EuroBasket 2025, Μάικ Μπράμος: Πώς είναι να κερδίζεις την Ισπανία σε μεγάλη διοργάνωση;
Οι σαμπάνιες στη Σαϊτάμα είχαν ήδη ανοίξει. Η Εθνική είχε πετύχει τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της και ταρακούνησε συθέμελα το παγκόσμιο μπασκετικό στερέωμα, ρίχνοντας τις ΗΠΑ στο καναβάτσο. Το αλησμόνητο παιχνίδι-ορόσημο του ελληνικού μπάσκετ αποτελεί τη μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας μας, αλλά δυστυχώς δε χάριζε χρυσό. Όχι πως αυτό μετριάζει, έστω στο ελάχιστο την επιτυχία, όμως οι Ισπανοί βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να ανέβουν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου.
Εκείνη την 3η Σεπτεμβρίου στην Ιαπωνία γεννήθηκε ένα από τα κλασικά ευρωπαϊκά ζευγάρια. Ένα rivalry που είδε την πλάστιγγα να γέρνει υπέρ της Ισπανίας. Εννέα φορές αναμετρήθηκαν Ελλάδα και Ισπανία, από εκείνη τη «μάχη» για τον θρόνο του παγκόσμιου πρωταθλητή, μέχρι το Παρίσι και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Οκτώ από αυτές τις εννέα είχαν ευτυχή κατάληξη για τη «Φούρια Ρόχα» και ένα μεγάλο «γιατί» να βγαίνει με πικρία από τα ελληνικά στόματα. Γιατί δεν μπορούμε να τους κερδίσουμε; Κάποιες φορές η πικρία συνοδεύτηκε και από διαιτητικά παράπονα, όπως σε εκείνον τον ημιτελικό του EuroBasket 2007.
Πολλές από αυτές τις φορές ήταν απλώς ανώτεροι. Κάποιες άλλες θεωρήσαμε πως τώρα είναι η σειρά μας. Σε αυτό το σημείο πιθανώς βρισκόμαστε και τώρα. Ένα Ελλάδα - Ισπανία με φόντο την 1η θέση για εμάς, τον πιθανό αποκλεισμό με μία σειρά αποτελεσμάτων για εκείνους.
Αυτή η σειρά, τελικά, ήρθε μονάχα μία φορά, στο EuroBasket του 2013. Ίσως πιο απρόσμενα από κάθε άλλη, αφού εκείνη η βερσιόν της Εθνικής με τον Αντρέα Τρινκιέρι στον πάγκο, είδε τον ηγέτη της, Βασίλη Σπανούλη να τραυματίζεται και ηττήθηκε δις στην πρώτη φάση. «Χρειαζόμασταν μια νίκη επειδή μόλις είχαμε χάσει δύο συνεχόμενα παιχνίδια από την Ιταλία και τη Φινλανδία στο τέλος της πρώτης φάσης» εξομολογείται στο Gazzetta ο Μάικ Μπράμος.
X-Factor εκείνο το απόγευμα στο Στόζιτσε της Σλοβενίας ήταν και αυτός, πετυχαίνοντας κρίσιμα σουτ στο τελευταίο βιράζ, για να βάλει τη σφραγίδα. «Έτυχε να βρεθώ στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή και να μπορέσω να βάλω μερικά σουτ στο τέλος του αγώνα» ισχυρίζεται ο ίδιος, προσθέτοντας τους δικούς του 8 πόντους, στους 20 του Σπανούλη, τους 11 του Καϊμακόγλου και τους 10 των Πρίντεζη, Μπουρούση. «Ήμουν από τους πιο νέους στην ομάδα, οπότε απλώς προσπαθούσα να κάνω τη δουλειά μου παίζοντας άμυνα και βάζοντας τα ελεύθερα σουτ. Παίζοντας με παίκτες όπως ο Σπανούλης, ο Ζήσης, ο Μπουρούσης, αυτοί τραβούσαν τόσο μεγάλη προσοχή από τις άλλες ομάδες».
