Παναθηναϊκός: Το όνειρο που γίνεται εφιάλτης

• Κρίνεται πλέον η... ύπαρξη του
• Η διαχείριση, ο Ναν και ο Χέιζ-Ντέιβις
• Πρέπει να μπει σε... mode 2023-24

Και εκεί που λες ότι κάποια πράγματα δεν (ξανα)γίνονται, να που… (ξανα)γίνονται. Μόνο που τώρα το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο. Καμία σχέση με την αναμέτρηση της 15ης Ιανουαρίου στο Μόναχο. Θα μου πείτε τώρα τι σχέση μπορεί να έχει εκείνο το παιχνίδι με την Μπάγερν, με αυτό κόντρα στην Χάποελ. Και όμως υπάρχουν κοινά σημεία. Και θα σας πω ευθύς αμέσως τι εννοώ.

Όπως τότε, έτσι και τώρα, το σκηνικό ήταν ίδιο. Πανηγυρικό κλίμα, πράσινη λαοθάλασσα για εκτός έδρας παιχνίδι, ένα γήπεδο ντυμένο στα πράσινα, πραγματικό πάρτι από 5.500 φίλους του Παναθηναϊκού στις εξέδρες, αισιοδοξία και πίστη για την ομάδα. Τα πάντα συνηγορούσαν ότι από τη στιγμή που οι «πράσινοι» θα έπαιζαν (ουσιαστικά) στην... έδρα τους θα είχαν και τον πρώτο λόγο για τη νίκη. Τότε απέναντι στην Μπάγερν, τώρα με αντίπαλο τη Χάποελ σ’ ένα (φυσικά) πολύ πιο κρίσιμο παιχνίδι. Φευ…

Κρίνεται πλέον η... ύπαρξη του

Και τότε η εικόνα του αγώνα ήταν παρόμοια. Τον Παναθηναϊκό να ελέγχει το παιχνίδι, να έχει το πάνω χέρι έως και το τέλος της 3ης περιόδου, στις εξέδρες να έχει στηθεί πάρτι και τίποτε να μην προμήνυε τα όσα θα επακολουθούσαν. Μια από τα ίδια και στην Σόφια.

Ο Παναθηναϊκός ήταν το απόλυτο αφεντικό, είχε πάρει και διαφορά 12 πόντων στα 3'' πριν από το τέλος της 3ης περιόδου μέχρι το απίθανο (και όπως αποδείχθηκε καθοριστικό από πλευράς ψυχολογίας) buzzer beater από το κέντρο του Μάλκολμ, ενώ η εικόνα εντός και εκτός των τεσσάρων γραμμών και δη στις εξέδρες της «Arena 8888» ήταν άκρως ενθαρρυντική. Μέχρι που γύρισε ολοκληρωτικά ο διακόπτης. Μάλλον μέχρι που… έσβησε ο διακόπτης για να το θέσω καλύτερα. 27-14 επιμέρους σκορ η Μπάγερν τότε, 26-13 η Χάποελ τώρα. Black out. Αυτοκτονία. Πραγματική «αυτοκτονία».

Όμως όπως ανέφερα υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Τότε δεν κρινόταν τίποτε απολύτως. Ήταν απλά και μόνο μια ήττα την οποία θα μπορούσε να καλύψει στα παιχνίδια που θα επακολουθούσαν. Τώρα; Τώρα τα πράγματα είναι ΠΟΛΥ δύσκολα για τον Παναθηναϊκό. Θα έλεγε κάποιος ότι βάζει τα χέρια του και βγάζει τα μάτια του. Καταρχάς να συμφωνήσουμε σε κάτι; Το αβαντάζ της έδρας θα πρέπει να θεωρείται όνειρο… απατηλό και μάλλον άπιαστο στις εναπομείνασες αγωνιστικές. Πλέον ο Παναθηναϊκός θα ΠΡΕΠΕΙ να παλέψει για τη ζωή του. Την ύπαρξη του στην Euroleague.

Είτε με την απευθείας πρόκριση στα Playoffs που είναι ο βασικός (του) στόχος, είτε με το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα στο Play-In ώστε να έχει ένα παιχνίδι (ή στην χειρότερη δύο παιχνίδια) στο Telekom Center Athens και όχι μακριά από αυτό. Σίγουρα θα μπορούσαν να ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα εάν είχε πάρει το διπλό (που μόνο… διπλό δεν θα ήταν με τόσο μεγάλη υποστήριξη από τον κόσμο στη Σόφια), αλλά past is past και πρέπει να κοιτάξει μπροστά. Δεν έχει χρόνο για δάκρυα, προβληματισμό και αναλύσεις επί αναλύσεων.

