Τι έδειξαν Μάρκοβιτς, Αποστολόπουλος, αλλά κι οι Τικίνιο, Πέπε, Μπα και τα μπακ του Ολυμπιακού

Για να είμαι ειλικρινής, εγώ θέλω να βλέπω τον Ολυμπιακό να κερδίζει και στα φιλικά που δίνει! Ακόμη και με αυτό τον τρόπο ενισχύεται η ψυχολογία του νικητή την οποία πρέπει να έχει μία μεγάλη ομάδα.

Υπό αυτή την έννοια, καλό ήταν που κέρδισε χθες στο πρώτο του παιχνίδι προετοιμασίας την 5^η ομάδα του τελευταίου αυστριακού πρωταθλήματος, τη Βόλφσμπεργκερ, έστω με 1-0, παρότι στο β΄ ημίχρονο εύκολα το σκορ θα μπορούσε να ήταν 3-0, καθώς σε ολόκληρο το β’ 45λεπτο, όταν κι έπαιξαν οι περισσότεροι βασικοί, με ενδεκάδα χημείας κλπ, στο γήπεδο υπήρχε μόνο μία ομάδα, ένας Ολυμπιακός…κανονικός, για τα χρονικά δεδομένα.

Βεβαίως, η αλήθεια είναι κι ότι στα πρώτα εφτά λεπτά του αγώνα είδαμε ένα απαράδεκτο Ολυμπιακό, μία ομάδα που είχε μπει στο παιχνίδι λες και ήταν όχι από προετοιμασία αλλά από παραλία! Με τον Τζολάκη να κάνει πάσα σε αντίπαλο μέσα στην περιοχή (!), με τους Αβραάμ κι Ανδρούτσο από αριστερά να τρώνε συνεχώς επιθέσεις, με τους Τιάγκο και Πέπε να αδυνατούν να κόψουν. Μιλάμε για μία εικόνα στην οποία στο 17^ο λεπτό οι Αυστριακοί είχαν απειλήσει τέσσερις φορές κι ο Ολυμπιακός έκανε πρώτη φάση στο 36’… Αντιλαμβάνομαι ότι ήταν μία ασύνδετη ενδεκάδα του α΄ ημιχρόνου. Με τους Αραμπί-Τικίνιο πρώτη φορά μαζί, με Βρουσάι μισό ημίχρονο δεξί μπακ, με Ανδρούτσο άλλο μισό δεξί μπακ, με Αποστολόπουλο πρώτη φορά στα «ερυθρόλευκα». Αλλά ακόμη κι έτσι, περιμένεις άλλη παρουσία από πλευράς Ολυμπιακού…

Τέλος πάντων, θα ήθελα να επικεντρώσω σε κάποια πρόσωπα, νέα και σε ορισμένα άλλα που κρίνονται στην προετοιμασία.

Κατ΄ αρχάς, ο Αποστολόπουλος ήταν για εμένα η ευχάριστη έκπληξη, καθώς δεν τον είχα ξαναδεί και μου έκανε θετική εντύπωση σε αυτό το 20λεπτο στο οποίο αγωνίστηκε. Όταν χρειάστηκε και έκοψε και καλή τοποθέτηση είχε και ψύχραιμα πάσαρε και έκλεψε μπάλα κερδίζοντας κόρνερ και καλή μπαλιά πέρασε, ενώ είχε και την πάσα από την οποία ο Τικίνιο θα έπρεπε να ανοίξει το σκορ. Για να είμαι ειλικρινής, έτσι όπως το είδα χθες αυτό το παιδί 18,5 ετών, θα ήθελα να το ξαναδώ, σε πιο δύσκολες συνθήκες.

Ο Τικίνιο ήταν φανερό ότι πρώτον είναι ένας πολύ επικίνδυνος επιθετικός και δεύτερον ότι είναι ένας παίκτης χωρίς κανένα ρυθμό και χωρίς καμία χημεία με την υπόλοιπη ομάδα-επιπλέον δε αρκετά βαρύς ακόμη. Τουλάχιστον έτσι θα ήθελα να εξηγήσω τα υπερβολικά πολλά λάθη που έκανε στις πάσες και στις συνεργασίες του-αν θυμάμαι καλά, είχε μία καλή πάσα σε σύνολο 45 λεπτών. Ακόμη κι όταν έκανε μία καλή ενέργεια (π.χ. κλέψιμο η, επιστροφή), η συνέχεια της ήταν μία κακή ενέργεια, δεν ολοκλήρωνε δηλαδή ποτέ.

Όταν έπρεπε να κάνει σωστό κοντρόλ δεν το έκανε κι όταν έπρεπε να σουτάρει από ευνοϊκή θέση καθυστέρησε χαρακτηριστικά και κόπηκε-ας θεωρήσουμε ότι όλα αυτά έχουν να κάνουν με το ότι είχε να παίξει σε παιχνίδι 6,5 μήνες, από τις 12 Δεκέμβρη, πραγματικά υπερβολικά μεγάλο διάστημα. Η ικανότητα του στο ψηλό παιχνίδι ευδιάκριτη, φάνηκε στη φάση με το δοκάρι, ενώ γενικά μοιάζει να είναι απειλητικός στις σέντρες από τα πλάγια. Όμως, χρειάζεται ακόμη πάρα πολύ δουλειά και δέσιμο με τους άλλους συμπαίκτες του. Η τεχνική, πάντως, δεν δείχνει να είναι το καλύτερο του στοιχείο.

