Να 'χαμε δύο καπέλα για να τα βγάλουμε και στους δύο...

Για τους πιο μυημένους του «μαγικού κόσμου», η Οκλαχόμα και η Βοστόνη θεωρούνταν εξ' αρχής τα αδιαφιλονίκητα φαβορί για να διεκδικήσουν το εφετινό τρόπαιο του ΝΒΑ.

Η δεύτερη πολύ φυσιολογικά, γιατί διατήρησε τον βασικό κορμό της ομάδας που ανέβηκε πέρυσι στην κορυφή του κόσμου και έγινε η πολυνίκης σε τίτλους (18), ενώ η δεύτερη γιατί είχε τον απόλυτο συνδυασμό ταλέντου, ποιότητας και στρατηγικής και από πέρυσι είχε δείξει ότι χρειαζόταν απλά λίγο χρόνο για την εκτόξευση.

Στην πορεία στο «κόλπο» προστέθηκε το Κλίβελαντ, πάντα στα υπ' όψιν ήταν το Ντένβερ, ενώ μετά την σοκαριστική απόφαση των Μάβερικς να στείλουν τον Ντόντσιτς στο Λος Άντζελες, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που την «πάτησαν» και πίστεψαν τους Λέικερς ως πιθανούς διεκδικητές.

Η αλήθεια είναι ότι στο μεγαλύτερο μέρος της κανονικής περιόδου, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που «ψήθηκαν» με την υποψηφιότητα της Ιντιάνα, έστω κι αν από πέρυσι είχε αρχίσει «να δείχνει τα δόντια της» (με την πρόκριση στους τελικούς της Ανατολής και στον τελικό του νεοσύστατου Κυπέλλου)!

Εδώ καλά-καλά, κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά, όταν απέκλεισαν με συνοπτικές διαδικασίες τους Μπακς (ίσως να έπαιξε ρόλο και η ρήξη αχιλλείου που υπέστη ο Λίλαρντ) στον 1ο γύρο και ουδείς μπορούσε να φανταστεί τι ερχόταν...

Ίσως γιατί κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει ότι η πολύ καλά δομημένη ομάδα του Ρικ Καρλάιλ, με το 9μελές rotation και την αθλητικότητα που ξεχείλιζε, θα καθοδηγούνταν εκ του ασφαλούς από τον παίκτη που – κατά την ταπεινή μου άποψη – μέσα σε διάστημα δύο μηνών (όσο διήρκεσαν τα playoffs) κάλυψε με απόλυτη επιτυχία την απόσταση που χωρίζει τον πιο υπερτιμημένο από τον πιο υποτιμημένο του πρωταθλήματος.

Ο λόγος φυσικά για τον μεγάλο άτυχο του Game 7, ο σοβαρός τραυματισμός του Ταϊρίς Χαλιμπέρτον, που κουβάλησε όσο κανείς άλλος τους Πέισερς και άξιζε εξίσου τις τιμές που απολαμβάνει εδώ και λίγες ώρες ο Σέϊ Γκίλτζιους-Αλεξάντερ.

Δεν ξέρω αν η δική μου οπτική θα σας αγγίξει, αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου ξανά να νιώθει τόσο άδειος συναισθηματικά μετά την έκβαση του έβδομου τελικού και την κατάκτηση του τίτλου, από την ομάδα που είχε προβλέψει από την αρχή της σεζόν!

Και αυτό λόγω της πρωτοφανούς ατυχίας του “Hali”, ο οποίος ήταν ο κύριος υπεύθυνος για την μαγεία που απολαύσαμε στην εφετινή post season του ΝΒΑ. Από που το να το πιάσω και που να το αφήσω;

• Από το ότι έβαλε φαρδιά-πλατιά την σφραγίδα του με τουλάχιστον ένα buzzer beater σε κάθεμία από τις σειρές playoffs της ομάδας του κι έφτασε την Ιντιάνα μέχρι το Game 7 (κάτι που δεν κατάφερε το 2000, ο Ρέτζι Μίλερ υπό τις οδηγίες του Λάρι Μπερντ); Δηλαδή σε απόσταση 48 λεπτών από τον πρώτο τίτλο της ιστορίας (που δεν ήρθε) και μάλιστα με νικηφόρο ρεκόρ εντός αλλά κυρίως εκτός έδρας (6-5)!
• Από το ότι έσφιξε τα δόντια και έπαιξε τραυματίας μετά το Game 4, συμβάλλοντας στο να πάει η σειρά σε έβδομο ματς και παίζοντας με «δολοφονικό ένστικτο» στο “do or die game” μέχρι να τραυματιστεί και να πέσει ηρωικά;
• Από το ότι είχε την συγκρότηση και το καθαρό μυαλό για να επιπλήξει δημόσια τον πατέρα του για την καταδικαστέα εισβολή του στο παρκέ με προφανή σκοπό να «πικάρει» τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, δευτερόλεπτα μετά τον αποκλεισμό των Μπακς στον 1ο γύρο των playoffs;
• Από το μεγαλείο του να περιμένει με τις πατερίτσες του συμπαίκτες στον διάδρομο των αποδυτηρίων, για να τους σφίξει το χέρι;
• Ή ίσως πιο πολύ απ' όλα από τον εγωισμό και του πείσμα του να στείλει το δικό του μήνυμα σε όσους συνάδελφους του έβαλαν το λιθαράκι τους για να αναδειχθεί πιο υπερτιμημένος παίκτης του ΝΒΑ...

