«Δικαιούμαστε ένα Final Four»; Και γιατί, παρακαλώ;

«Η Ελλάδα δικαιούται ένα Final Four», δήλωσε σε μία έξαρση εθνικοπατριωτικής υπερηφάνειας ο αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού Γιάννης Βρούτσης. Και πράγματι, έχει δίκιο. Η Ελλάδα δικαιούται ένα Final Four, διότι δεν έχει πλάκα να διασώζουμε κάθε χρόνο με μιλιούνια εκδρομέων μία ξοφλημένη ιδέα που αγκομαχάει για να επιβιώσει. Στο Βελιγράδι, το 2022, η Μπεογκράντσκα δεν θα γέμιζε ποτέ χωρίς τους 10.000 οπαδούς του Ολμυπιακού. Στο Κάουνας, έναν χρόνο αργότερα, τα ίδια.

Στο Βερολίνο και στο Άμπου Ντάμπι, το αφιόνι των Ελλήνων «αιωνίων» έδωσε πνοή, παλμό και έσοδα. Πόσο κόσμο θα μάζευε ένα Final Four εάν το κουαρτέτο των μνηστήρων αποτελούσαν η Μονακό, η Ρεάλ, η Εφές και η Παρί; Το απαρχαιωμένο μοντέλο επιβιώνει με το τεχνητό οξυγόνο που του προσφέρουν οι Έλληνες οπαδοί, με ολίγη από Φενέρμπαχτσε. Η Μακάμπι ήταν επί σειρά ετών μια κάποια λύσις, αλλά τέτοια λύσις να μας λείπει, μέρες που είναι.

Μαζέψτε σε ένα γήπεδο χωρητικότητας ΟΑΚΑ τον κόσμο που μάζεψαν συνολικά στα τελευταία 10 Final Four η Ρεάλ, η Μπάρτσα, Μονακό, η Εφές, η ΤΣΣΚΑ, η Βασκόνια, η Κουμπάν και σας εγγυώμαι ότι θα μείνουν άδεια καθίσματα. Θα χρειαστεί να μοιράσουμε τα εισιτήρια με μουνταρία από τα μπαλκόνια, όπως κάνει ο Λιόλιος με το Ευρωμπάσκετ Γυναικών (όπου οι τιμές κυμαίνονται μεταξύ 7-15 ευρώ).

Σε εκείνο το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου με το οποίο εγκαινιάστηκε το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας το μακρινό 1982, οι κερκίδες γέμισαν με φαντάρια, που έκαναν άοπλη και άστολη σκοπιά στο πάνω διάζωμα. Θα έφερναν μαθητές, αλλά πού να ψάχνεις ανοιχτό σχολείο Αύγουστου μήνα…

Υπό αυτή την έννοια, ναι, το δικαιούμαστε το Final Four. Πέρασαν σχεδόν δύο δεκαετίες από τότε που δείξαμε στους κουτόφραγκους πώς να στριμώξεις 25 χιλιάδες κόσμο σε ένα κλειστό 18.000 θέσεων. Ευτυχώς για όλους, η ωρολογιακή βόμβα δεν έσκασε ποτέ και γυρίσαμε όλοι σώοι στα σπίτια μας. Το Final Four του 2007 (φωτ.) διεξήχθη «με απόλυτη επιτυχία» όπως λένε οι πολιτικάντηδες, αλλά την απόλυτη επιτυχία τη χρωστάει στην παρουσία του Παναθηναϊκού.

Πόσο κόσμο θα μάζευε το ΟΑΚΑ εάν δίπλα στις εμπορικά ανύπαρκτες ΤΣΣΚΑ, Μάλαγα και Ταουγκρές προκρινόταν από εκείνα τα πλέι-οφ η Ντιναμό Μόσχας ή έστω η Μπαρτσελόνα; Πόσο κόσμο θα μαζέψει υπό κανονικές συνθήκες το ΟΑΚΑ στο Final Four του 2026 εάν οι ελληνικές ομάδες μείνουν εκτός νυμφώνος;

Υπάρχουν και άλλα σενάρια που με κάνουν να φτύνω στον κόρφο μου. Πώς θα διαφυλάξουμε τον παινεμένο αθλητικό πολιτισμό μας, εάν στην Αθήνα πλακώσουν 3.000 Τούρκοι; Τι άνεμοι θα φυσήξουν εφ’ όσον προκριθεί η Μακάμπι και φέρει μαζί της χιλιάδες αρειμάνιους Ισραηλινούς, σαν αυτούς που έχουν κατακλύσει το κέντρο της Αθήνας και τα μεσιτικά γραφεία; Τι θα γίνει αν έχουμε καμία εκστρατεία Σέρβων χούλιγκανς που τρέφουν σχέσεις στοργής και οργής με τους δικούς μας;

Μπορείτε να συνδυάσετε τα παραπάνω δυσοίωνα σενάρια με όποιον τρόπο σας αρέσει και να γυαλίσετε τα πολεμοφόδια, αλλά να θυμάστε ότι το χειρότερο όλων των σεναρίων είναι αυτό που ζήσαμε στο Βερολίνο, στο Άμπου Ντάμπι και πιο παλιά στο Τελ Αβίβ, στη Σαραγόσα, στην Κωνσταντινούπολη: Final Four με οδομαχίες και νεκρές ζώνες, πυκνό μπαρούτι στην ατμόσφαιρα και ένα γήπεδο που να δονείται από τρυφερά συνθήματα για δύσμοιρες μανούλες που πηδιούνται στα λιμάνια και στα ρουμάνια.

