Λορέντζο Μπράουν: «Στην Ούνικς Καζάν, τη Μακάμπι και την Ισπανία ένιωθα ο εαυτός μου»

Από τις στρατιωτικές σχολές στο όνειρο να παίξει μπάσκετ. Στόχος ήταν πάντα το ΝΒΑ, ωστόσο η μοίρα τον έφερε στην Ευρώπη, κάτι που, όπως ομολόγησε, ήταν μια πολύ διαφορετική εμπειρία από αυτή που περίμενε. Φέτος ο Λορέντζο Μπράουν θα αγωνίζεται στο «παιχνίδι σκακιού», όπως το αποκάλεσε, της EuroLeague με τα χρώματα της Αρμάνι Μιλάνο.

Στη συνέντευξή του ο έμπειρος γκαρντ αναφέρθηκε στις ευθύνες που έχει η θέση του στο παρκέ, να κερδίζει παιχνίδια, να είναι ηγέτης και να ξεσηκώνει την κερκίδα. Μίλησε επίσης για τις ομάδες που τον έκαναν να νιώσει ελεύθερος και ότι εκεί ανέδειξε την καλύτερη πτυχή του εαυτού του, την Ουνίκς Καζάν, την Μακάμπι και την εθνική Ισπανίας. Μέσα σε όλα, ο πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού είπε για τον τρόπο με τον οποίο παίζεται το μπάσκετ στην Ευρώπη και την ατμόσφαιρα που συνάντησε όταν ήρθε από την Αμερική.

Αναλυτικά τα όσα είπε ο Λορέντζο Μπράουν:

Για την θέση του γκαρντ:

«Κατά τη γνώμη μου, για να είναι επιτυχημένος ένας πόιντ γκαρντ, πρέπει να κερδίζει παιχνίδια. Πρώτα απ’ όλα,είναι τόσο απλό, πρέπει να κερδίζεις. Κι έπειτα χτίζεις το όνομά σου και συνεχίζεις να πιέζεις, ακόμα κι όταν όλα πηγαίνουν καλά· τότε πρέπει να δείχνεις ακόμα περισσότερη ενέργεια. Ενέργεια και φίλαθλοι πάνε μαζί. Αν βάλεις δύο καλάθια και φωνάξεις δυνατά, το κοινό τρέφεται από αυτή την ενέργεια. Έτσι χτίζεις το όνομά σου, δίνοντας στους ανθρώπους την αίσθηση ότι αυτό ακριβώς χρειάζεται. Το ίδιο ισχύει και στην άμυνα. Αν κάνεις δύο καλές άμυνες, πανηγυρίσεις ή βάλεις τον κόσμο στο παιχνίδι, είναι πραγματικά σημαντικό.»

Για τις ομάδες που ένιωσε ότι έπαιζε στο 100%:

«Για μένα, όλα άρχισαν να αλλάζουν όταν πήγα στην Ούνικς Καζάν και είχα προπονητή τον Βέλιμιρ Περάσοβιτς, που με άφησε να είμαι ο εαυτός μου. Μετά πήγα στην εθνική Ισπανίας, κι εκεί ο κόουτς Σκαριόλο μου έδωσε την ίδια ελευθερία. Το ίδιο συνέβη και στη Μακάμπι. Αν νιώθεις όσο πιο άνετα γίνεται σε αυτό που κάνεις, χωρίς υπερβολές στο παρασκήνιο, όλα γίνονται πιο εύκολα. Αυτό ισχύει για όλους τους παίκτες, αλλά ειδικά για όσους έρχονται από τις ΗΠΑ· όταν αισθάνεσαι άνεση κι εμπιστοσύνη, τα πράγματα απλοποιούνται.»

Για την αρχή της καριέρας του και τις...στρατιωτικές σχολές:

«Έμαθα πολλά για τον εαυτό μου, ακόμα και μόνο μένοντας προσγειωμένος σαν άνθρωπος. Έμαθα πράγματα με στρατιωτικό τρόπο. Να ξυπνάς στις πέντε, να στέκεσαι μπροστά στο κρεβάτι, να το στρώνεις σωστά, να ντύνεσαι όπως πρέπει. Όλα αυτά τα στρατιωτικά με έχτισαν ως χαρακτήρα. Και μετά υπήρχε το μπάσκετ. Είχα σπουδαίο προπονητή, τον Κέβιν Κιτς, και εξαιρετικούς συμπαίκτες. Έφτασα εδώ εν μέρει χάρη σε εκείνη τη σεζόν στο Hargrave.»

Για τον τρόπο παιχνιδιού στην EuroLeague:

«Η EuroLeague είναι σαν σκάκι. Πρέπει να σκέφτεσαι συνεχώς, κίνηση μετά την κίνηση. Να είσαι ένα βήμα μπροστά από τον αντίπαλο, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβεί. Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να το καταλάβουν αυτό, νομίζουν ότι θα είναι εύκολο επειδή δεν είναι ΝΒΑ. Όμως εδώ υπάρχουν παίκτες με τεράστιο ταλέντο και εμπειρία. Για να ξεχωρίσεις, πρέπει να κάνεις κάτι πραγματικά ξεχωριστό.»

Για την Αρμάνι και την ερχόμενη σεζόν:

«Ξέρω ότι θα είναι δύσκολη πρόκληση, έχουμε πολλά νέα πρόσωπα, αλλά και πολλή εμπειρία στην ομάδα. Στην Ευρώπη αυτό μετράει. Στη EuroLeague, οι πιο έμπειρες ομάδες πετυχαίνουν τα περισσότερα. Στην Αρμάνι έχουμε βετεράνους και αυτό θα μας βοηθήσει στη διάρκεια της χρονιάς. Με τον Τζος Νίμπο έχουμε ξαναπαίξει στη Μακάμπι, ξέρω πόσο εύκολα κάνει τη δουλειά ενός γκαρντ. Ανυπομονώ να παίξουμε ξανά μαζί και πιστεύω ότι θα μας δώσει πολλές θεαματικές στιγμές φέτος.»