Αρης: Χαρά υπήρχε, τώρα ήρθε και το όραμα

Αρης: Χαρά υπήρχε, τώρα ήρθε και το όραμα

Αρης: Χαρά υπήρχε, τώρα ήρθε και το όραμα

Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για την εντυπωσιακή επιστροφή του Άρη σε θέση διεκδίκησης τίτλου και επανέρχεται στη δικαιοσύνη του ποδοσφαίρου…

Μια από τις αγαπημένες ατάκες του θρυλικού Γιάννη Ιωαννίδη αφορά τον λαό που ξεχνάει το παρελθόν του κι όταν την επαναλαμβάνει, με πείσμα φωνάζει ότι… «δεν έχει μέλλον». Συνήθως χτυπάει και το χέρι στο τραπέζι.
 
Γυρίστε λοιπόν τον χρόνο πίσω κατά δύο χρόνια, δείτε πού ήταν ο Άρης, πώς αισθανόταν ο κόσμος του και τώρα προσγειωθείτε στο σήμερα. Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό αυτό που συνέβη σ’ αυτό το διάστημα. Από εκεί που πάλευε να διατηρήσει το στόμα του στην επιφάνεια του νερού για να πάρει μια αναθεματισμένη ανάσα, ξαφνικά βρίσκεται α) σε θέση διεκδίκησης τίτλου με πρόκριση στους ημιτελικούς του Κυπέλλου έπειτα από δέκα χρόνια και β) πολύ κοντά στην εξασφάλιση της δεύτερη διαδοχική συμμετοχής του σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Κυρίως όμως, έδωσε ζωή και όραμα σ’ έναν (στην πραγματικότητα) ανθρώπινο οργανισμό που ήταν στην εντατική με ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης.
 
Για τον υπογράφοντα, τα παραπάνω έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από την ανάλυση του αγώνα στο Περιστέρι. Τα άλματα που έχει κάνει ο Άρης σ’ αυτό το διάστημα, τη ζωή που επανήλθε στο «Κλ. Βικελίδης», την πιτσιρικαρία που συγκεντρώνεται πριν και μετά από κάθε παιχνίδι για να φωτογραφηθεί με τους παίκτες, τους οικογενειακούς πανηγυρισμούς που βλέπεις μετά από κάθε παιχνίδι… Αυτά στερήθηκε ο Άρης για πολλά χρόνια και τώρα συνεχίζει «μέχρι να πάρουν εκδίκηση τα όνειρά του». Την Κυριακή απέναντι στην ΑΕΚ, στις κερκίδες θα βρεθούν 20.000 και περισσότεροι φίλαθλοι.
Η χαρά επέστρεψε στον Άρη από τις αρχές της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου.
 
Γιατί ο κόσμος δεν έσφιγγε την κοιλιά του πηγαίνοντας στο γήπεδο (όπως έκανε επί σειρά ετών), αλλά το κάνει με χαμόγελο, με την αίσθηση ότι τα καλύτερα θα έρθουν. Δεν γνωρίζει αν θα δικαιωθεί, αλλά διαισθάνεται, βλέπει το όραμα μιας πιο ουσιαστικής επιστροφής, απέκτησε δικαίωμα στο όνειρο. Για κάποιους αυτά τα συναισθήματα ήταν αυτονόητα, ο Άρης τα είχε χάσει. Πάμε στον αγώνα…
 
Στο Περιστέρι απλά αποδόθηκε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη γιατί αντικειμενικά ο Άρης έχει καλύτερη ομάδα από τον Ατρόμητο. Και σε διπλά παιχνίδια η διαφορά ικανότητας αναδείχθηκε σε απόλυτο βαθμό. Το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό γιατί όλα θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει από το πρώτο ημίχρονο. Γιατί…
*Ο Άρης έχει τουλάχιστον τέσσερις φάσεις (σ. σ. δύο με τον Ιντέγε, μία του Φετφατζίδη και ακόμη μία με τον Κόρχουτ) για να απλοποιήσει τα πράγματα.
* Ο Μπρούνο Γκάμα δεν δέχθηκε τον χαρακτηρισμό του «μαέστρου», αλλά ο Πορτογάλος βαστούσε την μπαγκέτα κι όταν έκλεινε στον άξονα αυτομάτως καλλιεργούταν η ευκαιρία για γκολ γιατί είναι εξαιρετικός play maker. Μπορεί να μην έχει την ταχύτητα που διέθετε στα νιάτα του, αλλά ο μπαγάσας βλέπει γήπεδο. Τελικώς, ο μόνος που αξιοποίησε μία από τις εξαιρετικές κάθετες πάσες του ήταν ο Ντάνι Λάρσον, ο οποίος...
 
