Άρης: Μονίμως «απών» στα μεγάλα παιχνίδια

Κι αυτά είναι πολλά. Κάθε παιχνίδι κι ένας καημός. Μόνο που μαζεύτηκαν πολλοί, βαρύ κι ασήκωτοι καημοί, διαγράφοντας κάθε σκέψης ουσιαστικής εξέλιξης και δημιουργίας οράματος. Αυτό δεν υφίσταται εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια παρά μόνο μια ομάδα που θυμίζει βιτρίνα καταστήματος ρούχων η οποία αλλάζει ανά εποχή λανσάροντας νέα προϊόντα αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς να πείσει το «καταναλωτικό» κοινό. Φαίνεται εξάλλου κάθε δεύτερη Κυριακή. Κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Γενάρης 2026 με τα νεύρα τεντωμένα, το «Κλ. Βικελίδης» απελπιστικά άδειο και μια σεζόν η οποία πάει κι αυτή στα χαμένα.

Οι χαμένες χρονιές είναι τόσες πολλές που πλέον, ο τρόπος, έχει μικρή σημασία. Το είπε εξάλλου και ο Μανόλο Χιμένεθ μετά το 3-0 από τον Παναθηναϊκό. «Μετά από μία ώρα κανείς δεν θα θυμάται τι έγινε στο παιχνίδι και ότι χάσαμε μεγάλες ευκαιρίες». Αλήθεια είναι. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ενδιαφέρεται πλέον γι’ αυτό. Το αποτέλεσμα μετράει και ο Άρης από εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ στο «Κλ. Βικελίδης» και την ανατροπή που οδήγησε στο ευρωπαϊκό εισιτήριο, δεν έχει κανένα (μα απελπιστικά… κανένα) μεγάλο παιχνίδι να θυμάται. Εξηγώντας, στο δικό μου μυαλό, μεγάλα παιχνίδια είναι αυτά που κρίνουν σεζόν και στόχους. Σαν τον τελικό του 2024 απέναντι στον Παναθηναϊκό στον Βόλο. Πάντα έχει κάτι να θυμάται κι έναν καημό. Δεν είναι αυτή η μεθοδολογία προόδου ενός club.

Από το χθεσινό, για παράδειγμα, θα έχει να θυμάται τα αμυντικά εγκλήματα. Με εξαίρεση ένα 15λεπτο στο πρώτο ημίχρονο, μια πλημμύρα η οποία στο πέρασμά της δεν άφησε κανέναν στεγνό. Ο Λίντσεϊ Ροζ έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο. Άτσαλος, τσαπατσούλης και μοιραίος με τα δύο πέναλτι. Ο Πέδρο Άλβαρο (επίσης) ακόμη κυνηγάει τον Τεττέη ο οποίος χόρεψε την «κίτρινη» άμυνα κι ας μην έβαλε γκολ και ο Νοά Φαντιγκά ολομόναχος προσπαθούσε να ελέγξει την πλευρά του μη δεχόμενος μια βοήθεια καθώς ο Παναθηναϊκός εστίασε στ’ αριστερά και με χαρά είδε την εκκωφαντική απουσία των δύο κεντρικών χαφ του Άρη. Μόντσου και Ράτσιτς ας δουν τι έκαναν στη φάση του πρώτου τέρματος του Τάσου Μπακασέτα. Δεν γίνεται ο καλύτερος εκτελεστής του Παναθηναϊκού από τέτοια απόσταση να σουτάρει ολομόναχος. Δεν το επιτρέπεις.

Προφανώς το τελικό αποτέλεσμα είναι παραπλανητικό βάσει των ευκαιριών των δύο ομάδων, ίσως όμως δεν είναι τυχαία η φετινή, ενοχλητικά περιορισμένη, επιθετική παραγωγή του Άρη. Σε τέτοια παιχνίδια, τις τελικές εντός μικρής περιοχής οφείλεις να τις κάνεις γκολ. Ο Μόντσου σούταρε… στα περιστέρια, ο Μορόν δεν είχε καλή ισορροπία σώματος στη μοναδική στιγμή που «εμφανίστηκε» στο παιχνίδι, ο Γένσεν δεν πρόλαβε και ο Παναγίδης έκανε καλή τελική αλλά εξίσου άριστη ήταν και η συμπεριφορά του Καλάμπρια. Τί θα θυμόμαστε απ’ όλα μετά από έναν μήνα; Τίποτα.

Ο Άρης πλήρωσε τα προβλήματα που εμφανίζει από το ξεκίνημα της χρονιάς και δεν τα έλυσε φτάνοντας στο κρισιμότερο σημείο της σεζόν κι ενώ είχε υποχρέωση να το κάνει. Γνωρίζοντας την εκτίμηση του Μανόλο Χιμένεθ στον Φαμπιάνο, εικάζω ότι ο λόγος της μη χρησιμοποίησής του στο αρχικό σχήμα είχε να κάνει με το επίπεδο ετοιμότητας του Βραζιλιάνου. Αν είναι οτιδήποτε άλλο, ο Ισπανός προπονητής έχει κάνει λάθος. Γιατί η αποτελεσματικότητα του διδύμου των Ροζ-Άλβαρο, είναι γνωστό πως, είναι χαμηλή.

Κι όμως. Με δεδομένο αυτό το πρόβλημα ο Άρης μπήκε στο 2026 και στα κρίσιμα παιχνίδια μη ενισχυμένος με κεντρικό αμυντικό. Τα αγωνιστικά σκαμπανεβάσματα στον άξονα ήταν επίσης γνωστά. Κι όμως, ο Άρης πήγε στο do or die παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό δίχως ποιοτική ενίσχυση σ’ αυτή τη γραμμή. Είχε πρόβλημα και στα αμυντικά άκρα αλλά έπαιξε ξανά ένα παιχνίδι με τους Τεχέρο-Φαντιγκά. Για την παρουσία ικανού αριστερού ακραίου δεν γίνεται καν λόγος. «Μάλλιασε» η γλώσσα όλων.

Τα παραπάνω δεν εντάσσονται στη λογική του «όλα μου φταίνε» μετά από έναν οδυνηρό αποκλεισμό. Είναι αλήθειες οι οποίες υποδηλώνουν ότι ο Άρης (και πάλι) δεν πήγε οχυρωμένος για ένα παιχνίδι το οποίο κρίνει χρονιά. Κι αυτό το κάνει χρόνια τώρα με συνέπεια να έχουν μείνει στο μυαλό οι συγκινητικές εικόνες από εκείνη την ανατροπή τον Μάη του 2022. Εκ τότε, μετράει ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς, απουσίες ή… τύποις παρουσίες σε μεγάλα παιχνίδια κι αυτό δεν αντέχεται.