Σε τέσσερις ημέρες έχει μπροστά την δική του «Μεγάλη Εβδομάδα» στην Ισπανία και τα δύο παιχνίδια που θα καθορίσουν και την τελική του κατάταξη στην Euroleague. Με 2/2 σε Βαρκελώνη και Βαλένθια μπορεί να κοιτάξει την εξάδα με δεδομένο και το… 3/3 απέναντι στην Εφές εντός έδρας. Με 1/2 και αναλόγως των αποτελεσμάτων στα υπόλοιπα παιχνίδια, είτε θα έχει μείνει στο «κυνήγι» της εξάδας (κάτι που φαντάζει πολύ δύσκολο), είτε θα προσπαθήσει να πάρει την 7η θέση (το πιο λογικό σενάριο) ενόψει Play-In. Με 0/2 στην Ισπανία δεν αποκλείεται να κινδυνεύσει και η 10άδα. Πάντα, ξαναλέω, ανάλογα με τα αποτελέσματα σε όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια. Όμως εάν θέλει να κοιτάζει ψηλά, θα ΠΡΕΠΕΙ να κοιτάζει ΜΟΝΟ τον εαυτό του. Και σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση τι κάνουν οι άλλες ομάδες με τους ίδιους ακριβώς στόχους.

Η διαχείριση, ο Ναν και ο Χέιζ-Ντέιβις

Όμως με την συνολική εικόνα που παρουσιάζει θα πρέπει να προβληματιστεί. Γιατί κακά τα ψέματα. Μπορεί να είχε προηγηθεί το 4-0 απέναντι σε Ζάλγκιρις, Ερυθρό Αστέρα, Ντουμπάι και Μονακό, αλλά ούτε έθελξε με το μπάσκετ και ούτε θα έχει να θυμάται κάποιος τα συγκεκριμένα παιχνίδια. Μοναδική εξαίρεση κάποια καλά, ομολογουμένως, διαστήματα κατά τη διάρκεια των αγώνων. Κόντρα στη Χάποελ είχε κάποια καλά διαστήματα, έπαιξε καλή άμυνα για 30 λεπτά, αλλά στην Euroleague μετράει κάθε κατοχή και κάθε λεπτό που περνάει.

Δεν συγχωρεί καμία χαλάρωση το συγκεκριμένο επίπεδο, ειδικά απέναντι σε ομάδες που έχουν κίνητρο και «πρέπει» στις δικές του πλάτες. Όπως είχε η Χάποελ. Εάν έχανε από το «τριφύλλι» θα… έχανε και την ισοβαθμία με τον Παναθηναϊκό καθώς θα την είχε διπλώσει στις νίκες. Τώρα οι «πράσινοι» έχουν το χάντικαπ μόνο στην διπλή ισοβαθμία (σ.σ. έχουν το +11 από το ματς του α’ γύρου) αλλά έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάταξη, είναι απίθανο να ισοβαθμήσουν μόνο οι δύο τους.

Θα ήθελα να πω πολλά για το παιχνίδι και το πόσο λάθος διαχειρίστηκε ο Παναθηναϊκός την τελευταία περίοδο και στις δύο πλευρές του παρκέ, αλλά στην παρούσα φάση προέχουν η κατάταξη και η θέση στην οποία θα τερματίσει. Φυσικά για να μπορέσει να βρεθεί στην εξάδα είναι απαραίτητο το 3/3. Και πώς θα γίνει αυτό το 3/3; Σίγουρα όχι με αυτό το πρόσωπο που παρουσιάζει. Με αυτά τα σκαμπανεβάσματα και με αυτές τις μεταπτώσεις. Χρειάζεται πραγματικά καλό και ποιοτικό μπάσκετ. Τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα. Και καλύτερη διαχείριση για να μην αφοπλίζονται τα βασικά… όπλα. Φορτώθηκαν από νωρίς με 3 φάουλ οι Ναν και Λεσόρ, δεν είχαν προστατευτεί νωρίτερα όταν έκαναν αμφότεροι το δεύτερο φάουλ τους και δεν μπόρεσαν να γίνουν νωρίς παράγοντες του αγώνα.

Στην τελευταία περίοδο συνολικά ο Παναθηναϊκός έκανε τα πάντα λάθος και στις δύο πλευρές του παρκέ με αποτέλεσμα να δεχθεί 26 πόντους και να σημειώσει 13. Μα 23-8 επιμέρους της Χάποελ σε διάστημα οκτώ λεπτών; Και το πράσινο +11 (69-80) να γίνει 92-88 που ήταν και το τελικό σκορ;

