ΑΕΚ: Σε μια γωνιά στη Σκεπαστή...

ΑΕΚ: Σε μια γωνιά στη Σκεπαστή...

Γιώργος Τσακίρης Γιώργος Τσακίρης
ΑΕΚ: Σε μια γωνιά στη Σκεπαστή...

bet365

Ο Γιώργος Τσακίρης γράφει για την κερκίδα που σημάδεψε μια για πάντα γενιές ΑΕΚτζήδων, μελαγχολεί και μαζί με τους υπόλοιπους Ενωσίτες, μετράει αντίστροφα για την επιστροφή!

Πού να εξηγώ... Τι να σου περιγράψω και τι να καταλάβεις; Όσο πλούσια και να είναι η ελληνική γλώσσα, η οποία είναι συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη, δεν υπάρχουν αρκετές λέξεις για να εκφράσουν σε απόλυτο βαθμό το συναίσθημα, ή πιο σωστά τα συναισθήματα. Ποια; Αυτά που σου προκαλούν οι αναμνήσεις σε όλα τα κομμάτια της ζωής μας, σημαντικά για άλλους, ασήμαντα για πολλούς. Ο καθένας έχει τη δική του ανάμνηση παντρεμένη με πράγματα τα οποία για κάποιους θα είναι γραφικά και αστεία, για άλλους όμως: όλη τους η ζωή...

Αυτό ισχύει (και) στην περίπτωσή μου (και όχι μόνο) σχετικά με το πρωινό που είχα σήμερα και το οποίο αφιέρωσα -χάρη σε μια φωτογραφία και μια ιστορική υπενθύμιση από την ΠΑΕ ΑΕΚ- στον εαυτό μου γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, ταξιδεύοντας στη παιδική και εφηβική μου ηλικία, έως και τις αρχές της ενηλικίωσής μου... Ήταν αρκετή η φωτογραφία της «Σκεπαστής» για να με υποχρεώσει να αφιερώσω μπόλικο από το χρόνο μου στο τόσο όμορφο (και μακρινό δυστυχώς) παρελθόν μου στης Φιλαδέλφειας τα μέρη.

Πόσο γεγονός είναι και μένει στην καρδιά και το μυαλό το «9, 10, 11 οι θύρες που αγαπώ». Δεν υπήρξε άλλη εξέδρα με την αντίστοιχη ομορφιά της και τις μοναδικές ιστορίες της από αγώνες και όχι μόνο! Από όταν δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί τους αντίπαλους οπαδούς (απ' όπου και φωτογραφίες με αλλόθρησκους να βρίσκονται σε αυτή) και έπειτα όταν έγινε το «σπίτι του κάθε ΑΕΚτζή» αλλά κύρια των οργανωμένων φίλων της ΑΕΚ και της μεγαλύτερης οπαδικής οργάνωσης στον τόπο μας, την Original 21!

Ήταν τέτοια μέρα πριν από 42 χρόνια όταν είχαμε τα εγκαίνια της «Σκεπαστής» θύρας στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας όπου σε αυτή βρίσκονταν οι θύρες 9-10-11 όπως προείπα και από πάνω τους φυσικά οι θύρες 8-12. Αγαπημένη και αυτή, η πρώτη που πήγα για να δω την αγαπημένη μου ομάδα με τους γονείς μου, βλέπετε ο Τάκης και η Ρένα από 'κει προτιμούσαν να βλέπουν τους αγώνες, από ψηλά και να νιώθουν το έδαφος να... σείεται από τους... «μουρλούς από κάτω μας» όπως έλεγε η μητέρα μου...

Η πρώτη συνάντηση, οι γονείς, το ΣΟΚ!

Τέσσερις δεκαετίες πίσω λοιπόν, κοντά στα χρόνια μου αυτά της Σκεπαστής, 42 χρόνια έχουν περάσει από την... πρεμιέρα της και δεν ξεχνιέται ΠΟΤΕ κι ας μην υπάρχει πια! Αντίθετα εξακολουθεί να μνημονεύεται από δικούς μας και... αντίπαλους. Ότι φεύγει άλλωστε χάνεται μόνο αν το ξεχάσουμε, αν σταματήσουμε να το μνημονεύουμε και αν το προσπεράσουμε, όπως συμβαίνει με ότι και όσα αγαπάμε (πρόσωπα και μη), ακόμη και να μην τα βλέπουμε δεν παύουν να ζουν, το κάνουν μέσα από εμάς, από τις αναμνήσεις μας, τις ιστορίες μας, τις αναφορές μας στα πρόσωπα και τα πράγματα που αγαπήσαμε και μας λείπουν.

