Η τετραγωνική ρίζα του τίποτα

Αισθάνομαι σαν να μπήκα σε χρονομηχανή και διακτινίστηκα στα μέσα της δεκαετίας του '90. Φάιναλ-φορ είναι αυτό που μαζεύονται δύο ελληνικές ομάδες για να σφαχτούν μεταξύ τους, μη πω τρεις και σας φανώ υπερβολικός, αλλά στο τέλος κερδίζει ένας τρίτος (ή τέταρτος) και απομακρύνεται γελώντας με τα λάφυρα. Τότε τον έλεγαν Ζοτς και ήταν μαθητής του Ντούντα, τώρα τον λένε Σάρας και είναι μαθητής του Ζοτς.

Ενδιάμεσα βγάλαμε δοντάκια, αλλά βγάλαμε και γλωσσίτσα. Γευτήκαμε τη σαμπάνια, γευτήκαμε και το δηλητήριο που κρύβεται μέσα μας. Ο Σάρας που έχει Έλληνες συνεργάτες και Ελληνίδα σύζυγο θα μας φέρει το τρόπαιο στα καλοκαιρινά νησιά για να το θαυμάσουμε, αλλά εμείς θα μείνουμε με μοναδική παρηγοριά τον καλό μας τον καιρό.

Τουλάχιστον, δεν το κέρδισε «ο άλλος», ο άσπονδος, που θα ήταν το τέλος του κόσμου. Και δεν μας αδίκησε και κανείς, για να έχουμε ένα κάποιο άλλοθι για τους ιθαγενείς. Ούτε η διαιτησία ούτε το σύστημα ούτε η παλιοκενωνία. Χάσαμε από τον μοναδικό αντίπαλο που παραδεχόμαστε ως ανώτερο: τον ίδιο μας τον εαυτό.

Στο Άμπου Ντάμπι μαζεύτηκε η παρέα των πλουσίων και των νεόπλουτων. Η Φενέρ με τα λεφτά του ποδοσφαίρου, η Μονακό με τα λεφτά των Ρώσων που εκεί κατ’ εξαίρεση είναι φίλοι με τους Ουκρανούς, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός με τα λεφτά του κουμπαρά χωρίς πάτο.

Εμείς φερθήκαμε σαν κακομαθημένοι (που είμαστε). Πριν ακόμη ανάψουν τα φώτα και ξεκινήσει η πρώτη καμήλα, βαλθήκαμε να παίζουμε έναν εικονικό ελληνοελληνικό τελικό, λες και δεν υπήρχαν ισχυρότατες ξένες ομάδες στη σκηνή. Ο πρώτος θα ήταν πρώτος, ο δεύτερος θα ήταν τίποτα, ο τρίτος και ο τέταρτος δεν υπήρχαν καν.

Τελικά, βασιλιάς έγινε ένας από τους δύο στους οποίους χρεώσαμε τη στολή του γελωτοποιού της αυλής. Πακτωλό εκατομμυρίων ξόδεψε και η Φενέρ, αλλά όταν έφτασε η ώρα της μάχης φόρεσε τα ρούχα του στρατιώτη και ξεχύθηκε στα χαρακώματα για να πολεμήσει. Πακτωλό εκατομμυρίων ξόδεψε και η Μονακό, αλλά τα σινιέ μοντελάκια τα άφησε πίσω στο Μόντε Κάρλο να τα φορέσουν οι πρίγκιπες.

Οι ομάδες μας πήγαν στην έρημο με άμμο στα μάτια και πέτυχαν την τετραγωνική ρίζα του τίποτα. Ο πρωταθλητής Παναθηναϊκός παρέπαιε σαν μεθυσμένο οδηγό που ξαμολιέται στα στενά για να παίξει συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, ένα τράκο δεξιά, ένα τράκο αριστερά. Ο παινεμένος Ολυμπιακός έμοιαζε με εκείνους που βγαίνουν στην εθνική οδό και πηγαίνουν στο αριστερό ρεύμα με 90 χιλιόμετρα την ώρα, πιο αργά και από καμήλες.

Κάποια στιγμή ένιωθα ότι ξαναζούσα το φάιναλ-φορ του Τελ Αβίβ, όπου οι Έλληνες «αιώνιοι» σκοτώθηκαν μεταξύ τους και έστρωσαν το λίπασμα για να ανθίσει ρόδο από το χέρι-γαϊδουράγκαθο του Κορνέλιους Τόμπσον.

Τότε ήταν υποχρεωτικό να αναμετρηθούν μεταξύ τους στον ημιτελικό οι δύο ομάδες μας, οπότε η μία ήταν μοιραίο να φτάσει στο ραντεβού του τίτλου. Φέτος, που βρέθηκαν σε αντικρυστούς ημιτελικούς, αποκλείστηκαν και οι δύο μετά πολλών επαίνων, αφού είχαν προηγουμένως αλληλοεξοντωθεί στα μαρμαρένια αλώνια των social media και των ανακοινώσεων.

