβερπ (2-1) ένα απίθανο σουτ του Ρέαμτσιουκ υπό ασφυκτική πίεση στο 87ο λεπτό και μία άπιαστη κεφαλιά του Ελ Αραμπί.

Να πάμε και στα προκριματικά; Δύο γκολ του Μαντί Καμαρά, το ένα πιο όμορφο από το άλλο (δεξιοτεχνικό μακρινό με τη Νέφτσι, αριστοτεχνικό πιο κοντινό με την Σλόβαν)…Ένα γκολ του Ελ Αραμπί με ιδανική κεφαλιά στην Σλοβακία…Ένα γκολ του Εμβιλά με μονοκόμματο σουτ στη Βουλγαρία, αφού προηγουμένως Μαντί και Μασούρας είχαν διαβήτη στις πάσες τους, όπως κι ο Βαλμπουενά στο γκολ του Μασούρα στο Μπακού…Ακόμη και το πλασέ του Ονιεκούρου στην Μπρατισλάβα ήταν «ένα κι ένα»…Από εκεί και πέρα, από τα 15 συνολικά γκολ, υπήρχε κι ένα με πέναλτι (στη Βουλγαρία), δύο από κόρνερ (στο 3-0 με Σλόβαν) κι ένα ξερό σουτ (του Αγκιμπού με Λούντογκορετς).

Φέρτε τώρα στο μυαλό σας τα γκολ του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα…

Δύο από στημένες φάσεις (του Σισέ στη Λαμία και του Σοάρες με τον Απόλλωνα)…Ένα με σουτ και καραμπόλα (του Μπουχαλάκη στη Λαμία)…Ένα από απόκρουση του αντίπαλου γκολκίπερ και ριμπάουντ (του Μασούρα με τον Απόλλωνα)…Ένα από χοντρό λάθος του αντίπαλου τερματοφύλακα (του Αγκιμπού στην Τρίπολη)…Ένα πραγματικά ωραίο γκολ, του Τικίνιο στην Τρίπολη από την ενέργεια του Μασούρα και δύο ακόμη όμορφα γκολ (από τα συνολικά οκτώ της ομάδας), τα σουτ του Τικίνιο και του Βρουσάι με τον Απόλλωνα, όταν όμως πια το ματς ήταν στο 2-0 και στο 3-1…

Κατ΄ αρχάς, βέβαια, και στα οκτώ παιχνίδια του στην Ευρώπη ο Ολυμπιακός σκόραρε. Μάλιστα, στα τρία πρώτα παιχνίδια (με Νέφτσι μέσα κι έξω και με Λούντογκορετς) έβαζε από ένα γκολ και στα επόμενα έβαζε από δύο γκολ (σε Βουλγαρία, σε Σλοβακία και με Άντβερπ) και τρία γκολ (με Σλόβαν και σε Φενέρμπαχτσε). Ενώ στο πρωτάθλημα από τα πέντε μόλις παιχνίδια, στα δύο δεν σκόραρε καν...

Καμαρά

Και το ερώτημα είναι, εξηγείται όλο αυτό το πράγμα με την πραγματικότητα, την οποία δεν αρνείται κανείς, ότι στην Ευρώπη όντως ο Ολυμπιακός βρίσκει πιο πολλούς ανοικτούς χώρους, ενώ στο πρωτάθλημα οι άμυνες-πούλμαν τον δυσκολεύουν τόσο πολύ; Μήπως όμως οι τεράστιες διαφορές που βλέπουμε, σε ποσότητα, αλλά και σε ποιότητα, στα γκολ της ομάδας στα ελληνικά σε σχέση με τα ευρωπαϊκά παιχνίδια της, έχουν να κάνουν και με άλλα πράγματα; Μήπως οι παίκτες του Ολυμπιακού είναι πιο συγκεντρωμένοι, πιο καλά προετοιμασμένοι πνευματικά στους αγώνες τους στα Κύπελλα Ευρώπης και έτσι σκοράρουν και πιο εύκολα, αλλά και πιο όμορφα γκολ; Μήπως έχουν άλλο focus στην Ευρώπη κι έτσι βλέπουμε τις διαφορές που βλέπουμε;

