Μια ενδεκάδα... Πρωταπριλιάτικων στιγμών που άφησαν άναυδο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη

Φανταστείτε στην εποχή του VAR, των δεκάδων καμερών, των αμέτρητων replay και του... ξεψαχνίσματος κάθε φάσης να μετρούσε το γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα απέναντι στην Αγγλία. Τα λαϊκά δικαστήρια θα είχαν πολλή δουλειά μπροστά τους, όπως και ο κόσμος των social media που αρέσκεται να «δικάζει» πρόσωπα και καταστάσεις σε κάθε ευκαιρία. Το «Χέρι του Θεού» ίσως να είχε αποκτήσει ένα διαφορετικό παρατσούκλι, ίσως πάλι και όχι... Δικαιωματικά ωστόσο αξίζει μια θέση ως ένα από τα μεγάλα ψέματα του ποδοσφαίρου, ενίοτε με θετική κι άλλοτε με αρνητική χροιά. Δεν είναι το μέρος για να το αναλύσουμε, άλλωστε έχουν γραφτεί διάφορες θεωρίες εδώ και δεκαετίες. Το ακόμα πιο... απίστευτο πάντως και συγχρόνως μαγικό ήταν το γκολ που θα ακολουθούσε λίγο αργότερα από τον Μαραντόνα, ο οποίος μερικά λεπτά μετά πέρασε ολόκληρη την Αγγλία και μας χάρισε το γκολ του αιώνα. Αν δεν το βλέπατε με τα ίδια σας τα μάτια, θα το πιστεύατε;

Υπήρχε έστω κι ένας Έλληνας που να ήθελε να... ξυπνήσει από το μεθυστικό παραλήρημα της 4ης Ιουλίου 2004; Τη νύχτα που τα πιο τρελά όνειρα, τα πιο απίθανα σενάρια μετατράπηκαν σε πραγματικότητα και δόξα συναντώντας το πεπρωμένο τους, ακριβώς όπως η μπάλα το κεφάλι του Χαριστέα σε εκείνη την αλησμόνητη εκτέλεση κόρνερ του Μπασινά... Με τον Ότο Ρεχάγκελ να την καθοδηγεί, η Ελλάδα κατόρθωσε το ακατόρθωτο στα γήπεδα της Πορτογαλίας, εκεί όπου πήγε ως... κομπάρσος και έφυγε σαν Βασίλισσα. Συγκρατημένη η χαρά με την επικράτηση επί της οικοδέσποινας στην πρεμιέρα, η αισιοδοξία από την ισοπαλία με Ισπανία προτού ακολουθήσει η πιο γλυκιά ήττα από την Ρωσία.

Λιθαράκι-λιθαράκι, ο πύργος της επιτυχίας χτίστηκε. Ούτε ο ύφαλος του Ζιντάν, του Ανρί και των υπόλοιπων Γάλλων σταμάτησαν το Πειρατικό, η ρότα του τράβηξε ευθεία μπροστά με την κεφαλιά του «Κολοσσού» Δέλλα να... ξεραίνει την Τσεχία. Και μετά η μοίρα την έφερε ξανά απέναντι στην Πορτογαλία που διψούσε για εκδίκηση. Ακόμη μία κεφαλιά «έπνιξε» την ανταρσία, έφερε την Ελλάδα πιο κοντά στο όνειρο, στον απόλυτο άθλο. Το σφύριγμα της λήξης στο «Ντα Λουζ» έστειλε ένα ολόκληρο έθνος «στον έβδομο ουρανό» ή μάλλον στους δρόμους σε ένα ξεφάντωμα πρωτόγνωρο, άνευ προηγουμένου.

