Παναθηναϊκός: Έλα... Αλέκο!
Εντάξει. Κακά τα ψέματα. Οτιδήποτε διαφορετικό από αυτά που είδαμε στον δεύτερο προημιτελικό θα συνιστούσαν έκπληξη. Όχι στον βαθμό που κρατούσε ο Παναθηναϊκός AKTOR το πόδι στο γκάζι από την αρχή έως και το τέλος του αγώνα αλλά σίγουρα ως προς το αποτέλεσμα, τον τελικό νικητή και σε γενικές γραμμές ως προς την ανωτερότητα των «πρασίνων» απέναντι στο Περιστέρι.
Άλλωστε δεν είχαν περάσει καλά-καλά δύο εβδομάδες από την τελευταία τους συνάντηση στο κλειστό «Ανδρέας Παπανδρέου», εκεί όπου ο Παναθηναϊκός είχε επικρατήσει (και πάλι) εύκολα με 99-84. Οπότε λίγο-πολύ υπήρχε μια εικόνα ως προς την δεδομένη (και χαώδης) διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Απλά όπως συμβαίνει σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις και δη όταν τα πάντα (όπως μια πρόκριση ή ένας τίτλος) διακυβεύονται σ' ένα και μόνο παιχνίδι, ίσως να περιμέναμε και ένα (πιο) ανταγωνιστικό Περιστέρι.
Σοβαρός όσο δεν... πάει
Είχε μια ευκαιρία. Την ευκαιρία του. Παρόλα αυτά επιβεβαιώθηκε ο άγραφος κανόνας του μπάσκετ που λέει ότι η καλύτερη ομάδα θα είναι (αν όχι πάντα, σχεδόν πάντα) και η νικήτρια. Ο Παναθηναϊκός όχι μόνο ήταν καλύτερος, αλλά ήταν και ισοπεδωτικός. Πάτησε το Περιστέρι στο λαιμό και δεν το άφησε να ανασάνει ούτε μια στιγμή.
Φαντάζομαι ότι θα ήρθε ξαφνικό και στην ομάδα του Γιώργου Λιμνιάτη καθώς δεν θα περίμενε τους «πράσινους» να έμπαιναν στο παρκέ έχοντας σε τόσο μεγάλο βαθμό το μαχαίρι στα δόντια. Μην σας πω ότι έπρεπε να χαίρονται κιόλας. Αποδείχθηκε ότι ο Παναθηναϊκός δεν υποτίμησε καθόλου το Περιστέρι αλλά αντιθέτως το σεβάστηκε. Ούτε είχε ως σκοπό στον προημιτελικό να το... κάνει φύλλο και φτερό, αλλά ούτε και να του δώσει το δικαίωμα στους αντιπάλους ότι μπορεί και να έχουν ελπίδες για κάτι καλό.
Τους έκοψε το βήχα από νωρίς; Γιατί; Γιατί ήταν ΠΟΛΥ σοβαρός. Γιατί ήταν συγκεντρωμένος. Γιατί δεν ήθελε να μπει σε καμία περιπέτεια. Γιατί δεν ήθελε να αφήσει και την παραμικρή χαραμάδα αισιοδοξίας στο Περιστέρι. Από τη στιγμή που έχει και ένα από τα καλύτερα ρόστερ στην Euroleague (σ.σ. ακόμα και με τις απουσίες των Λεσόρ, Γιούρτσεβεν, Γκριγκόνις), φρόντισε να κάνει το καθήκον του και να μην μπλέξει σε καμία περιπέτεια. Το αντίθετο. Ο Παναθηναϊκός ήταν κάτι παραπάνω από επιβλητικός και φρόντισε στο σημείο να κάνει έναν ευχάριστο και... αναζωογονητικό περίπατο έως τα «Δύο Αοράκια» στο Ηράκλειο Κρήτης.
Ο Σαμοντούροβ ξεσηκώνει και τους συμπαίκτες του!
