Ο Μιχάλης Παυλής στη Μεταβίβαση Powered by Novibet: «Από το γήπεδο στη σκλήρυνση κατά πλάκας και πάλι στο γήπεδο»

Η ζωή αποφάσισε για τον Μιχάλη Παυλή μεγάλα πράγματα. Σε όλες της τις εκφάνσεις. Στη χαρά, στην αγωνία, στον ενθουσιασμό, στην απογοήτευση, τη δικαίωση και τη λύπη. Όλα στο κόκκινο. Ή μάλλον, για εκείνον, όλα στο κίτρινο. Όλα στον υπερθετικό βαθμό.

Μεγάλωσε με ένα όνειρο: να παίξει με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας, την ΑΕΚ. Το όνειρό του έγινε πραγματικότητα από την εφηβεία. Έμπαινε στο γήπεδο και είχε δίπλα του τον Ριβάλντο, τον Λυμπερόπουλο, τον Σκόκο και τον Μπλάνκο. Και για πρόεδρο το ίνδαλμά του, τον Ντέμη Νικολαϊδη του οποίου τις κινήσεις “έκλεβε” από μικρός.

Ώσπου… Προσπαθεί να θυμηθεί τί είχε συμβεί το προηγούμενο βράδυ και το πρωί ξύπνησε με τη μία πλευρά του σώματός του “νεκρή”. Τι είχε πάει λάθος; Τίποτα. Εκείνος πήγε στην προπόνηση κι ας μην μπορούσε να κλωτσήσει τη μπάλα.

Και μετά… Αξονικές, παρακεντήσεις, εξετάσεις όλων των ειδών. Σκλήρυνση κατά πλάκας. Αλλά ο Μιχάλης συνέχισε. Έφυγε από την ΑΕΚ και ξαναγύρισε. Και ήταν εκεί, παρών, στην γραμμή του άουτ όταν την είδε να πέφτει στην Γ’ Εθνική. Και δεν έτρεξε. Έμεινε εκεί.

Τώρα… Κοιτάει το -όχι και τόσο- παρελθόν με μια ιδιαίτερη ψυχραιμία. Ή τουλάχιστον έτσι μάς δείχνει. Έφυγε από το γήπεδο, αλλά τελικά δεν έφυγε στην πραγματικότητα. Πλέον έχει το καθήκον να καθοδηγήσει άλλους μικρούς 15χρονους “μιχάληδες” όπως έκαναν γι’ αυτόν άλλοι όταν πρωτοπάτησε το πόδι του στους Θρακομακεδόνες. Μία ιδιαίτερη ιστορία ενός ανθρώπου που αναγκάστηκε να “σκοτώσει τον ποδοσφαιριστή” πολύ νωρίς και να κρατήσει ζωντανό το όνειρό του μέσα από άλλα μονοπάτια.