Άρης: Μάτια νυσταγμένα και βαριά

Σπουδαιότερο όλων είναι οι τέσσερις διαδοχικές νίκες. Υποδηλώνουν αλλαγή ψυχολογίας στο εσωτερικό του club, δικαίως ανεβάζουν τον πήχη των προσδοκιών και κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσουν και στην πολυπληθέστερη παρουσία φιλάθλων στον Σαββατιάτικο αγώνα με τον Πανσερραϊκό. Εφόσον νικήσει, ο Άρης θα ισοφαρίσει ρεκόρ 15ετίας έχοντας πετύχει 5Χ5. Αυτά είναι περισσότερο για το δικό μου σινάφι. Ουδείς άλλως ασχολείται με τέτοιου είδους ιστορικά στατιστικά. Η σκέψη του αλλάζει όταν συνδυάζονται με αποτελέσματα που κάνουν τη διαφορά.

Απέναντι στη Μαρκό, ο Άρης δεν απέφυγε τα στερεότυπα. Θύμισε… νταλίκες που τριγυρνούν. Με τα μάτια νυσταγμένα και βαριά, σε μια ποδοσφαιρική συνθήκη η οποία έχει αποκτήσει μορφή δόγματος, στην πραγματικότητα όμως είναι μη αποδεκτή. Δεν είπε ψέματα ο Μανόλο Χιμένεθ περί του ισχυρότατου κινήτρου που επιδεικνύει ο ασθενέστερος. Πρόκειται για ποδοσφαιρική πραγματικότητα η οποία επιβεβαιώνεται σε κάθε συνάντηση ομάδων διαφορετικών κατηγοριών.

Στη δική μου σκέψη δεν είναι λογική, ειδικά όταν στην 11αδα του ισχυρού βρίσκονται ποδοσφαιριστές οι οποίοι οφείλουν να μοχθήσουν αρκετά για να ανέβουν επίπεδο στην εκτίμηση του προπονητή. Χθες για παράδειγμα, ο Μιχάλης Παναγίδης έκανε ένα-δύο βήματα προς τα πάνω. Αντικαθιστώντας τον τραυματία Μιχάλη Βοριαζίδη και αγωνιζόμενος στη φυσική θέση του καθώς ουδέποτε ήταν ακραίος επιθετικός. Ο Παναγίδης παρουσίασε αγωνιστική στασιμότητα στον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Έχασε την εμπιστοσύνη του προπονητή (σ. σ. Άκης Μάντζιος) που του παρείχε ένα σωρό ευκαιρίες. Αν θέλει να κάνει μια καινούργια αρχή, χθες έκανε το πρώτο βήμα.

Συνολικά, δεν είναι κατανοητή ή μάλλον δεκτή, η «κουλτούρα» της αγγαρείας σε παιχνίδι σαν το χθεσινό. «Όταν ένας παίκτης παίζει σε ομάδα στην οποία υπάρχουν πολλές αλλαγές και παίζει ο ίδιος ως αλλαγή, θεωρεί τον εαυτό του δεύτερη επιλογή», είπε ο Μανόλο Χιμένεθ. Σεβαστό αλλά δεν καμία περίπτωση δεν είναι δεκτό. Προφανώς, σε μια πειραματική 11αδα είναι τουλάχιστον απίθανη η ανάπτυξη εκλεπτυσμένων συνεργασιών, πολλώ δε μάλλον αυτοματισμών. Υπάρχει όμως και ο ατομικός παράγοντας. Αυτή η άποψη είναι περισσότερο μπασκετική, αλλά είναι αλήθεια ότι ο καλός ο παίκτης θα δείξει το ποιόν του από το πρώτο παιχνίδι.

Στο κάτω-κάτω της γραφής, πόσες ευκαιρίες θα έχει η «δευτεράντζα», που λέει και μια ψυχή, για να αποδείξει ότι αξίζει θέση βασικού; Ποιος προεξοφλεί ότι το παιχνίδι με την (κάθε) Μαρκό δεν εντάσσεται στα ισχυρά κριτήρια του προπονητή; Κανονικά, αγώνες σαν το χθεσινό θα έπρεπε να εκλαμβάνονται ως η τέλεια ευκαιρία παροχής αποδείξεων. Γιατί το (μη) λογικό να παρουσιάζεται ως τετελεσμένο και αδιαμφισβήτητο. Αυτό δεν αφορά μόνο τον χθεσινό Άρη, ίσα-ίσα που συμβαίνει σε όλα τα club του κόσμου. Γιατί να μην κυριαρχεί η λογική των μεγάλων παικτών οι οποίοι πάντα προτάσσουν την εικόνα τους απέναντι στον θεατή που πληρώνει εισιτήριο για να τους δει;

Επιστρέφοντας στις ατομικές επιδόσεις, ο Νοά Σούντμπεργκ έδειξε ότι είναι θέμα ημερών θα μπει πραγματικά στο rotation της ομάδας. Σταθερός, με καλές τοποθετήσεις, με εξαίρεση μία φάση στην οποία κακώς γύρισε την πλάτη στον Αθανασιάδη διαγράφοντας μια επιλογή του έμπειρου τερματοφύλακα, σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις χρειάστηκε να διορθώσει και τις τσαπατσουλιές του Μάρτιν Φρίντεκ. Κάλυψε επίσης τα ανεβάσματα του Φαντιγκά ο οποίος ήταν δημιουργικός από τη δεξιά πτέρυγα.

Αντιθέτως, ο Μαμαντού Νινγκ ήταν απογοητευτικός. Μετά από έναν χρόνο στην ομάδα, θα έπρεπε να ήταν πιο παρεμβατικός στην κυκλοφορία και επιθετική ανάπτυξη. Δεκτό το επιχείρημα παροχής χρόνου λόγω της μετάβασης σε πολύ υψηλότερο επίπεδο, το ίδιο ίσχυε όμως και για τον Κλέιτον Ντιαντί. Ο Σενεγαλέζος μπορεί να είχε πάρει διαζύγιο με το γκολ, αλλά είχε εντυπωσιάσει από το πρώτο φιλικό παιχνίδι…