Από τα επιμέρους κομμάτια του αγώνα δεν θέλω να σχολιάσω ιδιαίτερα ούτε τον (εδώ και δύο μήες περίπου) σταθερό Όσμαν, ούτε τον τιμιότατο Γκέιμπριελ, ούτε το ανέβασμα του Μήτογλου, ούτε τίποτε άλλο ανάλογο. Παρά μόνο τον Αλέξανδρο Σαμοντούροβ. Ο Αταμάν τον ήθελε στην ομάδα από την αρχή. Ούτε δανεικός, ούτε διπλά δελτία, ούτε τίποτα. Εδώ. Στον Παναθηναϊκό. Σίγουρα η θέση του «Σάμο» ως προς το rotation είναι πολύ δύσκολη καθώς υπάρχουν μπροστά τους παίκτες, από τους οποίους δεν θα μπορούσε να «φάει» λεπτά συμμετοχής. Όμως δεδομένα θα είχε τις ευκαιρίες του. Δεδομένα κάποια στιγμή θα έβλεπε το σινιάλο του προπονητή του να περάσει στο παρκέ. Απλά ΚΑΘΕ φορά ΕΠΡΕΠΕ να ήταν έτοιμος για να αρπάξει την ευκαιρία.
Θα μπορούσε κάλλιστα μετά και την συγκεκριμένη του εμφάνιση να «αναβιώσει» από το ένδοξο παρελθόν της τηλεόρασης η διαφήμιση που έλεγε «Έλα Αλέκο! Τα έμαθες τα νέα; Μήπως ξέρεις τι παίζουν οι ειδήσεις;» Ε, αν έριξε ο «Αλέκος» μια ματιά στα σάιτ και γενικά στην ειδησεογραφία της ημέρας, σίγουρα θα πήρε το μάτι του και τ' όνομά του. Σίγουρα οι μπασκετικές ειδήσεις θα τον έχουν σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Και δικαίως! 100%! Απέναντι στο Περιστέρι πραγματοποίησε την καλύτερη (για εμένα) εμφάνισή του με τον Παναθηναϊκό. Δεν ήταν οι 8 πόντοι με 2/3 δίποντα, 1/2 τρίποντα, 1/2 βολές, τα 8 ριμπάουντ, οι 3 ασίστ και οι 2 τάπες. Ήταν η εν γένει παρουσία του στο παρκέ. Πληθωρική. «Γέμιζε» την «πράσινη» πεντάδα και ένιωθες ότι ήταν... παντού στην front line. Ήθελε πολύ να παίξει και να παίξει και καλά. Και τα κατάφερε.
Δεν ξέρω αν θα μπορέσει να πάρει περισσότερα λεπτά σ' έναν τελικό. Ρεαλιστικά μιλώντας είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Όμως ενόψει του τελικού και δη στο επόμενο ματς που έρχεται με το Προμηθέα για τα ημιτελικά (14/2, 17:15) το να δώσει «ανάσες» στους παίκτες του πρώτου rotation και συνάμα να συμβάλλει θετικά κάθε φορά που θα βρίσκεται στο παρκέ, είναι κέρδος και μόνο κέρδος.
Όπως μεγάλο κέρδος είναι οι αντιδράσεις των συμπαικτών του (σ.σ. με πρωτο και καλύτερο τον Χουάντσο) οι οποίοι τον έχουν αγκαλιάσει σαν να είναι ο μικρός τους αδερφός. Χαίρονται με την χαρά του. Πανηγυρίζουν ΠΡΩΤΟΙ μια καλή του ενέργεια. Ένα καλάθι, μια καλή άμυνα, μια πάσα και το κυριότερο; Μια τάπα! Πρέπει να το προσέξετε. Μιλάμε για πραγματική αποθέωση.
Στο χέρι του είναι συνεχίσει έτσι. Αρκεί να συνεχίσει να δουλεύει το ίδιο σκληρά. Και όπως λέει και μια παροιμία «τα αγαθά κόποις κτώνται...» Απλά κάποιοι δουλεύουν βάζοντας στόχους και τον πήχη της επαγγελματικής τους καριέρας πολύ ψηλά και κάποια άλλοι... όχι!
ΥΓ: Για τα της ΚΕΔ και τα όσα συνέβησαν χθες θα τα συζητήσουμε εν ευθέτω χρόνο. Προς το παρόν δεν έχει ουσία από τη στιγμή που υπάρχει μπροστά μας το πρώτο τρόπαιο της χρονιάς. Ας μείνουμε στο αγωνιστικό και στους πραγματικούς πρωταγωνιστές.
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
