Φονσέκα: Θυμήθηκε το βράδυ που πέρασε σε καταφύγιο με τον Ντε Τσέρμπι

Μπορεί ο Πάουλο Φονσέκα να είχε φύγει χρόνια από τη Σαχτάρ Ντόνετσκ όταν οι Ρώσοι εισέβαλαν στην Ουκρανία πριν από ακριβώς τέσσερα χρόνια, ωστόσο ο Πορτογάλος τεχνικός, που τότε δεν εργαζόταν σε κάποιον σύλλογο, είχε την ατυχία να βρεθεί με την οικογένειά του στο Κίεβο τη μέρα που ξεκίνησε ο πόλεμος, καθώς είχαν γυρίσει για να πάρουν μαζί τους την οικογένεια της Ουκρανής συζύγου του...

Ο νυν προπονητής της Λιόν θυμήθηκε μιλώντας στην Equipe, τις τρομαχτικές ώρες που πέρασαν μέχρι να καταφέρουν να διαφύγουν στη Μολδαβία, έχοντας προφυλαχθεί μαζί με τον τότε κόουτς της Σαχτάρ, Ρομπέρτο Ντε Τσέρμπι, στο καταφύγιο ξενοδοχείου που ανήκε στον πρόεδρο του συλλόγου!

Αναλυτικά όσα είπε:

«Ήμασταν διακοπές και βλέπαμε ειδήσεις, είπα στη γυναίκα μου ”πάμε στην Ουκρανία να πάρουμε τους δικούς σου”. Και αν δεν γινόταν τίποτα, θα πηγαίναμε πίσω. Αλλά θεωρούσα πως έπρεπε να τους πάρουμε στην Πορτογαλία περιμένοντας να ηρεμήσουν τα πράγματα. Όταν φτάσαμε στο Κίεβο, δεν νιώσαμε φόβο στους δρόμους, όλοι πίστευαν ότι αν γίνει κάτι, θα ήταν στο Ντόνετσκ. Μπορούσαμε να πάρουμε την πτήση στις 22 Φεβρουαρίου αλλά έπρεπε να φτιάξουμε μερικά χαρτιά και αποφασίσαμε να φύγουμε στις 24, στις δέκα το πρωί.

Το προηγούμενο βράδυ, φτιάξαμε τις βαλίτσες μας και όλα μας τα χαρτιά μέχρι τις δύο, τρεις η ώρα. Η γυναίκα μου κι εγώ μιλήσαμε πολύ εκείνο το βράδυ,έκλαιγε και έλεγε πως ο πόλεμος θα ξεσπάσει και θα πρέπει να γίνουν πρόσφυγες ξανά και εγώ της έλεγα πως τίποτα δεν θα συμβεί. Τελικά, στις πέντε, ξυπνήσαμε από τον ήχο των βομβών. Ο πόλεμος είχε ήδη ξεκινήσει, το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να φέρουμε τον γιο μας στο δωμάτιό μας, έπρεπε να φύγουμε. Την ίδια ώρα, πολλά αυτοκίνητα ήταν στον δρόμο, ο κόσμος έφευγε, υπήρχε πανικός. Πήραμε τις βαλίτσες μας και στριμχωτήκαμε όλη η οικογένεια σε ένα μίνι βαν.

« Je me sens toujours plus révolté » : le témoignage de Paulo Fonseca, dont la femme est Ukrainienne, sur la guerre en Ukraine

➡️ https://t.co/jrmvhhmQjM pic.twitter.com/2EZtKkr2A3

— L'Équipe (@lequipe) February 23, 2026

Η κίνηση είχε μπλοκάρει τον δρόμο για το Λβιβ, τότε οι φίλοι μου από τη Σαχτάρ Ντόνετσκ με κάλεσαν. “Μίστερ, πού είστε; Μην πάτε εκεί, είναι αδύνατον να φύγετε, ελάτε εδώ, είμαστε όλοι μαζί”. Ο πρόεδρος της σαχτάρ είχε ένα ξενοδοχείο με καταφύγιο στο υπόγειο. Πήγαμε εκεί και περάσαμε τη νύχτα μαζί με τον Ρομπέρτο Ντε Τσέρμπι, που ήταν τότε προπονητής της ομάδας. Ήταν εκεί μαζί με το τεχνικό επιτελείο και τους περισσότερους Βραζιλιάνους παίκτες. Ήμασταν κάπου 60 άτομα, φοβισμένα, γιατί βλέπαμε στην τηλεόραση ότι Ρώσοι στρατιώτες προσπαθούσαν να μπουν στο Κίεβο.

Την επόμενη μέρα, η πορτογαλική πρεσβεία μου είπε ότι είχαν βρει ένα μίνι βαν αν θέλαμε να το χρησιμοποιήσουμε. Ήταν γεμάτο, μπήκαμε μόνο με τα ρούχα μας, χωρίς βαλίτσες, και κάναμε 30 ώρες δρόμο έως τη Μολδαβία. Το βράδυ, ακούγονταν σειρήνες και έπρεπε να κάνουμε παρακάμψεις για να αποφεύγουμε τους Ρώσους. Σταματήσαμε να βάλουμε βενζίνη αλλά δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα, ούτε βενζίνη, ούτε φαγητό.

Ο γιος μου ήταν τριών ετών, καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού αυτός και ο ξάδερφός του δεν έφαγαν τίποτα πέρα από μπισκότα, δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Και ταξιδεύαμε με ένα ζευγάρι που είχε μια κόρη έξι μηνών. Μονάχα όταν φτάσαμε κοντά στα μολδαβικά σύνορα νιώσαμε πως δεν κινδυνεύαμε. Σε εκείνη την πόλη, ο πόλεμος δεν είχε φτάσει ακόμα, καταφέραμε να σταματήσουμε για καφέ και να αγοράσουμε τρόφιμα σε σούπερ μάρκετ. Μια ανακούφιση που ποτέ δεν θα ξεχάσω. Μπήκαμε στη Μολδαβία και φύγαμε άμεσα για τη Ρουμανία, δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που άκουσα την πρώτη βόμβα και τη στιγμή που περάσαμε τα μολδαβικά σύνορα. Δεν έχω ξαναφοβηθεί τόσο για τη ζωή μου, τη ζωή του παιδιού μου και της γυναίκας μου. Δεν το σκέφτομαι κάθε μέρα, αλλά είναι πάντα εκεί μαζί μου».