Final Four 2025: Ο «άνετος», οι διψασμένοι και ο άγνωστος Χ!
Κάτι περισσότερο από 24 ώρες μας χωρίζουν από την οριστικοποίηση του ζευγαριού που θα διεκδικήσει το τρόπαιο στον τελικό της Κυριακής (25/05, 20.00), οπότε νομίζω ότι το timing είναι ιδανικό για να συνοψίσουμε στις επόμενες γραμμές, την διαίσθηση που έχουμε για καθεμία από τις τις τέσσερις ομάδες που θα πατήσουν το παρκέ της “Etihad Arena”.
Πριν μπούμε στο «ψητό» της αγωνιστικής ανάλυσης, όμως, θα πρέπει όλοι μας να λάβουμε υπ’όψιν ότι το εφετινό Final 4 δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Τα λιγότερα εισιτήρια που κυκλοφόρησαν, ο μακρινός προορισμός και εκτός Ευρώπης προορισμός και οι πραγματικά πρωτόγνωρες κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, απέτρεψαν την προσέλευση οπαδικών «στρατών».
Σε τέτοιο βαθμό, που εδώ στο Άμπου Ντάμπι, ακόμη δεν έχουμε βιώσει την ατμόσφαιρα που θα υπήρχε σε οποιαδήποτε άλλη διοργάνωση συμμετείχαν οι δύο κορυφαίες ελληνικές ομάδες. Αν, λοιπόν, το πλεονέκτημα που δίνει πάντα στους «αιώνιους» η «μάχη» της κερκίδας αποτελεί ερωτηματικό, ας επικεντρωθούμε στα δεδομένα που προκύπτουν από την συνολική διαδρομή της κάθε ομάδας ξεχωριστά, από τις αρχές Οκτώβρη έως και τα playoffs.
Αλλά και στην εικόνα που βγαίνει προς τα έξω από τα τέσσερα «στρατόπεδα», έτσι όπως την εισπράξαμε στην εναρκτήρια συνέντευξη Τύπου του τουρνουά.
Ο πρώτος ημιτελικός
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με υγιή τον Λεσόρ (η συμμετοχή του αποτελεί γρίφο ακόμη κι αν ο προπονητής δηλωσε στο Gazzetta ότι θα παίξει), ο Παναθηναϊκός θα ήταν το φαβορί στην αναμέτρηση με την Φενέρμπαχτσέ. Το έδειξε στο ματς του Οκτωβρίου στην Πόλη, όπου ο Γάλλος είχε απόδοση-κλειδί στο «διπλό» του «τριφυλλιού» με ανατροπή στο τελευταίο 5λεπτο και η κυριαρχικότητα που προσδίδει στην ομάδα του στο inside game, δεν χρειάζεται ιδιαίτερης ανάλυσης. Ειδικότερα απέναντι στους ψηλούς της τουρκικής ομάδας, που έφτασε μέχρι εδώ έχοντας την 3η θέση στα ριμπάουντ (στο σύνολο αλλά και στα επιθετικά).
Η απώλεια του θηριώδους σέντερ από την Μαρτινίκα (ακόμη κι αν παίξει, δεν θα είναι αυτός που ξέρουμε), όμως, σε συνδυασμό με την θεαματική βελτίωση της πρωταθλήτριας Τουρκίας, που μέσα στο 2025 παρουσιάζεται εξαιρετικά σκληρή, συμπαγής και «διαβασμένη» και έχει περισσότερο από ποτέ την «σφραγίδα» του προπονητή της, όμως, καθιστούν – στα δικά μου μάτια τουλάχιστον – τον πρώτο ημιτελικό ως τον ορισμό της αμφίρροπης αναμέτρησης. Πιο απόλυτο πενήντα-πενήντα, δεν θυμάμαι εδώ και πολλά χρόνια.
Δεν ξέρω τι σκέφτεται ο Αταμάν, αλλά η αλήθεια είναι ότι πιο συγκρατημένο και πιο χαμηλών τόνων, δεν τον χω ξαναδεί σε Final 4. Είπε, βέβαια, ότι «ήρθαμε για να υπερασπιστούμε τον τίτλο που πήραμε πέρυσι στο Βερολίνο», αλλά δεν έδωσε το «ψωμάκι» και τις ατάκες που προσφέρει απλόχερα παραμονές των μεγάλων αγώνων.
