Αν είχε κάνει ξένος, αυτά που έκανε ο Τζολάκης, θα λέγαμε «ο γκολκίπαρος του Ολυμπιακού»…

Ήθελα να το γράψω εδώ και ημέρες, αλλά η επικαιρότητα…

Στα δικά μου μάτια, λοιπόν, ένα από τα ελάχιστα κέρδη του Ολυμπιακού στα προκριματικά παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ είναι ο Τζολάκης. Το παιδί έπαιζε, στα 18,5 χρόνια του, πρώτη φορά στην Ευρώπη κι όχι απλά στάθηκε, αλλά ήταν εξαιρετικός.

Κατ΄ αρχάς, δέχθηκε τρία γκολ, εκ των οποίων τα δύο ήταν αυτογκόλ-εκτέλεση και το άλλο πέναλτι. Στο πρώτο γκολ, το απευθείας φάουλ, όντως είχε μία ευθύνη, όχι απόλυτη, αλλά είχε. Θα έλεγα ότι στα τέσσερα παιχνίδια στα οποία έπαιξε, έκανε αυτό το λάθος και την κακή έξοδο στο 91^ο λεπτό του πρώτου αγώνα με τη Λούντογκορετς, εκεί όπου αστόχησε ο Ντεσπόντοφ.

Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι αν έπαιζε ξένος γκολκίπερ κι είχε κάνει όσα έκανε ο Τζολάκης, τώρα θα τον αποθεώναμε και θα λέγαμε τι γκολκίπαρος είναι αυτός κλπ, κλπ.-κάτι που δεν κάνουμε τώρα για τον νεαρό Έλληνα τερματοφύλακα…

Ο Τζολάκης είχε στο ενεργητικό του τρεις σωτήριες επεμβάσεις, «βγάζοντας» φάσεις από αυτές που λέμε δεν χάνονται. Δύο τετ α τετ (στο Καραϊσκάκη, ένα με τη Νέφτσι κι ένα με τη Λούντογκορετς) και εκείνο το κοντινό σουτ στη Βουλγαρία, λίγα λεπτά μετά το 2-2. Τρεις φάσεις-φωτιά στις οποίες έδειξε ότι ξέρει και βάζει καλά όχι μόνο τα χέρια του, αλλά και τα πόδια του, γενικά το σώμα του, αλλά και ότι έχει ικανότητα και στις ενστικτώδεις επεμβάσεις.

Επιπλέον ο νεαρός πορτιέρο απέδειξε και τις δυνατότητες του στα μακρινά δύσκολα σουτ, αφού «έβγαλε» στα δύο ματς με τους Βούλγαρους δύο φαρμακερά, ένα από τα 30 μέτρα του Τέκπετεϊ στο Καραϊσκάκη κι ένα του Ντεσπόντοφ στη ρεβάνς-το ένα ψηλά στην εστία του, το άλλο χαμηλά. Κι ακόμη και σε ένα πολύ μακρινό, λίγο «περίεργο» μακρινό σουτ, στο οποίο φάνηκε να αιφνιαδιάζεται λίγο, και πάλι αντέδρασε σωστά και πέταξε την μπάλα κόρνερ.

Όσα άλλα σουτ του έγιναν, λιγότερο η, περισσότερο επικίνδυνα τα μπλόκαρε, αναδεικνύοντας μία σταθερότητα κάτω από τα δοκάρια του, ενώ και στις πέντε-έξι εξόδους που επιχείρησε με την μπάλα στον αέρα ήταν θετικός, με ένα ερωτηματικό για μία φάση που συγκρούστηκε με αντίπαλο κι ο διαιτητής του έδωσε υπέρ του επιθετικό φάουλ, αλλά είναι φάση που πλέον με το VAR κάποιοι ρέφερι πάνε μέχρι και στο πέναλτι.

Θα έλεγα ότι αυτό που είδαμε από τον Τζολάκη στα τέσσερα παιχνίδια των προκριματικών πρέπει να μας άρεσε πολύ. Το παιδί σίγουρα θέλει δουλειά με την μπάλα στα πόδια, στα διωξίματα που κάνει και στις μπαλιές στους συμπαίκτες του-πρέπει να σουτάρει πιο δυνατά και με μεγαλύτερη ακρίβεια. Αυτό είναι το μεγαλύτερο του μειονέκτημα, που φαντάζομαι ότι σε τέτοια ηλικία που είναι, μπορεί να το δουλέψει και να βελτιωθεί. Εξίσου σίγουρα χρειάζεται να μάθει να υπολογίζει καλύτερα τον χώρο και τον χρόνο όταν βγαίνει πολύ μακριά από τα γκολπόστ-στο κομμάτι αυτό παίζει ασφαλώς μεγάλο ρόλο η εμπειρία, τα παιχνίδια.

Μην ξεχνάμε δε ότι ο Τζολάκης «έπεσε» σε ένα Ολυμπιακό που μόνο καλός δεν ήταν και που δέχθηκε σε αυτά τα τέσσερα ματς πάνω από 30 τελικές!!! Υπό αυτές τις συνθήκες, και δεδομένης της έλλειψης εμπειρίας του, δύσκολα θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα. Κι εν τέλει έφαγε ένα πέναλτι, ένα αυτογκόλ-εκτέλεση κι ένα φάουλ…

Άσχετο: Είναι καλός παίκτης ο Άμραμπατ που έφερε η ΑΕΚ. Απλά θυμάμαι ότι ο Ολυμπιακός είχε επιχειρήσει να τον πάρει…λίγα χρόνια πιο πίσω, το καλοκαίρι του 2014, όταν ήταν 27 ετών ο Μαροκινός.

Σας το θυμίζω με ένα κείμενο ΕΔΩ, με ένα άλλο ΕΔΩ και με ένα ακόμη ΕΔΩ.