«Football, bloody hell». Οι τρεις - εμβληματικές - λέξεις που ξεστόμισε ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον λίγο μετά το απόλυτο ξεδίπλωμα της... παράνοιας περιγράφουν τέλεια εκείνο το βράδυ στη Βαρκελώνη. Στις 26 Μαΐου του 1999, όταν η ιστορία γράφτηκε μέσα σε 103 τρελά δευτερόλεπτα. Τόσα χρειάστηκε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να ολοκληρώσει μια από τις πιο... «σαν ψέμα» ανατροπές της ιστορίας και μάλιστα σε τελικό Champions League που υπέγραψε το ιστορικό τρεμπλ της! Άλλωστε, αν κανείς έλεγε πως αυτό το τρόπαιο θα το σηκώσουν οι Κόκκινοι Διάβολοι και δη στην κανονική διάρκεια, όταν, με το σκορ στο 1-0 υπέρ της Μπάγερν Μονάχου, ο πίνακας των καθυστερήσεων στο 90' έγραψε τρία λεπτά, μάλλον θα τον έλεγαν ψεύτη ή τρελό.

Ο Σέριγχαμ και ο Σόλσκιερ πάντως είχαν διαφορετική άποψη κι έτσι με δύο γκολ στο 90:35 και στο 92:18 άλλαξαν τη μοίρα του τελικού και της κούπας. Τηλεοράσεις έκλεισαν, οπαδοί και ποδοσφαιρόφιλοι βιάστηκαν να πάνε στο μπάνιο για να προλάβουν την απονομή, αλλά εν τέλει το τρόπαιο με τα μεγάλα αυτιά πλήρως απροσδόκητα φόρεσε τις κατακόκκινες κορδέλες. Όσο κι αν όσοι έχασαν τις καθυστερήσεις πίστεψαν πως το φινάλε αυτό ήταν κάποιου είδους ανέκδοτο!

Με δέκα εκατομμύρια ευρώ παραπάνω, μπορούσες να χρηματοδοτήσεις ολόκληρη την τριλογία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Μπορούσες να αγοράσεις… επί έξι το πιο ακριβό νησί του κόσμου, τους τέσσερις «Galacticos» της Ρεάλ Μαδρίτης (Λουίς Φίγκο, Ζινεντίν Ζιντάν, Ντέιβιντ Μπέκαμ, Ρονάλντο) και να αφήσεις και δέκα εκατομμύρια ευρώ πουρμπουάρ, το Number 17A, τον πιο ακριβό πίνακα του Αμερικανού ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ, την πιο εντυπωσιακή έπαυλη του πλανήτη στο Μπελ Ερ της Καλιφόρνια, με δώδεκα υπνοδωμάτια και 21 μπάνια, το Airbus A340-313X, το ιδιωτικό τζετ του Ρόμαν Αμπράμοβιτς ή μια ολόκληρη ομάδα Formula 1.

Αντί για όλα αυτά, το καλοκαίρι του 2017, η Παρί Σεν Ζερμέν έδωσε 222 εκατομμύρια ευρώ για να καλύψει την ρήτρα αποδέσμευσης του Νεϊμάρ στην Μπαρτσελόνα και να κάνει δικό της τον ποδοσφαιριστή που έπρεπε να γίνει ο νέος, απόλυτος σταρ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ο Βραζιλιάνος έμεινε στου… δρόμου τα μισά, δεν έγινε ποτέ ο ηγέτης που ονειρεύονταν στην Πόλη του Φωτός και οκτώ χρόνια αργότερα, καμία ομάδα δεν έχει φτάσει σε αυτά τα ποσά, ούτε καν στα 200+ εκατομμύρια ευρώ για μια μεταγραφή που φάνταζε απίστευτη όταν έγινε. Και, μεταξύ μας, φαντάζει απίστευτη σχεδόν μια δεκαετία αργότερα…

Οχι, δεν μπορεί να πανηγυρίζει έτσι, κάτι άλλο θέλει να δείξει... Ποιος δε σοκαρίστηκε με τον Ρόμπι Φάουλερ στις 3 Απριλίου 1999 με τον πανηγυρισμό του. Δεν ήταν ψέματα, ο Φάουλερ πέρασε στην ιστορία γι αυτό που συνέβη εκείνο το μεσημέρι στο «Ανφιλντ». Οι οπαδοί της Έβερτον είχαν αφήσει υπόνοιες για τον Άγγλο επιθετικό ότι ήταν χρήστης ναρκωτικών, με χαρακτηριστικά συνθήματα στην κερκίδα, κατά τη διάρκεια του αγώνα. Εκείνος... στράβωσε και προς «απάντησή» τους, όχι μόνο σκόραρε δυο φορές στο ντέρμπι της πόλης, αλλά έπεσε μπροστά τους και προσποιήθηκε πως... σνιφάρει κοκαΐνη από την τελική γραμμή του γηπέδου!