Όποιος νομίζει ότι η τοξικότητα αφήνει τα αποδυτήρια ανεπηρέαστα μάλλον ζει σε κάποιον ξένο πλανήτη, όπου οι ομάδες καίνε αργό πετρέλαιο και όχι γρήγορο δηλητήριο. Δεν νομίζω ότι ήταν τυχαία η απογοητευτική απόδοση όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων παικτών σε αυτό το φάιναλ-φορ. Και όσων είναι ξένοι αλλά καταλαβαίνουν ελληνικά.

Ο ένας που βρήκε τρόπο να κλείσει τα αυτιά, διότι δεν ζει πια εδώ και διότι τα αυτιά τα κλείνει εδώ και μισή ζωή, ήταν ο Βασίλης Σπανούλης. Εάν δεν είχε προδοθεί από τους παίκτες που κλήθηκαν να αποφορτίσουν τον Μάικ Τζέιμς, κάτι Οκόμπο και κάτι Λόιντ, θα είχε πατήσει αυτός το ψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου.

Εδώ που τα λέμε, βέβαια, ούτε ο Τζέιμς είναι σε θέση να ενορχηστρώσει δύο ραψωδίες σε 50 ώρες και να υποστηρίξει το βαρύτερο από την πραγματική ζωή όνομά του. Το αφήνω όμως αυτό, για να μη τσακωθούμε. Επισημαίνω μόνο, ότι είναι ο μοναδικός από τους 25 «Θρύλους της Euroleague» που δεν έχει ευρωπαϊκό τίτλο.

Η Φενέρ, που έφτασε στο Άμπου Ντάμπι με ένα 5-0 που θα ήταν εκτυφλωτικό αν κοιτάζαμε πιο προσεκτικά προς το μέρος της, είχε όλα όσα χρειάζεται μία χρειάζεται μία ομάδα για να κατακτήσει το τρόπαιο. Προπονητικό σχέδιο που -για την άμυνα μιλάμε, διότι εδώ είναι Ευρώπη και όχι Αμέρικα- εξάρθρωσε δύο επιθετικές μηχανές και τις καταπόντισε στους 76+70 πόντους. Κομπάρσους που έγιναν πρωταγωνιστές. Πρωταγωνιστές που δικαίωσαν τη φήμη τους.

Ηθικό, αυταπάρνηση και επιθυμία. Καμικάζι που έγιναν ήρωες της μίας νύχτας ή και του ενός ημιχρόνου. Κόσμο στο πλευρό της. Χρήμα που ξοδεύτηκε σωστά και φιλοδοξία. Ενσημα που κολλήθηκαν σε επτά διοργανώσεις, μία νικηφόρα (αλλά εντός έδρας, με όσα αυτό συνεπάγεται) και πέντε γεμάτες σκασίλα.

Ναι, ξέρω. Μπάσκετ 81 πόντων με 7 ασίστ όλες κι όλες, με τόσο ένας εναντίον ενός (ή πολλών), δεν είναι μπάσκετ. Σε τελικούς, όμως, το είδα και στο Μπιλμπάο αν και δεν το είχα ξεχάσει, το πρώτο θύμα είναι η ομορφιά και ο μέγας σκοπός αγιάζει τα κακάσχημα μέσα. Στον μικρό τελικό, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός μοίρασαν μαζί 59 ασίστ. Έτσι είναι τα All-Star Game. Νομίζεις ότι βλέπεις μπάσκετ, αλλά στην πραγματικότητα βλέπεις τσίρκο.

Ήταν 1 Οκτωβρίου 2024, όταν στο Old School μετρούσαμε με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη το ανάστημα της Φενέρ και τη βγάζαμε πιθανή πρωταθλήτρια. Λίγες μέρες αργότερα, στο τζάμπολ της κανονικής περιόδου, η ομάδα του Σάρας -με τον Γουίλμπεκιν υγιή στην αφετηρία- κατανίκησε τον Ολυμπιακό με 82-71. Η προφητεία αποδείχθηκε έγκυρη και το τρόπαιο επιστρέφει στην πόλη του Αταμάν, αλλά στην απέναντι όχθη.

Είμαστε από τους λίγους που δεν παρασύρθηκαν ποτέ από το αφήγημα του «πρώτου αμιγώς ελληνικού τελικού» και το καυχιόμαστε. Ούτε χρίσαμε ποτέ φαβορί για τον τίτλο κάποιον από τους Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό. Ελπίζω ότι οι ομάδες μας διδάχθηκαν από το πάθημα και θα επιστρέψουν στην εκκίνηση πιο ταπεινές, λιγότερο αμετροεπείς, με περισσότερο σεβασμό στον αντίπαλο και στο παιχνίδι. Η επόμενη μέρα και για τις δύο ξημερώνει Παρασκευή.

Ανακάλυψε τώρα τις νέες AI συσκευές της Lenovo και ζήσε την εμπειρία της κορυφαίας απόδοσης, κάθε στιγμή.