Μια ανάσα για την ανηφόρα

Μια ανάσα για την ανηφόρα

Βασίλης Βλαχόπουλος Βασίλης Βλαχόπουλος
Μια ανάσα για την ανηφόρα

bet365

Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για το «φάρμακο» του Άρη, τη νίκη που του εξασφαλίζει ηρεμία και τα 2-3 πραγματάκια που μπορεί να κρατήσει από το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό.

Οι θεωρίες των προληπτικών και γενικώς όλων όσοι δίνουν βάση σε ημερομηνίες και περιστατικά μάλλον βρήκαν την επιβεβαίωσή τους καθώς κατά διαβολική σύμπτωση ο Άρης ανασαίνει όταν βρίσκει απέναντί του τον Παναθηναϊκό. Σε τρικυμία ήταν το 2019 όταν ξέσπασε με το επιβλητικό 4-0 στο «Κλ. Βικελίδης», σε αμφισβήτηση ήταν και πέρσι όταν απέδρασε από το Ολυμπιακό Στάδιο, σε οριακό σημείο ήταν και χθες (22/9) όταν και πάλι ένιωσε ότι ο μοναδικός δρόμος προς το δωμάτιο της ηρεμίας ήταν να κερδίσει τον Παναθηναϊκό. Αυτό κέρδισαν οι «κίτρινοι» και τίποτε περισσότερο. Λίγα 24ώρα ηρεμίας και κάποια επίπεδα περισσότερα στον τομέα της αυτοπεποίθησης καθώς η γενική εικόνα τους, πλην κάποιων εξαιρέσεων, ήταν προβληματική και απολύτως ενδεικτική της δουλειάς που χρειάζονται.

Στην κορυφή της λίστας των εξαιρέσεων κατοικοεδρεύει ο Αμπουμπακάρ Καμαρά καθότι η εμφάνισή του υπήρξε σπουδαία κι ας περιορίστηκε στο ένα γκολ. Αν είχε την απαιτούμενη τροφοδότηση από τη δυσλειτουργική μεσοεπιθετική γραμμή σίγουρα θα αποκτούσε τη δυνατότητα για τουλάχιστον ένα ακόμη τέρμα, αλλά ο άνθρωπος πάλευε σαν τον ναυαγό στα βάθη της θάλασσας. Κέρδισε τις περισσότερες μονομαχίες από τους κεντρικούς αμυντικούς του Παναθηναϊκού και στο τελευταίο δεκάλεπτο απέδειξε τη σημασία του να έχεις έναν σέντερ φορ που ξέρει να κρατάει την μπάλα. Αν μέτρησα σωστά, είχε τρία κερδισμένα φάουλ κι ένα κόρνερ σε μια στιγμή όπου ο Άρης είχε μπει στο δωμάτιο του πανικού φοβούμενος ότι θα πάθει, αυτό που συνηθίζει να παθαίνει στα τελευταία λεπτά κάθε κρίσιμου αγώνα.

Η παλιά φρουρά που γνωρίζει

Στην πραγματικότητα, το παιχνίδι ήταν οριακό και ο Άκης Μάντζιος το ένιωσε στο πετσί του, ασχέτως του ότι διατήρησε την ψυχραιμία του. Αυτό το do or die δεν αναδείχθηκε τυχαία. Δεν ξέρω αν ο 51χρονος τεχνικός λατρεύει Φρανκ Σινάτρα αλλά πράγματι φώναξε το θρυλικό «my way», γιατί πήγε με τον τρόπο του, βάζοντας στην άκρη τη λάμψη, την ποιότητα ή τα βαριά βιογραφικά που προστέθηκαν στην ομάδα το περασμένο καλοκαίρι. Επέλεξε στο αρχικό σχήμα αυτούς με τους οποίους πολέμησε πλάι-πλάι την περσινή σεζόν, τη παλιά φρουρά δηλαδή. Κι αν δεν είχε ποδόσφαιρο ποιότητας, είχε τουλάχιστον αυτό που απαιτεί από τον καθένα σε κάθε παιχνίδι. Μια ομάδα με τσαμπουκά, αποφασισμένη να πουλήσει ακριβά το τομάρι της. Αυτό ήταν το αντιπροσωπευτικό στοιχείο του Άρη χθες. Γιατί κατά τα άλλα, παρέμεινε στην ίδια γραμμή, μιας ομάδας η οποία δυσκολεύεται να δημιουργήσει.