Το «όχι, όχι, όχι!», που φώναξε λίγα δευτερόλεπτα μετά την πτώση του (έχοντας προφανώς συνειδητοποιήσει ότι η «ζημιά» στο πόδι ήταν μεγάλη), ήταν από τις πιο καθηλωτικές στιγμές των τελικών!

Και έτσι όπως εξελίχθηκε το ματς (μέχρι το 7ο λεπτό, οπότε και αποχώρησε, είχε 9 πόντους με 3/4 τρίποντα και το σκορ ήταν ισόπαλο), η ατυχία του ηττημένου νομίζω ότι «ψαλίδισε» την χαρά του νικητή. Πέρα από το τεράστιο “what if” που θα πλανάται για πάντα δίπλα στο όνομα του πρωταθλητή της σεζόν 2024-2025!

Με όλα τα παραπάνω, βέβαια, δεν προσπαθώ ούτε να μειώσω, πολλώ δε μάλλον να υποβαθμίσω την τεράστια επιτυχία των Θάντερ. Της ομάδας με την πιο βραχύβια ιστορία από τις τελευταίες πρωταθλήτριες, αλλά θετικό ρεκόρ σε προκρίσεις στα playoffs (15 κερδισμένες σειρές και 11 χαμένες), δύο τελικούς και αισίως τον πρώτο τίτλο.

Του οργανισμού με τον πιο μπασκετικό general manager (Σαμ Πρέστι), ο οποίος προφανώς πήρε το βραβείο του παράγοντα της εφετινής χρονιάς, έχοντας – με τις κινήσεις και το όραμά του – μεταμορφώσει τρεις φορές μέσα σε 17 χρόνια (από την μετακόμιση από το Σιάτλ) την Οκλαχόμα σε διεκδικήτρια τίτλου!

Το 2012 που έφτασε στους τελικούς και ηττήθηκε με 4-1 από τους Μαϊάμι Χιτ του Λεμπρόν και Ουέιντ. Το 2016 που έπεσε πάνω στο ξεκίνημα της δυναστείας των Γουόριορς (είχαν ήδη κατακτήσει το πρώτο δαχτυλίδι), από τους οποίους ηττήθηκε στους τελικούς της Δύσης.

Και φέτος που οι προσπάθειές του ανταμείφθηκαν με την επιτομή του πιο κυριαρχικού και συνάμα πιο αποτελεσματικού μπάσκετ, με το τρόπαιο “Larry O' Brien”, το οποίο δικαίωσε πλήρως ένα trade, που πίσω στο 2019, κανείς δεν έβλεπε τι μπορούσε να φέρει!

Όταν ο Έϊντριαν Βοϊνιαρόφσκι αποκάλυπτε την μετακόμιση του Πολ Τζόρτζ από τους Θάντερ στους Κλίπερς, ο SGA που βρισκόταν στα ανταλλάγματα (μαζί με τον Γκαλινάρι και πέντε picks 1ου γύρου), αναφέρθηκε μόλις στην 4η παράγραφο του σχετικού κειμένου που είχε υπογράψει τότε για το ESPN.

Μιλάμε για τον ίδιο παίκτη, που εδώ και λίγες ώρες είναι μόλις ο τέταρτος στην ιστορία του ΝΒΑ (μετά τον Τζαμπάρ, τον Τζόρνταν και τον Σακίλ), που μέσα σε λίγους μήνες αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ και MVP της regular season, καθώς και πολυτιμότερος παίκτης των τελικών.

Με τους 377 που σκόραραν μαζί, ο Γκίλτζιους-Αλεξάντερ και o Τζέϊλεν Γουίλιαμς πέρασαν στην 2η θέση του σχετικού πίνακα για τα δίδυμα με τους περισσότερους πόντους σε τελικούς του ΝΒΑ (πίσω από τους 398 του ΛεΜπρόν με τον Καϊρί Ίρβινγκ το 2016).

Φυσικά, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στον αρχιτέκτονα αυτής της επιτυχίας, τον Μαρκ Ντέγκνο, που έγινε μόλις ο 7ος προπονητής στην ιστορία του ΝΒΑ με πολλαπλές νίκες και καμία ήττα σε Game 7.

Στα 35 του ανέλαβε ως head coach και στα 40 του οδήγησε την ομάδα που εκείνος έχτισε στην κατάκτηση του τίτλου. Διαρρηγνύοντας τα ιμάτια του, ότι οι Θαντερ είναι το ασυνήθιστο σύνολο παικτών που μπορούν να γίνουν πρωταθλητές.

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, στα 31 του, είχε διαγνώσει το ταλέντο του Άλεξ Καρούσο, ο οποίος μπήκε στο ΝΒΑ χωρίς να γίνει draft και ήταν ο προπονητής που τον βοήθησε να κάνει τα πρώτα βήματα στην G-League και την θυγατρική ομάδα της Οκλαχόμα Σίτι, τους Μπλου...

Εννέα χρόνια αργότερα, ο 31χρονος Τεξανός guard έχει ήδη δύο δαχτυλίδια στην κατοχή του και το δεύτερο το κατέκτησαν μαζί!

Η 7η διαδοχική χρονιά που το πρωτάθλημα του ΝΒΑ καταλήγει σε διαφορετική πόλη (μετά το back to back της διετίας 2017-2018 από τους Γουόριορς), ήταν σίγουρα η πιο απολαυστική. Όχι μόνο γιατί είδαμε Game 7 μετά από 9 χρόνια, αλλά γιατί ο τίτλος άξιζε εξίσου σε αμφότερους τους φιναλίστ. Να 'χαμε δύο καπέλα για να βγάζαμε και στους δύο...