Ο κόουτς των «reds», Ζεράρ Ουγιέ, προκάλεσε το γέλιο όσων βρέθηκαν στη συνέντευξη Τύπου, όταν, στην προσπάθειά του να «καλύψει» τον Φάουλερ, ισχυρίστηκε πως είχε προσποιηθεί ότι… έτρωγε το χορτάρι, κάτι που συνηθίζουν οι Καμερουνέζοι και πως του το έμαθε ο συμπαίκτης του, Ριγκομπέρτ Σονγκ! Φυσικά δεν τον πίστεψε κανείς και ο Φάουλερ δέχθηκε ποινή 32,000 λιρών και 4 παιχνιδιών από την αγγλική ομοσπονδία για απρεπή συμπεριφορά, ενώ τον τιμώρησε και η ίδια η Λίβερπουλ με 60.000!

Μόνο σαν έναν κακόγουστο αστείο θα μπορούσαν να φανταστούν εκείνο τον εφιαλτικό πίνακα στο «Μινεϊράο» οι φίλοι της Βραζιλίας. Μέχρι τότε άλλωστε όλα συνηγορούσαν σε ένα ιστορικό Μουντιάλ για τη Σελεσάο, η κάλπαζε προς το έκτο «αστέρι» στα δικά της χώματα. Στα ημιτελικά ωστόσο το όνειρο μετατράπηκε σε έναν ατελείωτο εφιάλτη. Η Γερμανία δικαιολόγησε το παρατσούκλι των... Πάντσερ και κήδεψε ένα ολόκληρο έθνος μέσα σε 90 λεπτά. Προτού καν προλάβει να συμπληρωθεί το πρώτο ημίωρο του αγώνα οι Γερμανοί προηγούνταν με 5-0, με μια νεκρική σιγή να επικρατεί σε ολόκληρο το γήπεδο. Σε άλλες περιοχές της χώρας είχε ξεκινήσει ένα γοερό κλάμα για το τέλος του ονείρου με τον πλέον ταπεινωτικό τρόπο. Το φινάλε δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερο. Η Γερμανία έστησε πάρτι και με το θρυλικό 7-1 διέλυσε την καρδιά της Βραζιλίας, σε ένα σκορ που ακόμα και σήμερα μοιάζει με ψέμα.

Πόσες πιθανότητες είχε ο Έλβις Πρίσλεϊ να βρεθεί ζωντανός το 2016; Ίσως όσες και η Λέστερ να κατακτήσει την Premier League έχοντας σωθεί από τον υποβιβασμό μερικούς μήνες πριν. Για την ακρίβεια, 5.000 προς 1, τόσο της έδιναν οι στοιχηματικές εταιρείες. Κι όμως, κόντρα σε όλους και σε όλα, έγινε η... βασίλισσα του δικού της Rock n Roll που έκανε το Νησί να «χορεύει» στον ρυθμό της! Αυτό που φαινόταν ως απίθανο, άρχισε σιγά-σιγά, αγωνιστική την αγωνιστική να παίρνει σάρκα και οστά.

Ο Ρανιέρι διηύθυνε, ο Μόργκαν «έκοβε», ο Καντέ ήλεγχε, ο Μαχρέζ και ο αρχιπυροβολητής Βάρντι «μάτωναν» τα δίχτυα και το όνειρο έμοιαζε γινόταν πια απτή πραγματικότητα. Θα ήταν υπερβολή να μιλήσουμε για ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά θαύματα όλων τον εποχών; Καθόλου! Γιατί πολύ απλά δεν έτυχε, αλλά πέτυχε.. Με μόλις τρεις ήττες σε 38 ματς και από τα τέλη Ιανουαρίου αμετακίνητη στην κορυφή της βαθμολογίας, η άσημη Λέστερ κατατρόπωσε σαν άλλος Δαβίδ όλους τους... Γολιάθ και χάρισε σε φιλάθλους, αντιπάλους και ουδέτερους στιγμές ανεπανάληπτες, χαραγμένες με χρυσά γράμματα στα κιτάπια του αγγλικού ποδοσφαίρου. Οι Αλεπούδες του Ρανιέρι έκλεισαν το μάτι πονηρά σε όλες τις προκλήσεις, γράφοντας έναν μαγικό επίλογο σε ένα παραμύθι άκρως αληθινό.