Και πώς να δημιουργήσει όταν οι δύο καθ’ ύλην αρμόδιοι δεν διάγουν την καλύτερη περίοδο της καριέρας τους. Τα 45 αγωνιστικά λεπτά που έμεινε ο Μπερτόγλιο στο γήπεδο ήταν πάρα πολλά για την απόδοσή του. Έδωσε την ασίστ στον Καμαρά αλλά κατέστρεψε ένα σωρό ευκαιρίες στο transition παιχνίδι, κυρίως όμως, ουδέποτε ήταν εκεί που έπρεπε να είναι. Πιο δυσλειτουργικό δεν τον έχω δει με τη φανέλα του Άρη. Ο Μπρούνο Γκάμα, με εξαίρεση μια μπαλιά στον Μαντσίνι που δεν πέρασε, δεν είχε τις επινοήσεις που συνήθως τον χαρακτηρίζουν και κυρίως την ντρίμπλα που τον βοηθά να κρύψει το έλλειμμα ταχύτητας απέναντι στον προσωπικό αντίπαλό του. Ο άξονας της μεσαίας γραμμής περιορίστηκε στο να κόβει μπάλες χάνοντας 2-3 στο πρώτο ημίχρονο, ενώ δημιουργικά ο βαθμός που πήρε ήταν κατώτερος της βάσης. Κι έτσι έμειναν οι στοχευμένες μπαλιές του Φαμπιάνο από την πίσω ζώνη και ο φιλότιμος πλην τσαπατσούλης Μαντσίνι ο οποίος εξελίσσεται στον πιο σταθερό παίκτη της μεσοεπιθετικής γραμμής στους πρώτους τρεις αγώνες και προσωπικά του βγάζω το καπέλο.

Ο Γκάνεα

Για να έρθουν νίκες, προέχει η βελτίωση

Επί της ουσίας, ο Άρης πήρε μια νίκη που ήταν τόσο απαραίτητη, όσο το οξυγόνο στην μπουκάλα ενός ξεχασμένου δύτη στον βυθό της θάλασσας, αλλά οι αγωνιστικές αδυναμίες αναδείχθηκαν για πολλοστή φορά και πρέπει να ξεπεραστούν. Η αλήθεια είναι ότι από αλλού το περιμέναμε και από αλλού μας ήρθε καθώς ψιλοέτρεμε το φυλλοκάρδι με τον Κριστιάν Γκάνεα και ο Ρουμάνος εξελίχθηκε σε κορυφαίο παίκτη της ομάδας μετά τον Αμπουμπακάρ Καμαρά. Προσωπικά, δεν θυμάμαι άλλο παιχνίδι που «κατάπιε» κυριολεκτικά κάθε προσωπικό αντίπαλό του και παράλληλα έδινε τη σωστή πάσα στο σωστό timing στις καταστάσεις όπου έπρεπε να απεμπλακεί η ομάδα από την κατάσταση άμυνας. Αντιθέτως, τον καλό Σούντγκρεν τον έχουμε συνηθίσει, αν κάνει ποιοτικότερο το παιχνίδι του και από τη γραμμή του κέντρου και μπροστά, ακόμη καλύτερα.