Θα πείτε ότι είναι προτιμότερο να κρατηθεί η αλητεία εντός των τειχών παρά να εξάγεται σε ανυποψίαστες ευρωπαϊκές –και αραβικές- μεγαλουπόλεις. Θα πείτε επίσης ότι το Βελιγράδι δεν είναι δα και τόσο μακριά, οπότε η πυριτιδαποθήκη θα μεταφερθεί 2.000 βορειότερα, με διόλου φιλική συμμετοχή από ΠΑΟΚτζήδες, από «γκρόμπαρι», από «ντέλιε» και από λοιπές όχι ιδιαίτερα δημοκρατικές δυνάμεις. Στις εθνικές οδούς και στα βενζινάδικα 3-4 χωρών.

Και θα έχετε δίκαιο. Το μη χείρον, βέλτιστον. Το ακριβό ταξίδι στο Άμπου Ντάμπι βοήθησε ώστε τουλάχιστον να γίνει κάποιου είδους ξεδιάλεγμα, αλλά αυτό είναι πανάκεια και όχι λύση. Λύση είναι να γίνουμε άνθρωποι.

Η Euroleague μας αντιμετωπίζει (εμάς και τους Σέρβους, τους έτερους άρχοντες του βαλκανικού sportswashing) ως αναγκαίο κακό επειδή φέρνουμε φράγκα και γεμίζουμε καθίσματα, αλλά στην πραγματικότητα θα ήθελε πολύ να μας ξεφορτωθεί, όπως ξεφορτώθηκε στεγνά όσες ελληνικές ομάδες θεωρήθηκαν φύρα: ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Άρη, Πανιώνιο, Ηρακλή, Μαρούσι. Το ξεχάσατε ότι όλοι οι προαναφερθέντες έπαιξαν ή είχαν δικαίωμα να παίξουν στην Euroleague; Η ΑΕΚ μάλιστα υπήρξε ιδρυτικό μέλος το 2000, την εποχή που ο Παναθηναϊκός ανέμιζε σημαία αντάρτικη. Όχι ότι την υπέστειλε ποτέ.

Εξακόσιες εβδομήντα λέξεις και ακόμη δεν έχω θίξει το «λεφτόν ζήτημα», που λέγαμε παλιά. Λεφτά υπάρχουν; Οι τα φαιά φορούντες στη Βαρκελώνη ξεκαθάρισαν ότι τον φάκελο του εν Αθήναις Fina Four 2026, κοντά 20 εκατομμύρια μαζί με τα άδηλα, τον κατάρτισε όχι ο Παναθηναϊκός, αλλά η ελληνική Πολιτεία. Τόσο το χειρότερο, λοιπόν. Γιατί να ξοδευτούν από Περιφέρεια, Δήμο και άλλους δημόσιους κουμπαράδες τόσα εκατομμύρια σε μία εποχή που η μισή χώρα ζει κάτω ή κοντά από το όριο της φτώχειας;

Η θεωρία της αυτοχρηματοδοτούμενης διοργάνωσης μπορεί να ήταν βάσιμη π.χ. για το Προολυμπιακό τουρνουά Ανδρών του 2024, όπου μόνο τα εισιτήρια των αγώνων της Εθνικής (μαζί με τους φιλικούς) έφεραν αστρονομικά έσοδα λόγω Αντετοκούνμπο, αλλά το εισαγόμενο Final Four έχει πολύ περιορισμένο οικονομικό όφελος για την οικοδέσποινα πόλη. Μπορεί η χώρα να είναι μαθημένη σε κερατιάτικα, σε αρπαχτές και σε πεταμένα λεφτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει η σπατάλη να διαιωνιστεί.

Ο αφελής που είπε ότι από ένα Final Four θα ωφεληθεί ο ελληνικός τουρισμός, παρακαλώ να πάει στη γωνία και να μη ξαναμιλήσει. Το τριήμερο ταρατατζούμ ενός σχετικά περιθωριακού αθλήματος δεν είναι Μουντιάλ ούτε Ολυμπιακοί Αγώνες. Ας κρατήσουμε λοιπόν τα ελάχιστα λεφτά που (δεν) μας περισσεύουν για κάτι πιο χρήσιμο. Εκτός αν θέλουν να αναλάβουν εξ ολοκλήρου τη δαπάνη ο Γιαννακόπουλος ή οι Αγγελόπουλοι, οπότε γιασάν του μάγκα. Δικό τους είναι το πορτοφόλι και ό,τι θέλουν το κάνουν.

Όχι, δεν δικαιούμαστε φούντα με μαργαριτάρι, όσο το σπίτι μας είναι βρώμικο, αφιλόξενο και ψωριάρικο. Ούτε βέβαια κάτι ακόμα πιο μεγαλεπήβολο από το ευρωπαϊκό Final Four. Όποιος πιστεύει ότι η μόνιμα αρνητική ψήφος του ΝΒΑ σε πιθανή διεξαγωγή αγώνων Global Games ή έστω φιλικών στην Αθήνα (παρά την παρουσία του Γιάννη) αποτελεί τυχαίο γεγονός ή έχει αποκλειστικά εμπορικό κριτήριο μάλλον δεν καταλαβαίνει πόσο κακό όνομα έχει βγάλει η χώρα μας στο διεθνές αθλητικό στερέωμα. Και δεν κάθονται στα ορεινά άπαντες οι υπεύθυνοι για αυτή τη δυσφήμιση.