Αλήθεια, φοβόταν η Ελλάδα τους Ισπανούς;
Δεν είναι κακό να γίνει κάποια στιγμή μία παραδοχή. Τη στιγμή που η Ελλάδα μπορούσε να παρατάξει στο παρκέ μία από τις πιο ταλαντούχες βερσιόν της, με υπερπληθώρα στα γκαρντ, η Ισπανία είχε το αντίδοτο. Από τον Ναβάρο ως τον Ρέγιες, τον Γκαρμπαχόσα, τον Καλντερόν και τον Ρούντι Φερνάντεθ, τον Τσάτσο, τον Γιουλ και φυσικά τα αδέρφια Γκασόλ. Πάου και Μαρκ μπροστάρηδες.
Ο Πάου δεν είχε πατήσει καν στο παρκέ, στον τελικό της Σαϊτάμα. «Ως παίκτης δεν νομίζω ότι φοβάσαι ποτέ πραγματικά κάποιον αντίπαλο. Αλλά θα έλεγα ότι οι αδελφοί Γκασόλ ήταν γενικά αυτοί που έκαναν την ομάδα να λειτουργεί. Οπότε, αν ήθελες να τους περιορίσεις, έπρεπε να προσπαθήσεις να τους αποκόψεις από αυτό που ήθελαν να κάνουν, επειδή και οι δύο ήταν τόσο σπουδαίοι». Πάου Γκασόλ δεν υπήρχε ούτε στο ραντεβού του 2013. Ο Μαρκ έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, με 20 πόντους. Η Ισπανία κατέθεσε το ταλέντο της, αλλά για πρώτη φορά βρήκε… τοίχο. «Νομίζω ότι απλώς είχαν εξαιρετική χημεία μεταξύ τους και ο καθένας έπαιζε με βάση τα δυνατά του σημεία. Προφανώς είχαν και τόσους πολλούς σπουδαίους παίκτες, αλλά ήταν πραγματικά συνειδητοποιημένοι με το πώς ήθελαν να παίξουν το παιχνίδι τους και αυτό τους έκανε δύσκολο να τους κερδίσει κανείς» παραδέχεται κυνικά ο Μάικ Μπράμος. Δεν ήταν κάτι εξωπραγματικό αυτό που τους έκανε να ξεχωρίζουν, πέραν από το ατόφιο ταλέντο τους και το δέσιμό τους. Την αγάπη για τη χώρα τους, άλλωστε, φρόντιζαν να τη δείχνουν κάθε καλοκαίρι με την παρουσία τους στα μεγάλα ραντεβού.
Τι συμβαίνει, όμως, πριν από ένα τέτοιο παιχνίδι; Η Ελλάδα έπαιζε για τη ζωή της στη δεύτερη φάση του τότε EuroBasket, το 2013. «Δεν νομίζω ότι υπήρχε έξτρα πίεση επειδή ήταν η Ισπανία» αναφωνεί ο Μπράμος, γυρίζοντας πίσω τον χρόνο. Ο Αντρέα Τρινκιέρι, προπονητής της Εθνικής τότε, έπαιρνε μέρος για πρώτη φορά στο συγκεκριμένο rivalry. Ο ίδιος δεν είχε την ανάγκη για εκδίκηση. Κάτι τέτοιο δεν υπήρχε ούτε στο μυαλό των παικτών, που γνώριζαν πόσο κρίσιμη ήταν η νίκη και μόνο.
«Νομίζω ότι αντιμετωπίζεις κάθε παιχνίδι σαν να είναι το δικό του ξεχωριστό παιχνίδι. Δεν μπορείς να ανησυχείς για ό,τι έχει συμβεί σε προηγούμενα παιχνίδια ή χρόνια. Οπότε η εκδίκηση δεν είναι πραγματικά στο μυαλό, αλλά απλώς το να προσπαθείς να κερδίσεις το παιχνίδι για να προχωρήσεις στο τουρνουά».