Το σχέδιο που βγήκε

Αυτό έγινε στο δεύτερο ημίχρονο με τον Μπαντού Ντιαγέ και δεν αποκλείεται να στοιχειοθετήσει προμήνυμα επί της τακτικής που μπορεί να ακολουθήσει ο Άκης Μάντζιος στο άμεσο μέλλον. Ο Σενεγαλέζος ήταν κάτι μεταξύ... οκταροδεκαριού, η δική του πίεση στην πρώτη γραμμή ουσιαστικά ξόδεψε περί των 20-25 αγωνιστικών λεπτών, τα οποία θεωρητικά θα έπρεπε να αξιοποιήσει ο Παναθηναϊκός για να ισοφαρίσει στο παιχνίδι. Βέβαια και ο Παναθηναϊκός δεν έδειξε η ομάδα που έχει περιγραφεί. Καλές οι ωραιοποιήσεις και τα «αγιογραφήματα» για τις μεταγραφές του Σεπτέμβρη αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι καλή ομάδα. Μπορεί να γίνει στο μέλλον όταν θα δέσει. Στην παρούσα φάση όμως οι μπροστινοί δεν βρίσκονται και οι πισινοί δεν εμπνέουν σιγουριά. Κι αυτό το στοιχείο έπαιξε ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα γιατί ο Παναθηναϊκός θύμιζε περισσότερο το σκυλί που γαβγίζει και δεν δαγκώνει. Πέντε τελικές προσπάθειες μέτρησε, οι τέσσερις έγιναν από τον Ιωαννίδη και οι δύο στο πρώτο ημίχρονο. Για ομάδα που κυνηγά στο σκορ, ο αριθμός «5» είναι εξαιρετικά μικρός. Κι έτσι μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι ο Άρης λειτούργησε καλά στην άμυνα, αλλά ακόμη κι αν το έκανε, αυτό έγινε με μπόλικο άγχος, δίχως σιγουριά και αίσθημα ασφάλειας.

Ο Σάσα

Καταλήγοντας, ο Άρης πήρε μια ανάσα και συνεχίζει την ανηφόρα με την προσδοκία ότι θα τον «σπρώξουν» περισσότεροι παίκτες. Δεν θέλει πολλά πράγματα, σίγουρα όμως σοβαρότητα σαν αυτή που δεν είδαμε στον Χουάν Ιτούρμπε ο οποίος κατάφερε να καταστρέψει μια τρομερή ενέργειά του (κάπου στο 85’) και αντί να επιλέξει τη μία από τις πάσες που είχε σε ελεύθερο παίκτη (με υπεραριθμία για την ομάδα του), ο Παραγουανός θύμισε ζογκλέρ. Έχει φτάσει στα 28, έχει πληρώσει ακριβά το έλλειμμα ουσίας στο παιχνίδι του και θα πρέπει να καταλάβει ότι αυτός είναι ο λόγος που στα τελευταία δύο χρόνια ήταν στη Λατινική Αμερική και όχι σε μεγάλο ευρωπαϊκό σύλλογο. Αν το καταλάβει έχει καλώς, αν όχι θα βγει από το πρώτο πλάνο. Για να μην παρεξηγηθώ, το πρόβλημα δεν είναι ο Ιτούρμπε, αλλά η έλλειψη ουσίας και στο παιχνίδι του Ιτούρμπε είναι μέρος του προβλήματος.

Αφού λάνσαρε έναν καινοτόμο υπερπλήρη οδηγό για τη νέα σεζόν του ΝΒΑ, το Gazzetta ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για ένα NBA Tour χωρίς προηγούμενο. Ο Αντώνης Καλκαβούρας θα βρεθεί σε έξι διαφορετικές πολιτείες των Η.Π.Α. ακολουθώντας τους πρωταθλητές Μιλγουόκι Μπακς του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Μείνετε συντονισμένοι, το περιεχόμενο θα είναι εντυπωσιακό!

 

Βασίλης Βλαχόπουλος
Βασίλης Βλαχόπουλος

Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία στα τελευταία χρόνια της… λαδόκολλας. Χάριν οικονομίας, το λευκό χαρτί χρησιμοποιούταν σε έκτακτες και ιδιαιτέρως σοβαρές καταστάσεις, ούτως ή άλλως ήταν δυσεύρετο. Πρόλαβε τη διαδικασία αποστολής των φαξ, αλλά και τις πρώτες συσκευές κινητής τηλεφωνίας με τη λαστιχένια κεραία που θύμιζαν στρατιωτικούς ασυρμάτους.

Παρακολουθεί όλες… τις μπάλες, αλλά η αδυναμία του είναι η πορτοκαλί, η σπυριάρα, λόγω της ειδοποιού διαφοράς μεταξύ ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Στο μπάσκετ ΠΑΝΤΑ κερδίζει ο καλύτερος. Στο ποδόσφαιρο, μπορεί να κερδίσει ο πιο τυχερός.

ΥΓ: Οσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα περιοδικά κι αν πέσουν στα χέρια του, το «Τρίποντο» ήταν, είναι και θα είναι το κορυφαίο forever and ever.