Μπορεί ένα αυτογκόλ να σε σκοτώσει; Κυριολεκτικά. Ίσως. Και δεν πρόκειται για κάποιο... κακόγουστο αστείο, αλλά για μια από τις βασικές ερμηνείες του σοκαριστικού θανάτου τυ Αντρές Εσκομπάρ. Υπήρξε σταρ της χώρας του στην εποχή του, αλλά μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο κι άφησε την τελευταία του πνοή με τραγικό τρόπο. «Γκολ, γκολ, γκολ», θρυλείται πως φώναξαν οι δολοφόνοι του σε κάθε μια από τις τρεις σφαίρες που φύτεψαν στο στήθος του, λίγες ημέρες μετά τον αποκλεισμό της Κολομβίας από το Μουντιάλ του 1994.

Έναν αποκλεισμό που δεν θα είχε έρθει αν το αυτογκόλ του Εσκομπάρ, που δεν υπολόγισε σωστά ένα τάκλιν του, δεν καταδίκαζε την Κολομβία σε απροσδόκητη ήττα (2-1) από τις ΗΠΑ. Αυτό λένε πως πλήρωσε, μιας και εκείνη η ποδοσφαιρική αποτυχία ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη χώρα του και τον κατέστησε κόκκινο πανί για πολλούς συμπατριώτες του. Μάλιστα, μέχρι και το BBC απολογήθηκε για τη μετάδοσή του στην οποία - τραγικά - ακούστηκε η ατάκα «μετά από τέτοιο λάθος θα έπρεπε να πυροβολήσουν τον Εσκομπάρ». Όπερ και - δυστυχώς - εγένετο...

Ο Γουόλτερ Μπαρ ήταν δάσκαλος σε γυμνάσιο, ο Φρανκ Μπόργκι οδηγούσε τη νεκροφόρα του γραφείου τελετών του θείου του, ενώ ο Μπεν ΜακΛάφλιν δεν μπόρεσε να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο γιατί δεν κατάφερε να πάρει άδεια από την δουλειά του. Η πλειοψηφία των παικτών της εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν ημί – επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και έβγαζαν τα προς το ζην μοιράζοντας γράμματα ή πλένοντας πιάτα. Παραμονές του αγώνα με την ποδοσφαιρομάνα Αγγλία των Αλφ Ράμσεϊ και Τομ Φίνεϊ, ο προπονητής Μπιλ Τζέφρεϊ δεν δίσταζε να δηλώσει ότι «οι παίκτες μας είναι πρόβαρα που πάνε για σφαγή».

Η βρετανική εφημερίδα «Daily Express», σε μια ένδειξη… μεγαλοσύνης, πρότεινε «να ξεκινήσει ο αγώνας με προβάδισμα τριών τερμάτων για τις ΗΠΑ». Τελικά, στις 29 Ιουνίου του 1950 στο «Estadio Independencia» του Μπέλο Οριζόντε, οι Αμερικανοί ερασιτέχνες δεν χρειάστηκαν παρά ένα γκολ του γεννημένου στην Αϊτή Τζο Γκέιτζενς (δολοφονήθηκε σε ηλικία σαράντα ετών σε φυλακή της γενέτειράς του και το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ) για να πετύχουν την μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία των Μουντιάλ. Οι ανταποκριτές στην Μεγάλη Βρετανία που λάμβαναν την είδηση σε τηλεγράφημα θεωρούσαν ότι το σκορ ήταν τυπογραφικό λάθος και το 1-0 των ΗΠΑ ήταν στην πραγματικότητα νίκη των Άγγλων με 10-0 ή 10-1. Και όμως, ήταν αλήθεια!