*… βρήκε χώρους μέσα από την παρουσία του Μπράουν Ιντέγε. Εξηγηθήκαμε και νωρίτερα για τη σημασία της παρουσίας του Νιγηριανού στην 11αδα. Δε σκοράρει και θα έπρεπε να το είχε κάνει τουλάχιστον στη μία από τις δύο ξεκάθαρες ευκαιρίες που είχε, αλλά δημιουργεί χώρους για την ταχύτατο Σουηδό.
 
*Πειστήριο σοβαρότητας κάθε ομάδας είναι η αμυντική λειτουργία της και ο Άρης είναι πολύ σοβαρός. Με εξαίρεση τη φάση του Βέλλιου στο 7ο λεπτό δεν υπήρξε καμία άλλη φάση για τον Ατρόμητο στο παιχνίδι. Θεωρητικά, οι Περιστεριώτες αναγκάστηκαν να κυνηγήσουν την ανατροπή.
*Είναι αυτές τις στιγμές στις οποίες προσωπικά στέκομαι με ευλάβεια. Άλλο παιχνίδι αν σκοράρει ο Βέλλιος κι άλλο παιχνίδι έγινε μετά το γκολ του Λάρσον. Ο Άρης δεν τις είχε στο ξεκίνημα της φετινής χρονιάς, φαίνεται ότι τώρα η μοίρα του επιστρέφει πράγματα που του στέρησε όπως για παράδειγμα την πρόκριση επί της Μόλντε. 
 
Το άγχος θα είναι αλλού…
 
Με εξαίρεση τον Ντάνι Λάρσον ο οποίος έχει λατρέψει την ατμόσφαιρα στη Θεσσαλονίκη στα παραδοσιακά ντέρμπι και επέλεξε τον ΠΑΟΚ, κανείς άλλος δεν μπήκε σε σχετική διαδικασία. Η διαφορά των αγώνων με τον Ατρόμητο κι αυτών που θα ακολουθήσουν για την ημιτελική φάση είναι ότι ο Άρης δεν θα έχει να διαχειριστεί την πίεση του φαβορί.
 
Κακά τα ψέματα, ενδεχόμενος αποκλεισμός στην προημιτελική φάση από τον Ατρόμητο θα μπορούσε να είχε βάλει την ομάδα σε καθεστώς εσωστρέφειας. Εφόσον σφραγίσει την πρόκρισή της στους «4», η ΑΕΚ είναι η ομάδα που ταιριάζει περισσότερο στα χαρακτηριστικά του Άρη. Δεν είναι ο ΠΑΟΚ κι ας υπάρχει το «Χ» στην Τούμπα και το εμφατικό 4-2 στο «Κλ. Βικελίδης».
 
Ο Δικέφαλος δεν έχει αποκλειστεί σε διπλούς αγώνες στην τελευταία επταετία και στην πορεία της σεζόν σίγουρα δεν θα παρουσιάσει την προβληματική εικόνα που έχει εδώ και πολλές εβδομάδες. Δεν είναι ο Ολυμπιακός γιατί ηττήθηκε δύο φορές από τους Πειραιώτες σε «Κλ. Βικελίδης» και «Καραϊσκάκη».
 
Βέβαια, βασικότερο όλων είναι να νιώθει ο ίδιος ο Άρης καλά. Γιατί, πέραν της ποιότητας οποιουδήποτε αντιπάλου, παραμένει μια ομάδα με μικρό rotation η οποία καλείται να διαχειριστεί την απαγόρευση μεταγραφών και το γεγονός ότι σε αντίθεση με τις άλλες τρεις που θα βρεθούν στους «4», έχει πολύ περιορισμένες επιλογές.