Ο Πέπε στο δικό του ημίχρονο, το α΄, έβγαλε τα καλά στοιχεία του, αλλά και τα άσχημα. Η ικανότητα του στην πάσα είναι αξιομνημόνευτη. Καλές στιγμές της ομάδας προήλθαν από τις δικές του αλλαγές παιχνιδιού η, κάθετες μπαλιές. Από την άλλη, ανασταλτικά ήταν «λίγα πράγματα». Δεν νομίζω ότι κάνει για να παίζει δεύτερος κεντρικός χαφ στο 4-4-2. Στο 4-3-3 λογικά θα είναι καλύτερος. Δεν ξέρω αν είναι για να τον ξεγράφεις παίκτη με τέτοιο μπόι και τόσο καλή πάσα.

Ο έτερος επιστρέψας δανεικός, ο Μάρκοβιτς, ήταν με μία λέξη αλάνθαστος! Στην κυριολεξία δεν έκανε το παραμικρό λάθος, είτε σε επίπεδο πάσας, είτε σε επίπεδο επέμβασης. Σίγουρα βοήθησε ότι έπαιξε στο β΄ ημίχρονο, με τους βασικότερους, ενώ είναι αλήθεια ότι απέφυγε τις πολλές πρωτοβουλίες σε ανάπτυξη παιχνιδιού. Αλλά το παιδί έδειξε στον Μαρτίνς γιατί τον αποθέωναν μία ολόκληρη σεζόν στην Παρτίζαν. Δύο φορές που πέρασε η μπάλα από τον Σεμέδο, με τον έμπειρο στόπερ να αποτυγχάνει να κόψει, ο Σέρβος ήταν εκεί κι έκανε αυτός τη δουλειά. Επανειλημμένως μάρκαρε πολύ ψηλά κι αποτελεσματικά κι όταν υπήρξε ανάγκη βγήκε έξοχα και μπλόκαρε σουτ. Με ψυχραιμία και έκοβε, αλλά κι έβγαζε την μπάλα από την άμυνα. Ακόμη και όταν γλίστρησε σε μία στιγμή, μπόρεσε κι έδιωξε με το κεφάλι, πεσμένος στον αγωνιστικό χώρο. Μακάρι να συνεχίσει έτσι ο Μάρκοβιτς και σε πιο δύσκολες συνθήκες-και δεν βλέπω το λόγο να μη συνεχίσει έτσι. Τέτοιο ταλέντο θα είναι κρίμα να χαθεί για τον Ολυμπιακό.

Τώρα, να προσεγγίσουμε την εικόνα των ακραίων μπακ, που έπαιξαν στο β΄ ημίχρονο. Και ο Λαλά και ο Ρέαμπτσιουκ έδειξαν να είναι καλά.

Ο Γάλλος ήθελε λίγο χρόνο να πάρει μπρος, αλλά όταν πήρε βοήθησε πραγματικά, τόσο αμυντικά με τις σωστές λύσεις που έδωσε (εξαίρεση μία αρκετά κρίσιμη μονομαχία που έχασε), όσο και δημιουργικά βγάζοντας πάσες για φάσεις, με πλαγιοκοπήσεις, σέντρες, ενίοτε και με ωραίο τακουνάκι. Προσπάθησε να συνεργαστεί με τον Μασούρα κι αν διατηρηθεί σε ίδιο μήκος κύματος κι ανεβαίνει, τότε η ομάδα έχοντας και τον Ανδρούτσο δεν θα χρειαστεί άλλο δεξί μπακ. Αν…

Ο Μολδαβός όπως πάντα είχε ενέργεια, πολύ καλές συνεργασίες με τον Βαλμπουενά και ήταν ένα ζωντανό στοιχείο. Με καλές, πιεστικές και ψύχραιμες συνήθως άμυνες, με πολλά ανεβάσματα και αρκετές σέντρες, έστω κι αν μόνο μία ήταν πραγματικά καλή. Σου δίνει την αίσθηση, όπως κι ο Λαλά, ότι μέσα από την προετοιμασία, μπορεί να εμφανίσει ένα ακόμη καλύτερο πρόσωπο τη νέα σεζόν.

Για το τέλος άφησα τον Αλγκασίμ Μπα, που έπαιξε στα 12 τελευταία λεπτά. Θέλω να πιστεύω ότι το παιδί είχε τρακ, στην πρώτη φορά που φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού. Γιατί δύο φορές ακούμπησε την μπάλα, τη μία κάνοντας κακό κοντρόλ σε θέση γκολ από την σέντρα του Όλεγκ και την άλλη χάνοντας ξανά την μπάλα. Στα 18κ5 χρόνια του έχει ακόμη πολλά να μάθει. Δουλειά!

Άσχετο: Ασφαλώς κι ο Μαρινάκης πήγε στην Πορτογαλία και συναντήθηκε με τον Μέντες. Γιατί να μην πάει, δηλαδή; Έχουν καλές σχέσεις, τον κάλεσε ο Μέντες στο σπίτι του στο Πόρτο κι ο πρόεδρος του Ολυμπιακού ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα, όπως είχε συμβεί το ίδιο όταν κι ο Μέντες είχε έρθει στην Ελλάδα καλεσμένος του Μαρινάκη. Θα μπορούσε αυτή η συνάντηση να είχε γίνει στον τελικό του Champions League στο Πόρτο, αλλά τότε ο Μαρινάκης δεν μπορούσε να πάει. Τώρα, το τι είπαν, είτε για μεταγραφές, είτε για άλλα θέματα, το ξέρουν μόνο οι δυό τους. Τα υπόλοιπα είναι εικασίες που κάνουμε όλοι.