Μπορεί ένας ποδοσφαιρικός αγώνας να σηματοδοτήσει την έναρξη ενός πολέμου; Αλήθεια; Μακάρι να ήταν ένα μεγάλο ψέμα, αλλά δυστυχώς το ντέρμπι της Ντιναμό με τον Ερυθρό Αστέρα στο Ζάγκρεμπ ήταν η σπίθα που έκαψε τα πάντα κι άλλαξε τη μοίρα στα Βαλκάνια. 13 Μαΐου 1990. Στο γήπεδο Μαξιμίρ του Ζάγκρεμπ, θα διεξαγόταν το «ματς της δεκαετίας», μεταξύ της Ντιναμό και του Αστέρα.

Είχαν προηγηθεί οι κροατικές εκλογές, στις οποίες είχε κερδίσει η Κροατική Δημοκρατική Ένωση, που ήταν υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας. Η Γιουγκοσλαβία ήταν στα χνάρια της διάλυσης. Οι εθνικιστικές «κορώνες» έδιναν και έπαιρναν από παντού. Στο Ζάγκρεμπ είχαν ταξιδέψει 3000 οπαδοί του Αστέρα, υπό την καθοδήγηση του Αρκάν. Τα εθνικιστικά συνθήματα αντηχούσαν σε όλη την πόλη και φυσικά τα επεισόδια δεν αποφεύχθηκαν. Το σκηνικό τρόμου μεταφέρθηκε στο γήπεδο. Με καρέκλες, μαχαίρια, και πάρα πολύ ξύλο, οι οπαδοί μετέτρεψαν τις εξέδρες σε πεδίο μάχης.

Οταν ένας αστυνομικός ξυλοκοπούσε με το γκλομπ του οπαδό της κροατικής ομάδας, ο αρχηγός της Ντιναμό, Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, έτρεξε, τον κλώτσησε και απελευθέρωσε τον οπαδό. Δεκάδες τραυματίες, το ντέρμπι δεν έγινε ποτέ, όμως λίγο αργότερα άρχισε ο πόλεμος. Εξω από το «Μαξιμίρ», υπάρχει επιγραφή που αναφέρει: «Για τους οπαδούς του συλλόγου, οι οποίοι άρχισαν τον πόλεμο με τη Σερβία, σε αυτό το μέρος, στις 13 Μαΐου του 1990».

Ο αποκλεισμός της Γιουγκοσλαβίας από το EURO 1992 εξαιτίας της τότε εμπόλεμης κατάστασης ήταν η πρώτη έκπληξη εκείνου του καλοκαιριού. Όχι όμως σαν εκείνη μερικές εβδομάδες μετά, όταν η Δανία που κλήθηκε να την αντικαταστήσει έφτανε τελικά μέχρι το τέλος της διαδρομής και την κορυφή της Ευρώπης. Λένε ότι κάποιοι παίκτες ήταν ήδη σε... διακοπές, ωστόσο αναγκάστηκαν να μαζέψουν άρον-άρον τις βαλίτσες τους για να δώσουν το «παρών» στο μεγάλο ραντεβού και να καταφέρουν το ακατόρθωτο. Το μέτριο ξεκίνημα της ομάδας του Ρίτσαρντ Νίλσεν σήμαινε πως μόνο με νίκη επί της Γαλλίας του Μισέλ Πλατινί θα έφτανε στα ημιτελικά. Οι Δανοί όχι μόνο το έκαναν, αλλά κατόπιν «λύγισαν» στα πέναλτι και την Ολλανδία φτάνοντας μέχρι τον τελικό. Η μοίρα το είχε έτσι ώστε να γευτούν και το νέκταρ, σε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην διοργάνωση. Οι Γιένσεν και Βίλφορτ -ο τραγικός πατέρας που λίγες μέρες μετά θα έχανε την κόρη του από λευχαιμία- σκόραραν, ο Σμάιχελ κατέβασε ρολά και το 2-0 επί της Γερμανίας ήταν γεγονός! Ο «ανέλπιστος» θρίαμβος ολοκληρώθηκε, σε μία ιστορία που στη Δανία δεν θα βαρεθούν ποτέ να αφηγούνται.