Καταστρέφει το χρήμα τον κολεγιακό αθλητισμό;

Από την ώρα που τα κολέγια στις Ηνωμένες Πολιτείες έπαψαν να αποτελούν το τελευταίο προπύργιο του ερασιτεχνικού αθλητισμού, οι ισορροπίες άλλαξαν. Οι περισσότεροι νεαροί αθλητές υπογράφουν πλέον συμβόλαια αξίας εκατομμυρίων, εξασφαλίζοντας μερίδιο από τα τεράστια έσοδα που παράγει ο κολεγιακός αθλητισμός. Η εξέλιξη αυτή, ωστόσο, εγύρει και αρκετές αντιρρήσεις. Ανάμεσα στους επικριτές φαίνεται πως είναι και ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος εκφράζει έντονες ανησυχίες για τη μελλοντική προοπτική του κολεγιακού αθλητισμού.

Σε εκδήλωση στον Λευκό Οίκο, παρουσία κορυφαίων παραγόντων του αθλητισμού, ο Τραμπ προειδοποίησε ότι τα τεράστια ποσά που προσφέρονται ακόμη και σε εφήβους αθλητές ενδέχεται να αποσταθεροποιήσουν το σύστημα. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «δεκαεπτάχρονοι υπογράφουν συμβόλαια 12 έως 14 εκατομμυρίων δολαρίων», υποστηρίζοντας ότι, αν δεν υπάρξει άμεση νομοθετική παρέμβαση, ο κολεγιακός αθλητισμός, αλλά και τα ίδια τα πανεπιστήμια κινδυνεύουν με κατάρρευση.

Η εικόνα αυτή, ωστόσο, αμφισβητείται έντονα. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του Μπράις Άντεργουντ (αθλητής του αμερικάνικου φούτμπολ), ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο 12,5 εκατομμυρίων δολαρίων με το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν για τέσσερα χρόνια. Σε ετήσια βάση, οι απολαβές του παραμένουν σημαντικά χαμηλότερες από εκείνες του προπονητή του. Παράλληλα, πρόκειται για έναν οργανισμό με τεράστια οικονομική ισχύ. Το στάδιό του γεμίζει με 110.000 θεατές σε κάθε εντός έδρας αγώνα, ενώ συνολικά πωλούνται περίπου 50 εκατομμύρια εισιτήρια ετησίως στον κολεγιακό αθλητισμό. Μόνο το τουρνουά μπάσκετ «March Madness» αποφέρει έσοδα της τάξης του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων από τηλεοπτικά και εμπορικά δικαιώματα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι φόβοι περί χρεοκοπίας φαντάζουν υπερβολικοί και όχι άδικα. Όπως επισημαίνουν όσοι διαφωνούν με τον Ντόναλντ Τραμπ, η οικονομική δυναμική του κολεγιακού αθλητισμού παραμένει εξαιρετικά ισχυρή, καθιστώντας τα σενάρια κατάρρευσης ανάξια λόγου.

Ο ίδιος ο Τραμπ, πάντως, δηλώνει πως θα προτιμούσε την επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς, όταν οι αθλητές θεωρούνταν αυστηρά ερασιτέχνες και λάμβαναν μόνο υποτροφίες που κάλυπταν τα βασικά έξοδα σπουδών και διαμονής. Σε εκείνη την εποχή, δεν είχαν το δικαίωμα να αξιοποιήσουν εμπορικά το όνομά τους, είτε μέσω διαφημίσεων είτε μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Στη συζήτηση στον Λευκό Οίκο συμμετείχαν σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο της πολιτικής και του επαγγελματικού αθλητισμού, χωρίς όμως την παρουσία εν ενεργεία φοιτητών-αθλητών. Η απουσία τους αν μη τι άλλο αναδεικνύει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα που αναζητά απάντηση. Οι πρωταγωνιστές του κολεγιακού αθλητισμού που είναι οι φοιτητές-αθλητές καθίστανται απλοί «κομπάρσοι» σε ένα σύστημα που πλέον παράγει δισεκατομμύρια ή θα εξελιχθούν ισότιμα με δικαιώματα και λόγο;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα ενδέχεται να καθορίσει το μέλλον του κολεγιακού αθλητισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες...