Άρης: Παιχνίδι υπομονής ή κατά μέτωπο επίθεσης;

Με την πάροδο του χρόνου, το τελευταίο στοιχείο βρίσκεται σε πορεία διαρκούς υποτίμησης με βασικό επιχείρημα την εμπειρία και τις παραστάσεις των ποδοσφαιριστών. Μόνο όμως που στη συγκεκριμένη περίπτωση και με εξαίρεση τον θαυμάσιο χαφ Αντράντε, η Αράζ Ναχτσιβάν δεν έχει δα γαλονάδες στο ρόστερ της αλλά μια ντουζίνα παικτών οι οποίοι είναι μεν… πρώτοι στο χωριό, αλλά τελευταίοι στις πόλεις αφού υστερούν σε εικόνες από το ευρωπαϊκό επίπεδο.

Τούτο βέβαια ήταν το κύριο πλεονέκτημά τους στον πρώτο αγώνα υπό την έννοια ότι εμφανίστηκαν υπέρμετρα ενθουσιώδεις, δεν δείλιαζαν στις μονομαχίες, ίσα-ίσα που πήγαιναν λες και επρόκειτο να δώσουν την ύστατη μάχη επιβίωσης. Συνεπώς, καταπατώντας (ως ένα βαθμό) πολλές από τις απόψεις μου, έχω την αίσθηση ότι η «έδρα» έχει τη σημασία ή μάλλον την αξία της στον δεύτερο αγώνα με τους Αζέρους.

Ένα δεύτερο στοιχείο που πιθανότατα θα διαμορφώσει αγωνιστικά δεδομένα αφορά τον τρόπο διαχείρισης του παιχνιδιού από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές του Άρη. Αν δηλαδή η αγωνιστική συμπεριφορά τους θα εμπεριέχει έντονα το στοιχείο του αθλητικού εγωισμού και «τσατίλα» αντίστοιχη μ’ αυτή των Αζέρων στο Μπακού. Σίγουρα κατάλαβαν ότι δίχως μάχη τίποτε δεν μπορεί να κερδισθεί καθώς την περασμένη Πέμπτη – και ειδικά μετά το γκολ του Λορέν Μορόν – ένιωσαν ότι θα έπαιρναν «σβηστά» το αποτέλεσμα μέσα από τον συντηρητικό τρόπο προσέγγισης του αγώνα.

Κι αυτός ο συντηρητισμός οδήγησε σε λάθη και στην ανατροπή του σκορ. Τούτη τη φορά απαιτείται να πηγαίνουν πρώτοι στις μονομαχίες, κι αν επίσης αποδέχονται τον τίτλο του φαβορί, ας τον αποδείξουν κιόλας. Πολλές φορές τα ατομικά λάθη δεν στοιχειοθετούν συνέπεια έλλειψης ατομικής ικανότητας αλλά είναι προϊόν υποτίμησης ή αδυναμίας ανάγνωσης των πραγματικών συνθηκών ενός αγώνα. Προφανώς και κούρασης.

Εστιάζω στο τελευταίο γιατί στον πρώτο αγώνα ήταν ευδιάκριτη – και μάλιστα το παραδέχθηκε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο και ο Μαρίνος Ουζουνίδης – η διαφορά στη φυσική κατάσταση των δύο ομάδων. Μετά από ένα σημείο, ο Άρης ήταν βαρύς κι ασήκωτος, εν αντιθέσει με την Αράζ η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει ένα ακόμη δεκαπεντάλεπτο. Αυτός ο τομέας έχει τη σημασία του καθώς είναι αδύνατο να μη ληφθεί υπόψη από τον Μαρίνο Ουζουνίδη στην κατάστρωση του πλάνου τακτικής της ομάδας του.

Μετά το 2-1 του πρώτου αγώνα, παραδέχθηκε εξάλλου ότι η φυσική κατάσταση των ποδοσφαιριστών ήταν ένα από τα κύρια στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη στον σχεδιασμό του παιχνιδιού. Και η αλήθεια είναι ότι έως το 70ο λεπτό, αυτό κύλησε έτσι ακριβώς όπως το ήθελε. Η μπάλα ήταν μεν στα πόδια των Αζέρων, δίχως όμως να δημιουργήσουν ουσιαστική φάση και το matrix του γηπέδου έγραφε 0-1. Όλα άλλαξαν στο τελευταίο τέταρτο του αγώνα και φυσικά θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί χειρότερα για τους «κίτρινους».

Το ερώτημα είναι λοιπόν, τι είδους παιχνίδι θα επιδιώξει ο Άρης στο «Κλ. Βικελίδης». Υπομονής (λόγω φυσικής κατάστασης) ή κατά μέτωπο επίθεσης αναζητώντας γρήγορα το σκορ ισοφάρισης του αντίστοιχου του πρώτου αγώνα; Αυτό έχει τη σημασία του γιατί προφανέστατα θα διαμορφώσει και τις επιλογές στην 11αδα σε επίπεδο προσώπων. Για παράδειγμα, φάνηκε στον πρώτο αγώνα η αδυναμία της Αράζ στο χτίσιμο παιχνιδιού από την πίσω ζώνη σε καταστάσεις πίεσης από τον αντίπαλο αλλά αυτές ήταν λίγες. Οι μπάλες… έφευγαν δεξιά αριστερά, πολλές φορές δεν έφταναν στους ακραίους επιθετικούς (Φελίπε Σάντος και Μπολί) και ο δε Αντράντε δεν ήταν τόσο επιδραστικός στο παιχνίδι της ομάδας του. Στην παρούσα φάση, μπορεί ο Άρης να υπηρετήσει αυτό το αγωνιστικό μοντέλο βελτιώνοντας παράλληλα τη συμπεριφορά του στην transition άμυνα ή θα παίξει με τη φωτιά;

Κρίνοντας από τις δηλώσεις του Μαρίνου Ουζουνίδη μετά τον πρώτο αγώνα, το πιθανότερο είναι να το επιχειρήσει. Ο έμπειρος προπονητής είπε (με νόημα) σε τρία διαφορετικά σημεία ότι «μια εβδομάδα, είναι… μία εβδομάδα», εννοώντας ότι περιμένει τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης των ποδοσφαιριστών. Προφανώς θεωρεί ότι θα έχουν τις αντοχές για περισσότερα τρεξίματα, εύλογο είναι να ελπίζει και σε καλύτερη εσωτερική επικοινωνία. Κι αυτή είναι απαραίτητη διότι θα δημιουργήσει χώρους σε μια άμυνα η οποία, στην πραγματικότητα, δεν είναι τόσο καλή όσο φάνηκε στον πρώτο αγώνα.