Το Κύπελλο ήταν απόδειξη της αξίας που δεν έχει δείξει φέτος ο Παναθηναϊκός και… απογοήτευση για τον Ολυμπιακό!

Το 5ο Final 8 στην ιστορία της δεύτερης την τάξει εγχώριας διοργάνωσης «βάφτηκε» για 2η σερί χρονιά «πράσινο» και αυτή την φορά δεν είχε το παραμικρό σασπένς. Ο τελικός τελείωσε ουσιαστικά από το πρώτο ημίχρονο ελλείψει «ερυθρόλευκης» αντίδρασης μετά το πρώτο δεκάλεπτο και το τελικό αποτέλεσμα (79-68) εκτιμώ ότι, σε βάθος χρόνου, θα έχει ευεργετικές συνέπειες για αμφότερους τους «αιώνιους αντιπάλους».

Κατ’ αρχάς για τον back to back Κυπελλούχο και πολυνίκη του θεσμού (με 23 τίτλους), Παναθηναϊκό, που χρειαζόταν όσο τίποτε άλλο αυτή την επιτυχία για πολλούς λόγους. Κατά βάση, όμως, για να νικήσει – πεντακάθαρα όπως εξελίχθηκε το ματς – μία ομάδα που του είχε προκαλέσει μία άτυπη ηττοπάθεια, με όλα τα ψυχολογικά οφέλη που προκύπτουν από ένα νικηφόρο ντέρμπι για την πλευρά που έφυγε χαρούμενη.

Θυμίζω ότι ο Ολυμπιακός τον είχε νικήσει στις πέντε τελευταίες μεταξύ τους συναντήσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη, έχει επικρατήσει σε δέκα διαδοχικά παιχνίδια στην Euroleague, έχει κατακτήσει την πρωτιά στην κανονική περίοδο της Stoximan GBL και χάρη στο εξαιρετικό μπάσκετ που έπαιξε το τελευταίο δίμηνο, εδώ και λίγες αγωνιστικές, έχει «στρογγυλοκαθήσει» στην 2η θέση της βαθμολογίας στoν εφετινό ευρωπαϊκό «μαραθώνιο»!

Κακά τα ψέματα, το βράδυ της περασμένης Κυριακής (16/02), όταν η αποστολή των Πειραιωτών ετοίμαζε βαλίτσες προς αναχώρηση για την Κρήτη και οι «πράσινοι» προσπαθούσαν να συνέλθουν από την σβουριχτή… «σφαλιάρα» του Κολοσσού μέσα στο “T-Center”, οι συσχετισμοί για την κατάκτηση του τροπαίου, έφερναν τους πρωταθλητές πιο κοντά στο βάθρο.

Μόνο και μόνο, λοιπόν, που μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, ο Εργκίν Άταμαν και οι παίκτες του κατάφεραν να ανατρέψουν πλήρως τις ισορροπίες και να επιστρέψουν στην βάση τους τροπαιούχοι και μάλιστα με μία από τις πιο ολοκληρωτικές νίκες απέναντι στον μεγάλο τους αντίπαλο, συνιστά κέρδος με πολλαπλά οφέλη στο ψυχολογικό και επικοινωνιακό κομμάτι.

Κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός «αγόρασε» ηρεμία και εξωστρέφεια, τόνωσε την πίστη της κοινής γνώμης στις δυνατότητες της ομάδας και πρωτίστως έκανε στον εαυτό του μία ισχυρή τονωτική «ένεση» ενόψει του σχεδόν 2μηνου «Γολγοθά» που ακολουθεί στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης. Με φόντο να βελτιώσει το status του, να εξασφαλίσει σίγουρη θέση στα playoffs και εν συνεχεία – στο χέρι του είναι – να κυνηγήσει ακόμη και το πλεονέκτημα έδρας!

Το μεγαλύτερο κέρδος που μετέφερε στις αποσκευές της επιστροφής του στην Αθήνα, από την τελική φάση του Κυπέλλου, όμως, είναι η πρώτη πραγματικά πειστική κατάθεση της αξίας που έχει αυτό το υπερπολυτελές και σούπερ ποιοτικό ρόστερ στην εφετινή σεζόν.