Ο Παναθηναϊκός, βέβαια, στο πρόσωπο του Σλούκα, του Ναν, του Χουάντσο και εσχάτως του Όσμαν, έχει τις προσωπικότητες που μπορούν να αποφασίσουν την έκβαση ενός τόσο σημαντικού ματς και συν τοις άλλοις, είναι λογικό να έχει και το λιγότερο άγχος απ’ όλους, μετά από όσα έγιναν πέρυσι τέτοια εποχή στην “Uber Arena” και φυσικά μετά την back to back συμμετοχή του στο ετήσιο κορυφαίο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Η άνεση με την οποία ο Ναν προανήγγειλε το MVP mode που θέλει να παρουσιάσει, ήταν παροιμιώδης.
Ξέρετε πόσο σημαντικό πλεονέκτημα είναι να πηγαίνεις στην μάχη με την πιο ελεγχόμενη πίεση και με το πιο δημιουργικό άγχος που μπορεί να έχει μία ομάδα σε έναν νοκ-άουτ ημιτελικό;
Σκεφτείτε, όμως, ότι στην αντρίπερα όχθη υπάρχει ένα πολύ φιλόδοξος, ικανός, μεθοδικός και εγωιστής (με την καλή έννοια) προπονητής, που θα ζήσει αυτή την διαδικασία για 6η φορά με 3η διαφορετική ομάδα και πέραν της εμπειρίας του, έχει το μεγαλύτερο κίνητρο του κόσμου για να πανηγυρίσει. Πρώτα φτάνοντας σε έναν τελικό για 2η φορά (μετά το 2021 στην Κολωνία) και εν συνεχεία κυνηγώντας μία θέση στο κλειστό club των MVP παικτών και των πρωταθλητών προπονητών…
Ο δεύτερος ημιτελικός
Αν αφήσουμε έξω τους Έλληνες συναδέλφους, που πλησιάζουν στην «αυτοδυναμία» εδώ στο Άμπου Ντάμπι, δεν θυμάμαι κανέναν ξένο διαπιστευμένο δημοσιογράφο που να δίνει πολλές πιθανότητες στην Μονακό.
Ο Ολυμπιακός θεωρείται ξεκάθαρο φαβορί για την πρόκριση στον τελικό και γενικότερα υπάρχει η θεώρηση ότι η εξαιρετική πορεία που έχει κάνει συνολικά τις τέσσερις τελευταίες σεζόν, λίγο έως πολύ αξίζει να επιβραβευτεί με έναν τίτλο, που ακόμη δεν έχει έχει κατακτήσει.
Όλα τα παραπάνω, όμως, εμπίπτουν σε μία περισσότερο καφενειακή και λιγότερο ρεαλιστική προσέγγιση, που απέχει παρασάγγες από την πραγματικότητα που χαρακτηρίζει νοκ-άουτ αγώνες και την οποία σίγουρα δεν υιοθετεί κανένας εκ των δύο οργανισμών.
Οι «ερυθρόλευκοι» είναι σίγουρα η πιο συνεπής ομάδα της τελευταίας 4ετίας, όσον αφορά στην αναλογία της κατάθεσης ποιότητας με το αποτέλεσμα, αλλά αυτό όλοι ξέρουμε ότι δεν αρκεί από μόνο του για να στεφθούν πρωταθλητές Ευρώπης.
Το βάρος της περιρρέουσας πίεσης που τους ακολουθεί από την αρχή της χρονιάς και ακόμη περισσότερο μετά την επιστροφή τους στο Final 4, μπορεί να έχει αυξηθεί, ωστόσο η εικόνα που έβγαλαν προς τα έξω παίκτες, προπονητές και διοίκηση από την media day μέχρι και την παραμονή του ημιτελικού, είναι προφανές ότι έχει γίνει δουλειά στην πνευματική διαχείριση και όλα τα μέλη βρίσκονται στην ίδια σελίδα.