Η ομάδα άλλωστε κουβαλούσε μαζί της τις ήττες από Ιταλία και Φινλανδία, όπως συνέβαινε τότε. Έτσι, στον όμιλο που σχηματίστηκε στη δεύτερη φάση, χρειαζόταν νίκες κόντρα σε Ισπανούς, Σλοβένους και Κροάτες. Τι πιο δύσκολο, αυτή η αρχή να γίνει απέναντι στον κακό δαίμονα. Οι ήττες της Εθνικής, ο τραυματισμός του Σπανούλη και η συνολική μας εικόνα, ενδεχομένως να αιφνιδίασε και τους ίδιους τους Ισπανούς. «Είναι πιθανό ίσως η Ισπανία να μας υποτίμησε, αλλά είχαμε επίσης πολλούς σπουδαίους παίκτες με μεγάλες καριέρες εκείνη την εποχή, οπότε δεν νομίζω ότι το έκαναν. Απλώς εκείνο το βράδυ κάναμε ένα πολύ καλό παιχνίδι και καταλήξαμε να είμαστε η καλύτερη ομάδα».
Και όμως το πρώτο βήμα, αυτό απέναντι στον… κακό δαίμονα, δεν αποδείχτηκε αρκετό. Δικαίως δεν είχε πανηγυριστεί τόσο έντονα. Ο Σπανούλης με 8 πόντους σερί στο δεύτερο δεκάλεπτο άναψε ξανά τη σπίθα. Ο Μπράμος βρέθηκε στο κατάλληλο σημείο, την κατάλληλη στιγμή και πιο έτοιμος από ποτέ, να βάλει κρίσιμα σουτ. Το πρώτο για το 70-66 και το δεύτερο για το 75-68, ακριβώς τη στιγμή που το χρονόμετρο ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα προς το τελευταίο λεπτό. Και να θυμηθούμε, έτσι, πώς είναι να φεύγουμε νικητές από το παρκέ, απέναντι στη «Φούρια Ρόχα». «Είναι ωραίο συναίσθημα κάθε φορά που κερδίζεις ένα μεγάλο παιχνίδι, ειδικά απέναντι σε μια ομάδα που είχε υπάρξει τόσο κυρίαρχη όπως η Ισπανία. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να χτίσουμε πάνω σε εκείνη τη νίκη και να πάμε μακρύτερα στο τουρνουά».
O… προπονητής Σπανούλης φαινόταν από τότε
Η Ισπανία βρίσκεται ξανά στον δρόμο μας. Μία νίκη μπορεί να μας ανοίξει διάπλατα τον δρόμο, αποφεύγοντας... θηρία στα νοκ άουτ. Ακόμα και σε σχέση με την περσινή εκδοχή της, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, μοιάζει αλλαγμένη αρκετά. Οι νεαροί βγήκαν μπροστά στις θέσεις των γκαρντ. Ο 19χρονος Σεντ-Σουπερί και ο 20χρονος Ντε Λαρέα έχουν αναλάβει το κουμάντο. Όπως και το 2023 αντίστοιχα ο Χουάν Νούνιεθ, ο οποίος τέθηκε εκτός ένεκα του τραυματισμού του μεσούσης της σεζόν.
Το έχουμε πει πολλές φορές, αυτό το καλοκαίρι είναι η σειρά μας να τους κερδίσουμε. Ίσως φέτος να βγούμε αληθινοί. Τότε ο Σπανούλης με πρόβλημα στο πόδι, φιλοδώρησε 20άρα στους Ισπανούς. Τώρα, από ένα διαφορετικό πόστο, έρχεται να… επιβεβαιώσει τον Μάικ Μπράμος. «Πάντα σκεφτόταν τρόπους να βοηθήσει τους παίκτες και να τους βάλει σε καλύτερες θέσεις, ακόμα και ως παίκτης. Οπότε πιστεύω ότι με την εμπειρία του ως προπονητής και με έναν από τους κορυφαίους παίκτες στον κόσμο, τον Αντετοκούνμπο, πάντα έχεις την ευκαιρία να κάνεις κάτι». Κλείνοντας με μία ευχή και μία συμβουλή. Για μια Εθνική… ταπεινή και πεινασμένη. «Πρέπει να παραμένεις ταπεινός, να παίζεις καλή άμυνα και να εκτελείς σωστά σε τουρνουά όπως το Eurobasket, γιατί δίνεις τόσα πολλά παιχνίδια σε σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν μπορείς να ενθουσιάζεσαι ή να απογοητεύεσαι υπερβολικά και πρέπει να παραμένεις σταθερός. Ελπίζω να τα καταφέρουν και να τερματίσουν όσο πιο ψηλά γίνεται».
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
