Βαλένθια: Η παρακμή δεν έχει φρένο!

Η χειρονομία του Ιάγο Άσπας στο «Μπαλαΐδος» ήταν υποδειγματική: με ευγένεια και αίσθημα fair play ζήτησε από τους συμπαίκτες του στη Θέλτα να μην «σφυροκοπήσουν» άλλο έναν αντίπαλο που είχε ήδη χάσει τον τερματοφύλακά του και βρισκόταν πίσω στο σκορ με 4-1. Την ίδια στιγμή, όμως, αυτή η εικόνα λειτουργεί ως σκληρή υπενθύμιση για τη σημερινή κατάντια της Βαλένθια, μιας ομάδας που πριν λίγα χρόνια ανήκε στους μεγάλους και πλέον μοιάζει να ζητά… έλεος σε έδρες που άλλοτε της ήταν οικείες.

Δείτε Επίσης

Αθλητικές Μεταδόσεις στο Gazzetta

Η ομάδα του «Μεστάγια» μπήκε στο 2026 με νέο ημερολόγιο, αλλά με τα ίδια προβλήματα των τελευταίων σεζόν: παλεύοντας για την επιβίωσή της. Βρίσκεται στη 18η θέση της La Liga, με τη σκιά του υποβιβασμού να βαραίνει επικίνδυνα πάνω της. Άλλη μία χρονιά αγωνίας, προς απόγνωση των οπαδών της.

Η υπομονή της εξέδρας έχει εξαντληθεί. Παρά τη διοικητική κακοδιαχείριση που τα τελευταία χρόνια έχει «απογυμνώσει» τον σύλλογο, ο κόσμος δεν γύρισε ποτέ την πλάτη στην ομάδα. Ωστόσο, μετά τη βαριά ήττα, ομάδα φιλάθλων βρέθηκε το βράδυ του Σαββάτου στο αεροδρόμιο του Μανίσε για να εκφράσει την οργή της προς παίκτες και προπονητή. Τα περισσότερα πυρά στράφηκαν στον Κάρλος Κορμπεράν, με συνθήματα που ζητούσαν την παραίτησή του. Το «κεφάλαιο» της περσινής σωτηρίας κράτησε μόλις 18 αγωνιστικές. Πλέον, ελάχιστοι πιστεύουν σε αυτόν.

Ο τεχνικός από το Τσέστε προσπαθούσε να κρατήσει ανέκφραστο πρόσωπο, όμως ήταν φανερό πως δεχόταν το βάρος της αποδοκιμασίας καθισμένος στο πούλμαν της ομάδας. Ο απολογισμός του είναι φτωχός: μόλις 16 βαθμοί σε 18 αγώνες. Τρεις νίκες συνολικά, μία περισσότερη από την ουραγό Οβιέδο, που απέχει μόλις τέσσερις βαθμούς.

Ο Κορμπεράν βίωσε μέσα σε έναν χρόνο μια ραγδαία άνοδο και μια εξίσου απότομη πτώση. Τίποτα το καινούργιο. Το ίδιο είχε συμβεί και με τον προκάτοχό του, Ρούμπεν Μπαράχα: έσωσε την ομάδα, πέρασε μία ήρεμη σεζόν και κατέρρευσε. Μοιάζει να είναι η μοίρα ενός συλλόγου που έχει χάσει την ταυτότητά του από το 2014, όταν τον αγόρασε ο Πίτερ Λιμ.

Χρόνο με τον χρόνο, βασικοί παίκτες πωλούνταν χωρίς να αντικαθίστανται επαρκώς. Η ακαδημία απέτρεψε τα χειρότερα, αλλά λειτούργησε περισσότερο ως πρόχειρο «μπάλωμα». Κανένας νεαρός δεν κατάφερε να καθιερωθεί πραγματικά. Αντίθετα, παίκτες όπως ο Χάβι Γκέρα, ο Ντιέγο Λόπεθ και ο Φραν Πέρεθ ξεθώριασαν με τον καιρό.

Η Βαλένθια μετατράπηκε σταδιακά σε μια μετριότητα. Έναν κομπάρσο στο πρωτάθλημα που κατέκτησε το 2004. Το τελευταίο της τρόπαιο ήταν το Κύπελλο Ισπανίας το 2019. Έκτοτε, η πτώση μιας ιστορικής ομάδας που έφτασε δύο φορές σε τελικό Champions League είναι ασταμάτητη.

Η κοινωνία της Βαλένθια έχει πάψει προ πολλού να περιμένει κάτι από τον Πίτερ Λιμ, έναν από τους πιο μισητούς ανθρώπους στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ισπανίας. Ο διορισμός του γιου του, Κίατ Λιμ, στην προεδρία πριν από έναν χρόνο δεν άλλαξε τίποτα. Σχεδόν κανείς δεν τον γνωρίζει. Εμφανίστηκε στη γενική συνέλευση της 17ης Δεκεμβρίου για να διαβάσει δηλώσεις που δύσκολα παίρνονται στα σοβαρά.

«Το Νουέβο Μεστάγια θα έχει ολοκληρωθεί το καλοκαίρι του 2027 και θα μας επιτρέψει να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί και φιλόδοξοι», είπε, για να καταλήξει ότι «ο σύλλογος βαδίζει προς μια ιστορική στιγμή». Εκείνη τη μέρα άκουσε αποδοκιμασίες, ζήτησε στήριξη και δύο μέρες αργότερα… εξαφανίστηκε. Δεν βρέθηκε καν στο γήπεδο στο ματς με τη Μαγιόρκα, αποφεύγοντας την οργή της εξέδρας.

Ο κόσμος συνεχίζει να γεμίζει το Μεστάγια, κοιτάζει όμως προς τα επίσημα και δεν βλέπει κανέναν. Δεν περιμένει πια τίποτα. Μόνο ένα ακόμη θαύμα, για να αποφευχθεί ο δεύτερος υποβιβασμός στην ιστορία της Βαλένθια.