Έφτασα 44 και οδεύω προς τα 45 όμως στην καρδιά μου και στο κορμί μου προκαλείται η ίδια ανατριχίλα με εκείνη της πρώτης φοράς που συνάντησα τη Σκεπαστή και με κέρδισε – έκλεψε η μαγεία της... Μικρό παιδί ήμουν, δεν επέτρεπαν οι γονείς μου να πάω μόνος μου (με φίλους ή ακόμη και με τ' αδέρφια μου που δεν θα με ήθελαν κιόλας, θα ήμουν βάρος) στο γήπεδο και έτσι, αφού ήμουν ο Βενιαμίν της οικογένειας Τσακίρη, ήμουν και ο τελευταίος που περήφανα ο πατέρας και η μητέρα του έπαιρναν να τον πάνε στο γήπεδο ντυμένο στην πιο όμορφη διχρωμία...

«Νομίζω τότε, όταν πηγαίναμε στο γήπεδο, ήταν και η μόνη φορά που με χαρά μας έδινες τα χεράκια σου να σε κρατάμε, τέτοια ήταν η χαρά σου, κάθε άλλη φορά βγάζαμε χτικιό και τρέχαμε να σε πιάσουμε γιατί δεν ήθελες να σε κρατάμε ποτέ», μου έχει πει στο παρελθόν, χρόνια πριν, το Ρενάκι μου (σ.σ.: η μητέρα μου). Δεν το θυμάμαι καλά, όμως έχω ανάμνηση να σφίγγω το χέρι του πατέρα μου ή της Ρένας όταν στρίβαμε απ' το παρκάκι για να μπούμε στην ευθεία του γηπέδου και εμφανιζόταν σιγά – σιγά η πίσω όψη της Σκεπαστής!

Την πρώτη φορά που τη συνάντησα έπαθα σοκ! «Όπως όλα τα παιδάκια μωρέ Γιώργο, σα χαζό κοίταγες», μου περιέγραφε παλιά ο πατέρας μου όταν τον ρωτούσα για να τον μαλακώσω επειδή με έκραζε που ήθελα και πήγαινα εκδρομές να δω την ΑΕΚ. «Βρε συ μαζέψου, να την αγαπάς, αλλά συγκεντρώσου και στις υποχρεώσεις σου, η ΑΕΚ θα σε ταΐζει όταν μεγαλώσεις;», μου έλεγαν και οι δυο τότε (με την Ρένα να μου κλείνει το μάτι κλεφτά και να μου δίνει να καταλάβω ότι θα πάω, πήγαινε με τα νερά του Τάκη για να τον ηρεμήσει ότι τάχα μου τον στηρίζει και μετά πάντα, μα πάντα, κατάφερνε να τον πείσει ότι «άσε το παιδί να πάει, εκδρομή είναι κι εμείς πηγαίναμε», θεά Ρένα και ταυτόχρονα πού να 'ξεραν τότε ότι -κατά κάποιο τρόπο- θα με... ταΐζει η ΑΕΚ τελικά.

Ο αδερφός μου, ο μύθος και ο έρωτας με την πρώτη ματιά!

ΔΑΣ

Με λύσσα περίμενα τα χρόνια να περάσουν, να φτάσω λίγο μετά τα 12 με 13, να είναι δεδομένο ότι θα πάω κι εγώ στη Σκεπαστή! Θα μπω και θα γνωρίσω κι εγώ τη μαγεία της, θα γίνω ένα με τους... μουρλούς, δεν θα σταματώ να τραγουδώ, δεν θα ακούσω ξανά ποτέ το... σιχαμένο «έλα καθόμαστε τώρα, να δούμε ματσάκι, πάμε κάτω» και θα φωνάζω 90 λεπτά το όνομά Της, κερδίζει – χάνει, δεν έχει σημασία. Μόνο να ακούγεται το όνομά Της, δυνατά, μαζικά, με τον θόρυβο και την δυναμική που είχε αυτή η θύρα που πολλαπλασίαζε την ακουστική!

Να είναι καλά ο αδερφούλης μου ο Κυριάκος (τότε ο Γιάννης ο άλλος αδερφός μου είχε άλλες ασχολίες με όσους πήγαινε γήπεδο για να με παίρνει μαζί του), δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ περισσότερο, ήταν πάντα πιο καλός με μένα, ήμουν μάλλον η αδυναμία του, ή έστω στο μυαλό του το αδερφάκι του που πρέπει να προσέχει και να 'χει από κοντά όταν ήμασταν μικροί. Τέσσερα χρόνια μεγαλύτερός μου και φυσικά με πήρε πρώτη φορά στη Σκεπαστή... Πώς να μεταφέρω στο χαρτί το συναίσθημα; Θα προσπαθήσω διάολε, το αξίζουν όλοι και κύρια όσοι ΔΕΝ το έζησαν και είναι περισσότερο ΑΕΚ απ' όλους μας με τόσα χρόνια νέας... προσφυγιάς.

