Πάμε άλλη μια φορά: μακάρι να το σηκώσει ο ΠΑΟΚ

Ο τίτλος στο Old School της περασμένης Τρίτης είχε σημασία κάπως συμβολική, αλλά διαβάζεται και τοις μετρητοίς. «Μακάρι να το πάρει ο ΠΑΟΚ», λέγαμε με τον επί δεκαετίες συνοδοιπόρο Δημήτρη Κωνσταντινίδη, και εννοούσαμε «μακάρι να το σηκώσει οποιοσδήποτε άλλος εκτός από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό». Ουτοπικό, θα πει κανείς. «Είναι πιο πιθανό να βγει ο ήλιος από τη δύση», σχολίασε ένας από τους (τυχερούς λόγω Κρήτης) συναδέλφους που καλύπτουν το final-8 εκ του σύνεγγυς. Στο ελληνικό μπάσκετ, ο ρομαντισμός πεθαίνει πριν γεννηθεί και οτιδήποτε ξεφεύγει από το πατροπαράδοτο δίπολο θεωρείται ουτοπία. Ίσως επειδή είναι.

Tσακωμένοι με την πολιτική –και αθλητική- ορθότητα, το εννοούσαμε και κυριολεκτικά: «Μακάρι να το πάρει ο ΠΑΟΚ». Εάν μία από τις οχτώ ομάδες που στήθηκαν στην εκκίνηση κάτω από τα δύο βουναλάκια της Νέας Αλικαρνασσού χρειάζεται ένα τρόπαιο, αυτή είναι ο «Δικέφαλος» του βορρά. Χρόνια τώρα, τρεις δεκαετίες στην πραγματικότητα, ο ΠΑΟΚ μοιάζει να ψάχνει μία σπίθα για να της προσθέσει μπαρούτι και να τη μετατρέψει σε φλόγα. Έχει γήπεδο, έχει ανθρώπους που νοιάζονται για το τμήμα μπάσκετ, έχει κοινό που διψάει για επιτυχίες αλλά αίφνης τις βρίσκει στο ποδόσφαιρο, είναι μαγαζί που για τα δεδομένα αυτού του χρεοκοπημένου τόπου μοιάζει με γωνία.

Η ΑΕΚ, που λίγο πολύ πληρεί τις ίδιες προδιαγραφές, είχε τις ευκαιρίες της και τις πέταξε στα σκουπίδια. Τον καιρό που είχε εγγυημένη συμμετοχή στην Euroleague, έπαιζε στο Γαλάτσι μεταξύ συγγενών και φίλων. Όταν κέρδισε ευρωπαϊκό τίτλο, το Basketball Champions League του 2018, εγκλωβίστηκε σε ψευδαισθήσεις μεγαλείου και ξαναβούτηξε στο ζουμί της. Ενδιάμεσα βάρεσε κανόνι και έφτασε να παίζει ακόμα και στη Β’ Εθνική.

Ο Προμηθέας κάνει φιλότιμες προσπάθειες για να τρυπήσει το ταβάνι της επαρχίας, αλλά το ταβάνι της ελληνικής επαρχίας παραείναι χαμηλό και στεγανό για να τρυπηθεί. Το Περιστέρι βρήκε στον δρόμο του το λαχείο Σπανούλη, έφτασε να παίξει final-4 σε ευρωπαϊκή διοργάνωση (το περυσινό BCL), αλλά προτίμησε να παραμείνει μικρομεσαίο παρά να κοιτάξει ψηλότερα. Η Καρδίτσα ακόμη μπουσουλάει, η Μεγαρίδα ούτε καν. Ο Άρης, ένας άλλος ΠΑΟΚ με πιο μπασκετικό κοινό και πιο γερές δικλείδες επιβίωσης οσάκις μπλέκεται σε στενωπούς, δεν προκρίθηκε καν στο Final-8.

Οι «αιώνιοι» της Αττικής ζουν στον δικό τους πλανήτη, νέμονται τις εγχώριες τιμές και ακροβατούν με στέρεο βήμα στην ευρωπαϊκή κορυφογραμμή, αλλά η δική τους πρόοδος δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με πρόοδο του ελληνικού μπάσκετ. Αγωνιστικά και εισπρακτικά, το διήμερο των προημιτελικών Final-8 ήταν ένα φιάσκο, όπως πιθανότατα θα είναι φιάσκο και το σουαρέ των ημιτελικών, εκτός πια και αν βγει ο ήλιος από τη Φαλάσαρνα.

