Ο καινούριος Παναθηναϊκός είναι εδώ

Η ομάδα που έχασε 10 συνεχόμενα παιχνίδια από τον Ολυμπιακό ανήκει πλέον στο παρελθό. Κοντινό παρελθόν, αλλά παρελθόν. Λίγες ώρες πριν από το τζάμπολ του τελικού, βγήκαμε στις επάλξεις του Old School και επιδαψιλεύσαμε στον Παναθηναϊκό τον τίτλο του φαβορί με τρία βασικότατα επιχειρήματα.

* Πρώτον, το κίνητρο της ομάδας που θέλει περισσότερο και που χρειάζεται το τρόπαιο περισσότερο από ότι ο αντίπαλός της.

* Δεύτερον, τα δεδομένα της προετοιμασίας, όπου η μία ομάδα είχε όλα τα βέλη της στη φαρέτρα ετοιμοπόλεμα και δηλητηριασμένα, ενώ η άλλη μετρούσε τσουνάμι από προβλήματα.

* Τρίτον και ίσως σημαντικότερον απ’ όλα, το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός είναι κατ’ εξοχήν ομάδα της μίας (λαμπερής) νύχτας και ο Ολυμπιακός κατ’ εξοχήν ομάδα φτιαγμένη για να διαπρέπει σε σειρά αγώνων.

Όλα, μα όλα, επαληθεύτηκαν στην πράξη. Το Κύπελλο Ελλάδας, και δεν έχει σημασία απόψε στο Ηράκλειο αν είναι καμωμένο από πολύτιμο μέταλλο ή από τσίγκο, φοράει πράσινη γιρλάντα όπως και πέρυσι.

Αύριο μπορεί να είναι μία διαφορετική ημέρα, ο Μάιος και ο Ιούνιος δύο διαφορετικοί πλανήτες, αλλά το πρώτο «δίχως αύριο» τζάμπολ της σεζόν βρήκε τον Παναθηναϊκό να προσγειώνεται όρθιος με χάρη πρωταθλητή και τον Ολυμπιακό να γκρεμοτσακίζεται όπως εκείνος ο Ρωσοαμερικανός πατινέρ που πραγματοποίησε το κρεσέντο των τετραπλών σάλτων μόνο στο ομαδικό και καταποντίστηκε στο ατομικό των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο Παναθηναϊκός λανσάρισε για πρώτη φορά την ομάδα της τελικής ευθείας και θαυμάστηκε, αφού η μηχανή δούλεψε ρολόι σαν να είχε πίσω της πολλά εικοσιτετράωρα κουρδίσματος. Για αυτή την πειστική και τελικά εύκολη νίκη δεν χρειάστηκε ούτε πολύς Ναν (7 πόντοι, 27 λεπτά, τραυματισμός) ούτε πολύς Σλούκας (3 πόντοι, 4 ασίστ, ελάχιστες πρωτοβουλίες) ούτε τούρτες γενεθλίων. Τα στατιστικά του νικητή ήταν γήινα, αλλά η παρουσία του στο παρκέ καταλυτική.

Οι περισσότερες προσωπικές μονομαχίες κερδήθηκαν κατά κράτος, η αμυντική προσήλωση πάνω στο αντίπαλο πικ εντ ρολ καθρεφτίστηκε σε αμέτρητα ντιφλέξια, η μάχη των ριμπάουντ έβγαλε +5 παρ’ όλο που ο αντίπαλος έριξε όλα τα χαρτιά του στο τραπέζι, τα κενά προηγούμενων εβδομάδων έγιναν αόρατα, παίκτες που ήρθαν από τον πάγκο (Νίκος Ρογκαβόπουλος, Ντίνος Μήτογλου) οργίασαν.

Και η παρουσία του υπερόπλου Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις βοήθησε ώστε να φτάσουν όλοι στην τελική ευθεία δίχως να στάζει η στολή τους ιδρώτα. Πότε ήταν η τελευταία φορά που οι Όσμαν, Ερνανγκόμεθ έγραψαν λιγότερα από 20 λεπτά συμμετοχής; Τα 30 δεν τα ξεπέρασε ουσιαστικά ούτε ένας.