Αν είναι έτσι, ας συνυπολογίσουν ότι ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν τα ξεχωρίζει τα παιχνίδια. Μάλιστα, 6.000 παραπάνω εισιτήρια κόπηκαν με τον ΠΑΟ απ΄ ότι με την Άντβερπ, όπως κόπηκαν 2.000 περισσότερα εισιτήρια με τον Ατρόμητο απ΄ότι με την Σλόβαν. Κι όπως κόπηκαν ίδια εισιτήρια με τον Απόλλωνα, όπως και με τη Λούντογκορετς (και 2.000 περισσότερα απ΄ότι με τη Νέφτσι)…Ο Ολυμπιακός δεν διαχωρίζει στόχους, θέλει και το πρωτάθλημα και να πάει όσο πιο καλά γίνεται και στην Ευρώπη.

Με το αναπόφευκτο θέμα που επίσης διαχρονικά τίθεται να είναι, μήπως φρεσκάροντας την ομάδα από παιχνίδι σε παιχνίδι, έβρισκε ο προπονητής παίκτες με πιο μεγάλα κίνητρα. Π.χ. με τον ΠΑΟ, μετά το φοβερό και τρομερό 3-0 στην Τουρκία, πόσο μεγάλα κίνητρα να είχαν όσοι έπαιξαν, σε σχέση με όσους δεν έπαιξαν (βλέπε Ελ Αραμπί, Βαλμπουενά, Κούντε, Καρμπόβνικ, Βρουσάι, Ανδρούτσο κ.α);…

Άσχετο: Για να ξέρει κι ο κόσμος κάποια πράγματα. Ο Ουσεϊνού Μπα μένει συχνά εκτός 20άδας του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα, γιατί ο σύλλογος έχει εφτά μη κοινοτικούς ξένους και δικαιούνται σε κάθε παιχνίδι να παίζουν οι πέντε. Κι ο Μαρτίνς προτιμάει τους Σισέ, Μαντί, Αγκιμπού, Κούντε και Ονιεκουρού. Όταν π.χ. επιλέχθηκε να παίξει ο Μπα βασικός με τον Απόλλωνα, είχε μείνει εκτός 20άδας ο Μαντί. Κι όταν στην πρεμιέρα με τον Ατρόμητο έλειψαν οι Μαντί κι Αγκιμπού λόγω Εθνικής Γουινέας, ο Πέδρο είχε πάρει στην 20άδα τον έβδομο ξένο, τον Αλγκασίμ και μάλιστα τον είχε περάσει κι ως αλλαγή.

Κώστας Νικολακόπουλος
Κώστας Νικολακόπουλος

Ο Κώστας Νικολακόπουλος έγινε δημοσιογράφος από…σπόντα. Από τη Νομική και τη δικηγορία η, το επάγγελμα του δικαστικού, που υποτίθεται ότι ήταν στα πλάνα του (εξ ου κι οχαρακτηρισμός «ανακριτή» από τον Γ. Λούβαρη!), βρέθηκε ξαφνικά στον ΦΙΛΑΘΛΟ, όταν πρωτογεννήθηκε η ιδέα αυτής της εφημερίδας από τους Ν. Καραγιαννίδη και Ι. Μαθιουδάκη. Ένα χρόνο ρεπορτάζ Πανιώνιου και Αιγάλεω (μαζί), ένα χρόνο ΑΕΚ και από την άνοιξη του 1984 έως και σήμερα ρεπορτάζ Ολυμπιακού, όπου τα έχει δει όλα. Πρώτα τα λεγόμενα πέτρινα χρόνια και μετά πρωταθλήματα το ένα μετά το άλλο. Του αρέσει να γράφει για μεταγραφές, αλλά ο ίδιος τις αποφεύγει. Σε 40 χρόνια έχει κάνει δύο! Το 1992 στο ΦΩΣ του Θ. Νικολαϊδη και μετά στον ΓΑΥΡΟ που στη συνέχεια έγινε ένα με τον Κόκκινο Πρωταθλητή. Πάνω από μία δεκαετία καλύπτει το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού στον Σπορ FM.