Αλήθεια, πότε είδαμε ξανά φέτος τον «επτάστερο» να παίζει τόσο αποτελεσματικά σε άμυνα και επίθεση. Πόσες ομάδες έχουν κατεβάσει την παραγωγικότητα των «ερυθρόλευκων» στους 68 πόντους, χωρίς να απειληθούν δευτερόλεπτο;

Πόσο καιρό έχουμε να δούμε τόσο ισορροπημένο μοίρασμα πόντων στην επίθεση, με παίκτες-κλειδιά όπως ο Ναν, ο Σλούκας και ο Ερνανγκόμεθ να κάνουν βήμα πίσω και να προσφέρουν περισσότερα σε τομείς που δεν φαίνονται, για να βγουν μπροστά παιδιά που βρέθηκαν σε πολύ καλύτερο «φεγγάρι» (Ρογκαβόπουλος και Μήτογλου);

Για το τέλος άφησα το στοιχείο που συνετέλεσε τα μέγιστα στην τόσο γρήγορη ολική επαναφορά του «πράσινου» διακόπτη. Κακά τα ψέματα, η απόκτηση του «υπερόπλου» που ακούει στο όνομα Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, ήρθε την στιγμή που το «τριφύλλι» είχε τεράστια ανάγκη από μία τεράστια ώθηση στην αυτοπεποίθησή των παικτών και του staff και η οποία επετεύχθη με το που πάτησε το πόδι του στην Αθήνα κι έκανε την πρώτη του προπόνηση με όλη την ομάδα.

Μιλάμε για έναν παίκτη που το 2018 ήρθε στην Ευρώπη ως ρολίστας και μόλις ο δρόμος συναντήθηκε με την προπονητική ευφυία του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (το 2019 στην Ζάλγκιρις και εν συνεχεία για έναν χρόνο στην Μπαρτσελόνα και 1,5 στην Φενερμπαχτσέ), πατήθηκε το κουμπί της αγωνιστικής του μετάλλαξης και της μεταμόρφωσης στον πιο επιδραστικό “two way” forward που παίζει την τελευταία 8ετία στα μέρη μας.

Ο περσινός MVP του Final 4 στο Άμπου Ντάμπι μπήκε στο ματς στα τέλη της 1ης περιόδου (στο 8’44”), όταν το σκορ ήταν 15-15 και έκτοτε ο Παναθηναϊκός δεν ξανακοίταξε πίσω. Ήταν τόσο καταλυτική η άμυνά του στον Βεζένκοβ των 12 πόντων στο πρώτο δεκάλεπτο (άσχετα αν ο Σάσα ένιωσε ενόχληση στην μέση στο 2ο μέρος και δεν έπαιξε καθόλου στην τελευταία περίοδο) και τόσο συνεχή τα mismatch που προκάλεσε στην «ερυθρόλευκη» άμυνα με post-up παιχνίδι, περιφερειακό παιχνίδι αλλά και πρωτιά στα ριμπάουντ, που ξεκάθαρα αποτέλεσε τον παίκτη χάρη στον οποίο άνοιξε τόσο πολύ η ψαλίδα (η διαφορά πήγε έως το +19) και εν συνεχεία δεν μπορούσε να κλείσει!

Αν σε ατομικό επίπεδο, ο Χέιζ-Ντέιβις (MVP του Κυπέλλου έχοντας μόλις μία εβδομάδα στην Ελλάδα), μαζί με τον «μίστερ συνέπεια», Τζέριαν Γκραντ και τον Ρογκαβόπουλο με τον Μήτογλου, που ήρθαν από τον πάγκο και έβαλαν την δική τους έντονη σφραγίδα στην επικράτηση της ομάδας τους και ο Άταμαν με το κοουτσάρισμά του ήταν στο “limit up”, το ομαδικό credit πάει στην διάθεση και το κίνητρο όλων των παικτών από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό, από την άποψη ότι πιστοποίησαν ότι το θέλω τους για το Κύπελλο ήταν πολύ μεγαλύτερο από εκείνο του Ολυμπιακού!

O Παναθηναϊκός επιστρέφει την Πέμπτη (26/02, 21.15) στην μάχη της Euroleague υποδεχόμενος την Παρί, σφόδρα εδραιωμένος από το εξαήμερο στο Ηράκλειο και περιμένει τον κόσμο του να γεμίσει το ΟΑΚΑ για να ξεκινήσει την ολική του αντεπίθεση στον στόχο που που πλέον παίρνει την απόλυτη προτεραιότητα μέχρι τα τέλη Μαρτίου.

