Άρης: Μια εμφάνιση σαν καρδιογράφημα

• Το αργό transition και ο… εφιάλτης του Μπράμπετς

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, σήμερα ο Άρης θα πατούσε στιβαρά στην τέταρτη θέση της βαθμολογίας – έχοντας το πλεονέκτημα στην ισοβαθμία με τον ΠΑΟΚ. Παράλληλα, θα απείχε τρεις βαθμούς από τον Παναθηναϊκό απέναντι στον οποίον επίσης πλεονεκτεί. Καμία εξάρτηση από κανέναν. Κύριος του εαυτού του. Αυτή η σκέψη δείχνει το μέγεθος της καταστροφής στη Λιβαδειά. Είναι αυτό που έχασε μαζί με το αντίστοιχο που θα μπορούσε να είχε κερδίσει. Και στο τελικό ταμείο της κανονικής διάρκειας, είναι εξαιρετικά πιθανό, να εξελιχθεί στο αποτέλεσμα που θα έχει κρίνει έναν ολόκληρο στόχο. Αντικειμενικά όμως, κάπως έτσι πορεύτηκε αυτή η ομάδα στη διάρκεια της χρονιάς. Αποτελεσματική εκεί που ελάχιστοι την περίμεναν και απολύτως αυτοκαταστροφική στα μεγάλα «πρέπει».

Με εξαίρεση το διάστημα από τα τέλη του Σεπτέμβρη έως και τις αρχές του Νοέμβρη, ο Άρης δεν είχε αγωνιστική συνέπεια. Είτε από παιχνίδι σε παιχνίδι ή ακόμη και στη διάρκεια αυτών. Η εμφάνισή του απέναντι στον Παναιτωλικό στοιχειοθετεί το τέλειο πειστήριο. Παρέπεμψε σε καρδιογράφημα γεμάτο απότομες και ανισόρροπες καμπύλες. Το 2-0 στο τέλος του ημιχρόνου ήταν απολύτως πλασματικό ή μάλλον παραπλανητικό ως προς τον βαθμό επιθετικότητας και δημιουργίας των «κίτρινων». Tο ματς θα έπρεπε να είχε τελειώσει εκεί γιατί ο Άρης ήταν πραγματικά πολύ καλός σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού.

Τέσσερις τελικές προσπάθειες – εκ των οποίων δύο ουσιαστικές – στο πρώτο δεκάλεπτο με κατοχή μπάλας στο επίπεδο του 61%. Τρεις επιπλέον μετά το εξαιρετικό γκολ του Λορέν Μορόν καθώς ο Παναιτωλικός μάταια προσπάθησε να ισορροπήσει το παιχνίδι ανεβάζοντας ελαφρώς το επίπεδο κατοχής μπάλας (46%). Αυτό δεν άλλαξε φτάνοντας στο 38ο λεπτό και μετά την αριστουργηματική εκτέλεση φάουλ του Μόντσου. Αυτή ήταν η μία εκ των έξι τελικών στην εστία από τις έντεκα συνολικά. Μέχρι το τέλος του ημιχρόνου προστέθηκε μία ακόμη (12), αλλά το στατιστικό στοιχείο που εντυπωσίασε περισσότερο ήταν τα 20 κλεψίματα παράλληλα των 27 λαθών του αντιπάλου. Πράγματι, ο Άρης έβγαλε αντίδραση με μπροστάρηδες τους Φετφατζίδη-Νταρίντα καθώς ο πρώτος δείχνει ότι συνεννοείται καλύτερα με τον Ούγκο Μάγιο στη δεξιά πτέρυγα. Στον δε άξονα, ο Μόντσου ήταν… κανονικός χαφ και όχι αυτός της Λιβαδειάς, το ίδιο ίσχυσε και για τον Χοσέ Σιφουέντες.

Το αργό transition και ο… εφιάλτης του Μπράμπετς

Η εικόνα του αγώνα σε συνδυασμό με το αποτέλεσμα του πρώτου ημιχρόνου, λίγο πολύ έκαναν προβλεπόμενη την απόφαση ολοκληρωτικών αλλαγών που έλαβε ο Γιάννης Πετράκης. Το πρόβλημα του Άρη δεν ήταν τόσο το 4-4-2 του Παναιτωλικού ή οι διαδοχικές εναλλαγές των Ντίας-Τετέι σε κορυφή και δεξιά πτέρυγα όσο το γεγονός ότι ο τελευταίος εξελίχθηκε σε εφιάλτη του Γιάκουμπ Μπράμπετς. Ο Τσέχος στόπερ δεν είχε τον παραμικρό έλεγχο της κατάστασης, ίσα-ίσα που συνεχώς ήταν ένα βήμα πίσω από τον Τετέι. Ο δε Μαρίνος Ουζουνίδης δεν είχε τον τρόπο βοήθειας του ποδοσφαιριστή του γιατί δεν διαθέτει παίκτη στον άξονα με ανασταλτική ικανότητα κι αυτό το «μαρτύριο» θα συνεχίσει να βιώνει μέχρι το τέλος της Stoiximan.gr Superleague ανεξαρτήτως του αν θα παίξει στο 1-4 ή στο 5-8.

Το δεύτερο πρόβλημα των «κίτρινων», το οποίο μάλιστα μοιάζει αξεπέραστο στη διάρκεια της χρονιάς, είναι το παιχνίδι επιθετικής μετάβασης. Μόλις μία φορά έφτασαν σε σημείο τελικής προσπάθειας σε κατάσταση transition επίθεσης είτε με αριθμητική ισορροπία είτε με πλεονέκτημα. Με τον Ντουντού στις καθυστερήσεις. Στις υπόλοιπες φάσεις η διαχείριση των φάσεων ήταν απογοητευτική κι έτσι χρειάστηκε το παιχνίδι με τον χρόνο στις καθυστερήσεις του αγώνα προς αποφυγήν δυσάρεστων εκπλήξεων. Η αναφορά του Μαρίνου Ουζουνίδη στο συγκεκριμένο τομέα δεν είναι τυχαία. Μόνο τον τελευταίο μήνα έγινε στη Λαμία, στην Καλλιθέα και χθες, με τον Παναιτωλικό. Στη δε διάρκεια της σεζόν, έχει κοστίσει ένα σωρό βαθμούς...