Στα Σαββατοκύριακα της Basket League, οι «αιώνιοι» συλλαμβάνονται συχνά βαριεστημένοι ή κατάκοποι και απειλούνται με σκόρπιες ήττες: ο Ολυμπιακός από το Περιστέρι, τον Προμηθέα και τον Πανιώνιο, ο Παναθηναϊκός από τον Πανιώνιο, τον ουραγό Κολοσσό και τον ΠΑΟΚ. Ναι, τον «μακάρι να το σηκώσει», ΠΑΟΚ. Εδώ ήρθαμε, που λένε και στο σινεμά. Αλλά ας μη βιαστούμε να φύγουμε.

Ο ΠΑΟΚ έχει να γιορτάσει τρόπαιο από το 1999, όταν –σε δική μου τηλεοπτική περιγραφή, ήμουνα νιος και γέρασα- κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας στον τελικό του ΣΕΦ απέναντι στην ΑΕΚ, με πρωταγωνιστή τον Γουόλτερ Μπέρι. Στις δυόμισυ δεκαετίες που ακολούθησαν έφτασε στον τελικό μία και μονάκριβη φορά, το 2019 (τη χρονιά της αποχώρησης του Ολυμπιακού), όταν με προπονητή τον Ηλία Παπαθεοδώρου ηττήθηκε στο Ηράκλειο 73-79 από τον Παναθηναϊκό του Ρικ Πιτίνο, αν και προηγήθηκε με 70-67.

Δυόμισυ δεκαετίες απόλυτης ανομβρίας παραείναι πολλές για την ομάδα που κάποτε φλέρταρε με τον ευρωπαϊκό τίτλο, αλλά τα κύπελλα δεν χαρίζονται αριστίνδην. Η απόκτηση του Κέβιν Πόρτερ τζούνιορ για μερικές εβδομάδες στο φινάλε της περυσινής σεζόν, άσχετα με τους αστερίσκους που τη συνόδευαν, ήταν ένα τολμηρό τεκμήριο φιλοδοξίας.

Η ομάδα που ο τυπάρας Μάσιμο Καντσελιέρι δημιούργησε πάνω σε μισοκαμμένη γη παίζει ωραίο και μοντέρνο μπάσκετ και αρίστευσε απέναντι στην ΑΕΚ. Είναι όμως σε θέση να νικήσει μέσα σ’ ένα τριήμερο Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό; Πιστεύει στο διπλό θαύμα; Ελπίζω πως ναι, φοβάμαι πως όχι. Πάλι σπεύδουμε βραδέως για τελικό «αιωνίων», κόκκινο εναντίον πράσινου μέχρι να μας ξεκολλήσει το σαγόνι από το χασμουρητό. Να μετράμε πάλι σαν νήπια πόσες βολές σούταρε ο καθένας και ποιος την έχει πιο μεγάλη, τη λίστα με τα τρόπαια.

Δεν θα βαρεθώ να γράφω, και να πιστεύω, ότι ο δρόμος για την επιστροφή της ανταγωνιστικότητας στο ελληνικού μπάσκετ περνάει όχι από τα Λιόσια, το Περιστέρι και την Πάτρα, αλλά από την κάποτε παντοδύναμη Θεσσαλονίκη. Αυτή που χειμάζεται εδώ και τρεις δεκαετίες.

Εάν υπήρχε τρόπος να προσφέρει το κύπελλο Ελλάδας εισιτήριο για την Euroleague, τότε ναι, μπορεί να ακούγονταν περισσότερα πυροτεχνήματα μέσα στον χειμώνα. Το «πρωτάθλημα της τρίτης θέσης», όμως, σε πρωτάθλημα και κύπελλο, είναι πιο άχαρο και από μία νυχτερινή πτήση επιστροφής από το γεμάτο χαρούμενους τουρίστες αεροδρόμιο του Ηρακλείου.