Οι «ερυθρόλευκοι» πληγώθηκαν από τα απανωτά «χτυπήματα» με τραυματισμούς που δέχτηκαν στον προημιτελικό με την ΑΕΚ (τενοντίτιδα ο Τζόουνς) και στον ημιτελικό με το Μαρούσι (κάταγμα στον αντίχειρο ο Μιλουτίνοφ) και παρ’ ότι και οι δύο σέντερ έδωσαν το παρών στον τελικό, ήταν προφανές συνολικά επηρεάστηκαν από την φθορά που προκάλεσε στην φόρμα τους, το γεγονός ότι περισσότερο ο Σέρβος σέντερ και πολύ λιγότερο ο Αμερικανός είχαν στο μυαλό τους ότι δεν ήταν καλά…

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ειδικά ο Ταϊρίκ Τζόουνς δεν έπαιξε δευτερόλεπτο στο πρώτο μέρος που «οικοδομήθηκε» η διαφορά και δεν βγήκε δευτερόλεπτο στο δεύτερο 20λεπτο και ήταν μακράν ο πιο ενεργητικός και θετικός παίκτης του Γιώργου Μπαρτζώκα (και στις δύο πλευρές του γηπέδου) από την ανάπαυλα και μετά.

Αν απομονώσουμε τους δύο ψηλούς, όμως, που αποτελούν πολύ σημαντικά «εργαλεία» για τον τρόπο παιχνιδιού των πρωταθλητών, η εικόνα του Ολυμπιακού στην άμυνα ήταν μετά από καιρό σε πολύ απαιτητικό παιχνίδι, πολύ κατώτερη των προσδοκιών και σίγουρα «ανεπίτρεπτη» για τις ανάγκες ενός ντέρμπι «αιωνίων».

Ο Γουόκαπ προσπάθησε πολύ (11π., 9ασ. & 3κλ. με 5/12 σουτ σε 36’), αλλά το «θηρίο» στο οποίο εξελίσσεται ο Παναθηναϊκός (με τόση ατομική ποιότητα) δεν «σκοτώνεται» με μοναδικούς διακριθέντες τον Τεξανό point guard και τον ανέτοιμο Τζόουνς (12π., 6ρ., 2ασ. & 1κοψ. με 4/4 σουτ σε 20’), καθώς επίσης χωρίς σουτ απ’ έξω (23,1% με 6/26 τρίποντα), δεύτερη επιλογή στον «άσο», με μέτριο τον Φουρνιέ και με “non-factor” τον Ντόρσεϊ, που έπαιξε χωρίς ουσιαστική προπόνηση σε διάστημα μίας εβδομάδας και με υπερατλαντικό ταξίδι πήγαινε-έλα!

Παρά την απογοητευτική και παθητική εικόνα, πάντως, θεωρώ ότι το πρώτο ουσιαστικό “no-show” των «ερυθρολεύκων» σε διάστημα 2 και κάτι μηνών (20 νίκες στα τελευταία 23 ματς σε Ελλάδα και Ευρώπη), θεωρώ ότι θα χρησιμεύει συσπειρωτικά για τον οργανισμό, ώστε να συγκεντρωθεί πλέον αποκλειστικά στον στόχο της παραμονής στην πρώτη 4άδα της Euroleague, που εξασφαλίζει πλεονέκτημα έδρας στον δρόμο για το Final 4 της Αθήνας (22-24 Μάη) στο “Telecom Center Athens”!

To ματς της Τετάρτης (25/02, 20.00) στο Κάουνας θα είναι δύσκολο, ωστόσο, η διαχείριση και η προσέγγισή του πιστεύω ότι από τους παίκτες και τον προπονητή, συγκεντρώνει περισσότερες πιθανότητες να είναι αποτελεσματική, τώρα που ο Ολυμπιακός προέρχεται από απώλεια ενός τίτλου, παρά αν αντιμετώπιζε την Ζάλγκιρις μετά από διήμερα επινίκια για την κατάκτηση του Κυπέλλου. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου βέβαια…