Αν μη τι άλλο ο προβληματισμός πρέπει να γίνει μεγάλος. Ο Παναθηναϊκός κανε ήρωα τον Οντιάσε. Καλός παίκτης, αλλά τι να λέμε τώρα; Έβαλε στο παιχνίδι τον Μπλέικνι, τον οποίο άφησε να πάρει ρυθμό. Άφησε το Κρις Τζοόυνς να αλωνίσει και να δημιουργήσει (8 ασίστ) το ένα pick n roll μετά το άλλο. Επιθετικά ο Κέντρικ Ναν πήρε τις προσπάθειες στο τέλος (και σωστά έκανε και τις πήρε εκείνος εάν θέλετε την άποψη μου), αστόχησε πέντε φορές και η ιστορία γράφτηκε με άσχημο τρόπο. Θα μπορούσε να είχε ευστοχήσει και να κάναμε τώρα άλλη κουβέντα, αλλά όπως λέω συνέχεια, με υποθέσεις δεν διαμορφώνεται κανένα αποτέλεσμα και καμία ιστορία. Αν κάποιος έκανε πισωγύρισμα, και δεν ξέρω αν έχει να κάνει με τις ενοχλήσεις του στη γάμπα, ήταν ο Χέιζ-Ντέιβις. Λανθασμένες, βιαστικές, ενίοτε και παρατραβηγμένες προσπάθειες στην επίθεση.

Πρέπει να μπει σε... mode 2023-24

Εάν θέλει ο Παναθηναϊκός να μιλάει (σε πρώτη φάση) για playoffs και ως μακροπρόθεσμο στόχο για Final Four και κατάκτηση τροπαίου θα πρέπει να αλλάξει το τσιπάκι και να μπει σε… 2023-24 mode. Αλλιώς δεν θα έχει καμία τύχη. Ξέρω είναι δύσκολο, δεν χρειάζεται να μου το πείτε. Ούτε ο Γκραντ είναι 31, ούτε ο Σλούκας 33 κ.ο.κ. Παίκτες έχει. Καλούς. Πολύ καλούς. Πρωτοκλασάτους. Και όλοι μπορούν να ξαναβάλουν την ομάδα στο ίδιο... mode όπως και τότε. Όμως θα πρέπει να ανέβουν πραγματικό βουνό πλέον καθώς δεν είχαν φροντίσει να στρώσουν ομαλά τον δρόμο της.

ΟΣΟ τρομερό και αν είναι το ρόστερ, ΟΣΟ και αν λογίζεται ως φαβορί της χρονιάς, είναι απαραίτητο να το δείξει στο παρκέ. Στα χαρτιά μπορεί να είναι. Στην πράξη, όχι. Τουλάχιστον βάσει των όσων παρουσιάζει, μένοντας μόνο σε κάποια καλά διαστήματα σε άμυνα και επίθεση. Δεν είναι αρκετά. Δεν φτάνουν. Στα επόμενα (τουλάχιστον) 120 μπασκετικά λεπτά στην Euroleague κρίνεται η μισή χρονιά της ομάδας. Είναι ο Παναθηναϊκός. Όμως ΠΡΕΠΕΙ να παίξει και ως Παναθηναϊκός. Και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθεί η χρονιά χαμένη. Σε ΚΑΜΙΑ.

Θα συμφωνήσω 1.000%, όχι μόνο 100%, με αυτό που ανέφερε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος μετά το τέλος του αγώνα: «Κρίμα για τους 6.000 που πήγαν να στηρίξουν, κρίμα για το νέο sold out στα διαρκείας και όσους μας πιστεύουν». Όντως. Πραγματικά κρίμα. Όποιος δεν ήταν στη Σοφια και δεν βίωσε την τρομερή ατμόσφαιρα και την απίστευτη στήριξη των φιλάθλων του Παναθηναϊκού οι οποίοι έφτασαν τόσο με αεροπλάνα, όσο και οδικώς, δεν μπορεί να το καταλάβει. Και να σας πω κάτι; Επειδή μίλησα μετά το τέλος με πολλούς από τους φιλάθλους που βρέθηκαν στις εξέδρες, η στεναχώρια ήταν μεγάλη. Πολύ μεγάλη για την ακρίβεια.

Θα μπορούσε να επικρατεί θυμός για τον τρόπο με τον οποίο χάθηκε αυτό το παιχνίδι. Όμως όχι. Επικρατούσε στεναχώρια. Και πάλι, Αυτή η στεναχώρια δεν είναι ικανή να τους σταματήσει: «Θα είμαστε και την άλλη εβδομάδα στην Ισπανία» ακούστηκε χαρακτηριστικά. Οπότε, αξίζουν και εκείνοι (ή μάλλον εκείνοι) το 3/3 στα εναπομείναντα παιχνίδια. Αν πιστεύουν οι φίλαθλοι στην ομάδα, τότε οι παίκτες θα πρέπει να πιστέψουν δέκα και είκοσι φορές στους εαυτούς τους.

Τώρα είναι η τελευταία τους ευκαιρία. Δεν θα υπάρξει άλλη...

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.