Ούτε δηλώσεις περί απωθημένων, ούτε μεγάλα λόγια, χωρίς κανείς, όμως, να παίρνει την παραμικρή απόσταση από τον πιο σημαντικό στόχο της σεζόν: την κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής στην επέτειο των 100 χρόνων από την ίδρυση του συλλόγου.
Στην περίπτωση των Πειραιωτών, θα μπορούσε να ταιριάξει κάλλιστα η ατάκα του Ντε Κολό που συνέδεσε την αποτυχία της ΤΣΣΚΑ του 2015, με την δίψα και την ολική επαναφορά της ομάδας του Ιτούδη το 2016 (πρωταθλήτρια Ευρώπης). Ειδικότερα όταν το ρόστερ τους ξεχειλίζει από ποιότητα, βάθος και έχει δύο σημαντικές προσωπικότητες (Βεζένκοβ και Φουρνιέ).
Οι Μονεγάσκοι από την πλευρά τους, εκτιμώ ότι δεν θα έφταnαν στο δεύτερο Final 4 τους σε 4 χρόνια, αν στα τέλη Νοέμβρη δεν επέλεγαν να προσλάβουν τον Βασίλη Σπανούλη στην θέση του Σάσα Ομπράντοβιτς.
Έκτοτε, ο “Kill Bill” αποδεικνύει με περισσή συνέπεια γιατί δεν θα μπορούσε να κάνει άλλη δουλειά από αυτή του τεχνικού ηγέτη, από την στιγμή που το ρεσιτάλ που έδωσε όσο πρωταγωνιστούσε μέσα στις τέσσερις γραμμές, έλαβε τέλος!
O Μάικ Τζέιμς μπήκε σε πιο δημιουργικό καλούπι προς όφελος του συνόλου, τα αθλητικά χαρακτηριστικά της ομάδας άρχισαν να γίνονται περισσότερο αξιοποιήσιμα και να «παντρεύονται» και με μπασκετική λογική, ενώ η νοοτροπία νικητή που μεταλαμπάδευσε στους παίκτες, εκτόξευσε την αυτοπεποίθηση των παικτών του.
Το ζητούμενο για την Μονακό για να βάλει δύσκολα στον Ολυμπιακό, έχει να κάνει με το πρόσωπο που θα παρουσιάσει και την πειθαρχία που θα επιδείξει στην ακολουθία του πλάνου. Αν δεν φοβηθεί την αδιαμφισβήτητη ανωτερότητα της ελληνικής ομάδας, τότε μπορεί να προβληματίσει τους «ερυθρόλευκους» και προοδευτικά να τους βγάλει πίεση.
Όπως στο πρώτο ημίχρονο του ημιτελικού στο Κάουνας. Υπό άλλες συνθήκες, ο Ολυμπιακός θα επιβάλλει την κυριαρχία του γιατί πολύ απλά ξέρει όσο καμία άλλη ομάδα τι χρειάζεται να κάνει και τι να αποφύγει σε αυτή την ρημάδα διοργάνωση που απαιτεί δύο επιτυχημένα 40λεπτα…
Υγ1.: Η απάντηση των τεσσάρων εκπροσώπων των ελληνικών ομάδων στην ερώτηση για το πόσο επηρεάζονται ή βρίσκουν κίνητρο από την επιτυχία/αποτυχία του «αιώνιου αντιπάλου», ήταν απογοητευτική!
Υγ.2: Τα τέσσερα ξερά «όχι», βέβαια, που δεν έχουν την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα, οφείλονται περισσότερο στα δύο πρώτα που βγήκαν από «πράσινα» χείλη ξένων (Αταμάν και Ναν) και όχι Ελλήνων και λιγότερα από τα δύο τελευταία (Μπαρτζώκας και Βεζένκοβ), που μάλλον επέλεξαν να μην διαφοροποιηθούν για να μην προκαλέσουν πηχαίους τίτλους.
Υγ.3: Το ότι οι μεν χαίρονται με την ήττα ή «χαλιούνται» με την νίκη του άλλου και τούμπαλιν, το ξέρει και η Μαρία η Πενταγιωτισσα…
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
