ΑΕΚ: Λάθος (κακή) νοοτροπία και (αντίστοιχα) απώλεια κούπας!

Ο σκοπός για την ΑΕΚ στην υπέροχη Κρήτη, στο τελικό του Σούπερ Καπ στο Ηράκλειο, όπου μάλιστα βρήκαν το κουράγιο και βρέθηκαν 8.000 και πλέον φίλοι της ομάδας ήταν να επικρατήσει του ΟΦΗ και να πετύχει το πρώτο στόχο της χρονιάς, να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο και για φέτος να ...πάρει όλα όσα κατάφερε να διεκδικήσει: πρωτάθλημα και Σούπερ Καπ στην περίπτωσή μας, δίχως επιτυχία φυσικά σε ότι αφορά στο δεύτερο τρόπαιο, όπως διαπιστώσαμε. Σε τούτο το σημείο και προτού προχωρήσουμε στα της Ένωσης αξίζουν συγχαρητήρια στην ομάδα του Κόντη για την κατάκτηση του τίτλου, για την αντίδρασή της και το γεγονός ότι κατάφερε να ανατρέψει το 1-0 σε 2-1, έπειτα και αφού ισοφαρίστηκε στη διαδικασία των πέναλτι χρειάζεται και τύχη, αλλά την διεκδίκησε στο παιχνίδι και τα κατάφερε...

Η ΑΕΚ συνολικά δεν έπιασε υψηλά στάνταρ απόδοσης, αλλά στη μεγάλη εικόνα του αγώνα ήταν καλύτερη του αντιπάλου της, ωστόσο από το 65' και μετά είχε κάκιστη νοοτροπία και αντίδραση με αποτέλεσμα να φτάσει κοντά στο να χάσει το ματς στο 90λεπτο. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: στο πρώτο 45λεπτο δεν είχαμε καλό ρυθμό στο ματς κάτι προφανώς απόλυτα λογικό και δικαιολογημένο στο πρώτο επίσημο ματς που έδιναν οι ομάδες να μην έχουν βρει σούπερ ουάου ρυθμό! Όμως ο Δικέφαλος είχε τις καλύτερες προϋποθέσεις ακόμη και στο μέτριο πρώτο 45λεπτο τη στιγμή που σημείωσε ένα εξαιρετικό τέρμα σε επίπεδο άμεσης μετάβασης και τελειώματος με την υπογραφή του Λούκα Γιόβιτς. Έτσι πήρε προβάδισμα η πρωταθλήτρια και φυσικά το διατήρησε έως το φινάλε του πρώτου 45λεπτου. Αν είχε ματς στα πόδια του και ήταν καλύτερος λίγο ο Μαρίν, ο οποίος είχε καιρό να παίξει μιας και θυμίζω δεν αγωνίστηκε με Καλλιθέα λόγω ενοχλήσεων, η Ένωση δεν θα έχει πρόβλημα και ίσως να είχε βρει και δεύτερο γκολ και να καθάριζε η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς τον τελικό του Σούπερ Καπ στο Παγκρήτιο...

Στο δεύτερο 45λεπτο και έως το 65' η ΑΕΚ βρήκε καλύτερο ρυθμό, είχε καλές στιγμές και σπουδαίες ευκαιρίες για να φτάσει στο δεύτερο γκολ με τον Γιόβιτς μάλιστα να δημιουργεί και να μοιράζει με σπουδαιότερη στιγμή την ευκαιρία του Μάγερ στο τετ α τετ: καθυστέρησε, δεν εκτέλεσε και επέτρεψε στον Αθανασίου να τον κόψει πριν πλασάρει... Νωρίτερα είχε βγάλει και τον Καλοσκάμη σε θέση βολής αλλά επίσης καθυστέρησε να το κάνει και παρά την καλή του προσποίηση στον Μπουχαλάκη τα έκανε μαντάρα στο τελείωμα. Ωστόσο μοιραίος είναι ο Κροάτης μεσοεπιθετικός μιας και ήταν η σπουδαιότερη και πλέον καθαρή ευκαιρία για να πάρει η πρωταθλήτρια το προβάδισμα με δυο γκολ και ενώ ο ΟΦΗ έως τότε είχε υποψία απειλής στο δεύτερο μισο του αγώνα με τον Αποστολάκη και ένα κάκιστο τελείωμά του με το αριστερό. Ωστόσο από εκείνο το σημείο του αγώνα παρουσιάστηκε μια πιο soft έκδοση της Ένωσης του Νίκολιτς με αποτέλεσμα να ρθει ευκολότερα από ότι επιβάλει ένας τελικός που κρίνεται τρόπαιο η ανατροπή του αντιπάλου.

Πολύ λάθος και κακή η νοοτροπία των κιτρινόμαυρων από το 65' και μετά απέναντι σε μια δεδομένα μαχητική ομάδα όπως γνωρίζουμε ότι είναι ο ΟΦΗ του Κόντη. Δεύτεροι στις μπάλες, χαλαρότητα στα μαρκαρίσματα, ένας αδικαιολόγητος συμβιβασμός με τις χαμένες μονομαχίες, στοιχεία ένα μετά το άλλο που φανερώνουν πού πάει το... πράμα και αναδεικνύουν λανθασμένη νοοτροπία. Νομίζω η χαλάρωση των κιτρινόμαυρων μεταφέρθηκε και στον πάγκο μιας και καθυστέρησαν (φτάσαμε στο 81') να γίνουν παρεμβατικές σωστές κινήσεις, όπως τις είδαμε να γίνονται μετά, με την είσοδο του Μάνταλου και του Ζίνι, ενώ μοιάζει με επιπόλαιη σαν επιλογή από τον Νίκολιτς εκείνη του Μάγερ σε ένα παιχνίδι που έμοιαζε ιδανικό για να έρθει νωρίς σε αυτό ο διεθνής Αγκολέζος επιθετικός.

Ο Νίκολιτς μίλησε για καμπανάκι και σωστά: η ΑΕΚ άλλωστε πρέπει τώρα να εστιάσει και να μην επηρεαστεί από την απώλεια αυτής της κούπας στα play offs του Champions League. Ωστόσο δεν θα πρέπει να περάσει έτσι ...χαλαρά (όπως ήταν η πρωταθλήτρια από το 65' και μετά) αυτή η απώλεια τίτλου διότι πίκρανε 8.000 φίλους του Δικέφαλου που βρέθηκαν στην Κρήτη και αμέτρητους που παρακολούθησαν την αγαπημένη τους ομάδα από την τηλεόραση. Σε αυτόν τον κόσμο αξίζει υπόκλιση όπως και αναγνώριση μιας και βρίσκεται πάντα δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα. Όπως αξίζουν συγχαρητήρια για τη στάση του Μάριου Ηλιόπουλου και όλου του κιτρινόμαυρου club και ποδοσφαιρικού τμήματος προς τους αντιπάλους τους νικητές...

Να μην περάσει έτσι απλά το θέμα της απώλειας της κούπας, αλλά να τελειώσει εδώ διότι υπάρχει τεράστιος στόχος μπροστά, ο δρόμος για τ' αστέρια...

****Δεν περιμένουμε το πρώτο επίσημο ματς για να διαπιστώσουμε ανάγκες, τα έχουμε γράψει και υπογραμμίσει, το να τα αναφέρουμε στην κακή, στραβή κι ανάποδη της ομάδας δεν δίνει μεγαλύτερη σημασία και αξία... Προχωράμε!