Όλα καλά από τα Κάτω Πατήσια έως το τρένο. Όλοι μας, της κιτρινόμαυρης φυλής, κατεβαίναμε προς το σταθμό τρένου ντυμένοι στη διχρωμία μας, απ' τη Σκιάθου, την Προμηθέως, την Ευγενίου Καραβίας και άλλα στενά, βγαίναμε Αχαρνών και όλοι κοιτούσαμε δεξιά – αριστερά και βλέπαμε πάντα τις ίδιες φάτσες και είχαμε την ίδια χαρά, ήμασταν μια οικογένεια. Φτάναμε στο σταθμό, κλείναμε ο ένας το μάτι στον άλλον, χαιρετούσαμε, αγκαλιαζόμασταν και κάναμε τους... προπονητές (για την ενδεκάδα) έως ότου φτάσουμε στον Περισσό...

Εκεί βγαίναμε ορδές αφού είχαν γεμίσει τα τρένα. Κατεβαίναμε στο γεφυράκι, δεξιά μέσα στο παρκάκι, αριστερά στο στενό και δεξιά μπροστά στα ξαφνικά η... αφεντιά της: επιβλητική, τεράστια στα παιδικά μου μάτια (αλλά και αργότερα), με τα τύμπανα να σε καλούν και τις ιαχές να σε εκστασιάζουν! Κοίταξα με αγωνία και άγχος τον αδερφό μου και μονολογούσα: «τόσες φορές έχω έρθει, γιατί νιώθω σαν τη πρώτη φορά, τι άγχος είναι αυτό;». Μα ήταν η πρώτη μου φορά, εκεί, στην Σκεπαστή. Έπειτα αναμονή, ουρά με το φόβο μη μου την πει και κανείς επειδή ήμουν μικρός του στυλ «πού πας εσύ ρε σκατό;» και βέβαια οι τύποι με τη στολή που μας ψάχνουν «τι θέλουν μωρέ αυτοί, τι μας ψάχνουν; να φύγουν», η μόνη σκέψη!

Όλα τα άλλα από την είσοδό μου σε αυτή και μετά είναι ιστορία που δεν επαναλαμβάνεται.. Δέος! Απόλυτο Δέος... Σάστισα, κόλλησα όταν είδα απέναντι την «21», γύρισα και έβλεπα ατελείωτα κεφαλάκια και τύπους με το ίδιο βλέμμα, την ίδια λύσσα, την ίδια μούρλα για Εκείνη... «Κατάλαβα Θεέ μου», μονολόγησα, «αυτό θα πει ''έρωτας με την πρώτη ματιά'', που λένε σε βιβλία και ταινίες». Αυτό ήταν έως ότου γκρεμίστηκε δεν πήγα αλλού, εκτός από ένα – δυο ματς και αυτά ευρωπαϊκά ή ντέρμπι (στην 1-2).

Υγ: Ήθελα να εστιάσω στο θέμα το γηπεδικό για να αναλύσουμε όλα όσα προηγήθηκαν με το θέμα του νέου που δημιουργείται στη θέση του παλιού. Αλλά δεν χρειάζεται τα είπαν όλα αυτοί που έπρεπε και διαβάσατε όλα όσα το αφορούν από τούτο το site όπου είχαμε το ρεπορτάζ από τη πρώτη στιγμή και προκάλεσε σημαντικά γεγονότα σα και σε συνέχειά του. Έχω τόσες ιστορίες να γράψω για τη Σκεπαστή, τόσες αναμνήσεις, τόσες στιγμές και τόσα πρόσωπα... Θα χρειαζόμουν όλο το Gazzetta για να το γεμίσω και δεν ξέρω αν θα έφτανε να τις χωρέσουν. Είμαι χαρούμενος και συγκινημένος ειλικρινά που έρχεται η εποχή όπου τα παιδιά τώρα, το δικό μου αγόρι (αν το αγαπήσει όσο εγώ), θα 'χουν τις δικές τους ιστορίες και στιγμές που δεν θα ξεχάσουν ποτέ στο νέο μας – τους σπίτι, στης Φιλαδέλφειας τα μέρη, εκεί που είναι η πόλη μας, η δική μας Ιθάκη... Μόνο τότε θα μας καταλάβουν. Όλα πάνε καλά, καλύτερα απ' το χρονοδιάγραμμα, οπότε λίγο ακόμη υπομονή και προσοχή να μη λείψουν άλλοι απ' τη γιορτή που έρχεται και προηγούμενο δεν θα 'χει για τη νέα φωλιά των αετόπουλων... Αυτή η χρονιά θα αργήσει να περάσει, φάγαμε τον γάιδαρο ντε και όταν μένει η ουρά ξέρετε όλοι καλά... Σκεπαστή αγάπη μου μας λείπεις!

Αφού λάνσαρε έναν καινοτόμο υπερπλήρη οδηγό για τη νέα σεζόν του ΝΒΑ, το Gazzetta ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για ένα NBA Tour χωρίς προηγούμενο. Ο Αντώνης Καλκαβούρας θα βρεθεί σε έξι διαφορετικές πολιτείες των Η.Π.Α. ακολουθώντας τους πρωταθλητές Μιλγουόκι Μπακς του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Μείνετε συντονισμένοι, το περιεχόμενο θα είναι εντυπωσιακό!

 

Γιώργος Τσακίρης
Γιώργος Τσακίρης