Ολυμπιακός: Αναζητείται… ψυχή

Ο Ολυμπιακός έμοιαζε σα να μην εμφανίστηκε ποτέ στον τελικό και γνώρισε μια απόλυτα δίκαιη ήττα από τον Παναθηναϊκό.

Οι Ερυθρόλευκοι έμοιαζαν σα να μην ήξεραν πως παίζουν σε τελικό. Μπήκαν στο παιχνίδι νοχελικά και ουσιαστικά τα περίμεναν όλα από τον Βεζένκοβ.

Και όταν ο Βεζένκοβ σταμάτησε να σκοράρει ακατάπαυστα, ο Ολυμπιακός έμοιαζε να μην υπάρχει στο παρκέ. Ο Χέιζ-Ντέιβις δεν είναι ότι σταμάτησε τον σταρ του Ολυμπιακού. Απλά του δυσκόλεψε την κίνηση χωρίς τη μπάλα και αυτό έκανε τον Ολυμπιακό προβλέψιμο και στατικό, καθώς οι άλλοι δεν είχαν τον χώρο να εκτελέσουν.

Ο Χολ δεν μπόρεσε να φέρει δυναμική παρουσία στο παρκέ, ο Μιλουτίνοφ ήταν εμφανώς επηρεασμένος από το σπασμένο του δάχτυλο και ο Τζόουνς δεν έπαιξε καθόλου στο δεύτερο δεκάλεπτο. Από την άλλο ο Ολυμπιακός δεν έβρισκε με τίποτα το μεγάλο σουτ που θα τον έβαζε στο παιχνίδι και θα του έδινε ψυχολογία, με αποτέλεσμα στο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός να έχει τον απόλυτο έλεγχο.

Η φράση «είναι ντροπή αυτό που δείχνουμε σε άμυνα και επίθεση» του Σάσα Βεζένκοβ στο ημίχρονο τα λέει όλα. Ακόμη και όταν τα σουτ άρχισαν να μπαίνουν, ο Ολυμπιακός δεν έμοιαζε απειλητικός, με τον Παναθηναϊκό να βρίσκει πάντα τον τρόπο να κόψει τα πόδια των αντιπάλων του. Μέσα σε όλα ήρθε και ο νέος τραυματισμός του Βεζένκοβ που έκοψει κάθε ελπίδα είχαν οι Ερυθρόλευκοι, καθώς η αφύπνιση του Φουρνιέ ήρθε αργά και ο Τζόουνς μπορεί να έφερε το κάτι παραπάνω κοντά στο καλάθι, αλλά ήταν αργά.

Και πάμε τώρα στα «Αν». Συμφωνούμε αρχικά πως με το «Αν» έκανε καριέρα μόνο ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, με την εξαιρετική ταινία που έκανε 2012. Αλλά δεν γίνεται να μην αναρρωτηθείς τι θα γινόταν «Αν» κάποια πράγματα γινόντουσαν διαφορετικά.

«Αν» ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε βάλει τον Ταϊρίκ Τζόουνς στο πρώτο ημίχρονο και όχι τον Ντόντα Χολ, ίσως ο Αμερικανός μπορούσε να «τραβήξει» τους συμπαίκτες του. Γιατί πέραν του Σάσα Βεζένκοβ, ήταν ο μόνος που έδειξε από την αρχή μέχρι το τέλος να παλεύει με ψυχή.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν ήταν σίγουρος πως Μιλουτίνοφ και Τζόουνς είναι έτοιμοι να πέσουν στα βαθιά. Έτσι αποφάσισε να ρίξει στη μάχη τον Ντόντα Χολ αντί του Άλεκ Πίτερς, επιλογή που, εκ του αποτελέσματος, δεν του βγήκε. Γιατί το σουτ του Αλέκου θα μπορούσε να δώσει λύσεις, ειδικά σε ένα παιχνίδι όπου ο Ολυμπιακός είχε φτάσει να σουτάρει με 1/15 (τελείωσε με 6/26).

Ο κόουτς του Ολυμπιακού πήρε ένα ρίσκο, το οποίο δεν του βγήκε. Αλλά έτσι είναι στην ζωή. Άμα δεν ρισκάρεις κάποια στιγμή, δεν θα πετύχεις. Ούτε ο Μόντε Μόρις του βγήκε, παρότι είχε δείξει να πατάει καλά στο ματς με το Μαρούσι.

Όπως καταλαβαίνετε από τα παραπάνω, φυσικά ο Γιώργος Μπαρτζώκας φέρει ευθύνη για το τελικό αποτέλεσμα. Από την άλλη όμως, δεν μπορούσε εκείνος να βάλει… ψυχή στους παίκτες του. Διότι η ψυχή ήταν το βασικό συστατικό που έλειπε από τους Πειραιώτες. Ψυχή να βάλουν το κορμί τους στη φωτιά. Ψυχή να βάλουν ένα μεγάλο σουτ. Ψυχή να δείξουν κάτι.

Πλέον ο Ολυμπιακός καλείτε να μαζέψει τα κομμάτια του, να φροντίσει τους… λαβωμένους στρατιώτες του και να βάλει πλώρη για την συνέχεια της σεζόν, με στόχο να κατακτήσει τους δύο τίτλους που απομένουν και που είναι οι σημαντικότεροι. Γιατί εάν κάνει αυτό που πρέπει, τον Ιούνιο κανείς δεν θα θυμάται τον χαμένο τελικό Κυπέλλου και για να συμβεί αυτό, ο Ολυμπιακός πρέπει να επιστρέψει στις… εργοστασιακές του ρυθμίσεις.

ΥΓ. Καλά έκανε ο Μπαρτζώκας και άφησε τον Ντόρσεϊ να πάει Αμερική. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο κι ας ήταν κακός ο διεθνής γκαρντ στον τελικό.

ΥΓ2. Ο κόσμος του Ολυμπιακού στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, είχε εξασφαλίσει τις περισσότερες θέσεις στο κλειστό της Νέας Αλικαρνασσού, όμως η ομάδα δεν ακολούθησε το παράδειγμα των φιλάθλων του.

ΥΓ3. Κάνουμε κριτική, αλλά δεν μηδενίζουμε παιδιά. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν μπορεί να ήταν αντικείμενο λατρείας και ξαφνικά μετά από έναν κακό αγώνα να γίνεται στόχος μηδενιστικών σχολίων.

ΥΓ4. Σας έχω κουράσει με αυτά τα υστερόγραφα, αλλά είναι λίγο η ψυχοθεραπεία μου. Μετά από κάθε ήττα του Ολυμπιακού είχα ένα τηλεφώνημα. «Πώς έπαιξε έτσι η ομάδα σήμερα;» έλεγε η φωνή στην άλλη γραμμή. Αυτό το ματς, για το οποίο θα είχαμε τόσα πολλά να πούμε με την φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής, δεν έγινε ποτέ και δεν θα ξαναγίνει και ποτέ. Οπότε να αγαπάτε τους ανθρώπους σας και να τους το δείχνετε με κάθε ευκαιρία. Δεν ξέρετε πότε θα είναι η τελευταία φορά που τους μιλάτε. Λείπεις ρε Μπαμπάκο…