Τα 29:30 του Χέις-Ντέιβις λένε όλη την αλήθεια του νέου Παναθηναϊκού, ο οποίος έχει πλέον και παιχνίδι με πλάτη και άμυνα πάνω στην αντίπαλη εκτέλεση και δημιουργία από χαμηλά. Γύρω στο 33ο λεπτό, ελλείψει Ναν, ο Άταμαν λανσάρισε στο παρκέ ένα σχήμα που νομίζω ότι θα βλέπουμε συχνά στην τελική ευθεία των αγώνων του: Όσμαν, Χουάντσο, Χέις-Ντέιβις μαζί στις τρεις θέσεις της μπροστινής γραμμής, δίχως σέντερ στο παρκέ.

«Πεντάρι» ουσιαστικά έπαιζε σε αυτή την πεντάδα ο νεοφερμένος. Εάν κριτήριο είναι η επιρροή στο παιχνίδι και η ένεση ποιότητας, ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις μπορεί να γίνει για τον Παναθηναϊκό ένας καινούριος Ναν.

Κάπου ανάμεσα στο υπολογισμένο ρίσκο και την αμυντική αδυναμία του δίχως Χέις-Ντέιβις κουιντέτου, ο Παναθηναϊκός έδωσε εξαρχής πολλά σουτ σε έναν αντίπαλο που συνηθίζει να βραχυκυκλώνει όταν η μπάλα καίει. Στα πρώτα 10-12 λεπτά του τελικού, όλοι σχεδόν οι παίκτες του Ολυμπιακού τίμησαν το φεστιβάλ λιθοβολίας: Γουόρντ, Γουόκαπ, Ντόρσεϊ, Φουρνιέ, Μόρις, ακόμα και ο Βεζένκοφ, που σκόραρε μόνο από το «βαμμένο».

Αλλά το όποιο σχέδιο του Μπαρτζώκα, απέναντι σε μία επίθεση υψηλών οκτανίων που εύκολα ή δύσκολα θα ξεπερνούσε τους 85-90 πόντους απέναντι στη, χλιαρή χωρίς Τζόουνς, «ερυθρόλευκη» άμυνα, ήταν αδύνατο να ευοδωθεί δίχως μακρινό σουτ. Το τζετ λαγκ του ταξιδευτή Τάιλερ Ντόρσεϊ διπλασίασε το πρόβλημα, η ανυπαρξία του Φουρνιέ το πολλαπλασίασε, ενώ η επιθετική συμβολή του ηρωικού Μιλουτίνοφ υπήρξε συμβολική.

Όταν ο Ταϊρίκ Τζόουνς κατέφτασε για να παίξει απνευστί ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο, ήταν πια πολύ αργά για να αλλάξουν οι κανόνες της μονομαχίας. Το «θέλω» του Παναθηναϊκού, «θέλω περισσότερο» για την ακρίβεια, καθρεφτίστηκε συνολικά στον απολογισμό των ριμπάουντ και ειδικά στη φάση του 9ου λεπτού, όταν ο Ρισόν Χολμς ανανέωσε την κατοχή ξανά και ξανά, για να σκοράρει ανάμεσα σε τρεις.

Το σκορ έγινε 15-17 και ο Παναθηναϊκός δεν ξανακοίταξε πίσω του, αφού κάπου εκεί κατέφτασε το χταπόδι με τα τρία ονόματα για να κόψει τον ηχηρό βήχα του Βεζένκοφ ή τουλάχιστον για να ανταποδώσει την αιμορραγία. Ο Σάσα έσκασε από την κόπωση αφού αναπληρωματικός δεν υπήρχε, ώσπου αποχώρησε από το παιχνίδι με πόνους στη μέση και πήρε μαζί του τις τελευταίες ελπίδες για ανατροπή. Ο Γουόκαπ ήταν καλός, αλλά ο Παναθηναϊκός δεν θα έχανε από τον Γουόκαπ.

Τώρα που ολοκληρώσατε την ανάγνωση αυτού του σύντομου πονήματος, κοπιάστε στο Gazz Floor, στο οποίο αναλύουμε τον τελικό με τον Ιωάννη Παπαπέτρου και τον Hoopfellas και τους απεσταλμένους του Gazzetta στην Κρήτη. Το λινκ, για να μη ψάχνετε, είναι εδώ. Μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε το Old School, που λέγαμε, για να δείτε κατά πόσον πέσαμε μέσα στα προγνωστικά που τολμήσαμε μαζί με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη λίγες ώρες πριν από το τζάμπολ.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.