ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Μάικ Τζέιμς Γκιστ

Μάικ Τζέιμς Γκιστ

Μάικ Τζέιμς Γκιστ

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος υποστηρίζει ότι ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε στο ΣΕΦ άδειος από ενέργεια και πλέον έχει μπροστά του τα 40 πιο κρίσιμα λεπτά της σεζόν για να αποδείξει το χαρακτήρα του κι  ο Πασκουάλ να διαχειριστεί τον τραυματισμό του κομβικού Γκιστ και τον παρορμητισμό του βαρόμετρου που λέγεται Τζέιμς.   

winmasters.gr: Παίξε νόμιμα από το κινητό σου! Ζωντανές προτάσεις στοιχημάτων κατά την εξέλιξη του αγώνα

Έτσι όπως εξελίσσεται η φετινή σειρά των τελικών που οδεύει προς την ακροτελεύτια μονομαχία της Κυριακής, το βασικό συμπέρασμα που συνοδεύει τους δυο «αιώνιους» στο δρόμο για το ΟΑΚΑ είναι ότι: κανένας δεν ήταν τόσο καλός όσο είπαν ότι ήταν όταν κέρδισε και κανένας δεν ήταν τόσο κακός όσο είπαν ότι ήταν, όταν έχασε.

Αυτή είναι μια διαπίστωση που ενισχύεται από τις μεταπτώσεις που παρουσίασαν, στον τρόπο που υποστήριξαν τις έδρες τους (υπέστησαν από ένα break), που αξιοποίησαν τα δυνατά ή έκρυψαν τα αδύνατά τους σημεία. Υπό αυτή την έννοια κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά, μαντεύοντας πώς μπορούν να κυλήσουν τα πιο κρίσιμα 40 (ή περισσότερα αν χρειαστούν) λεπτά της φετινής σεζόν
Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις, που δεν θα υπάρξει … επόμενη ευκαιρία συνηθίζουν να λένε : «δεν είναι ένας αγώνας που παίζεται, αλλά που κερδίζεται». Πλέον, το μόνο που μετράει είναι η αποτελεσματικότητα και η αποτελεσματικότητα κρίνεται από το χαρακτήρα, όχι από το στυλ. 
Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε την ευκαιρία να εξασφαλίσει το πρωτάθλημα την Πέμπτη το βράδυ, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν φάνηκε απόλυτα έτοιμος να την δημιουργήσει.
Ο βασικότερος λόγος ήταν ότι έδειξε να υστερεί στον τομέα που όλοι συμφωνούν ότι υπερέχει: την αθλητικότητα η οποία μεταφράζεται επιπλέον κατοχές, οι οποίες με τη σειρά τους επιτρέπουν την αξιοποίηση του ανοικτού γηπέδου. Κι επειδή η αθλητικότητα δεν είναι ένα μέγεθος που «πάει και έρχεται», όπως λέγαμε τις προάλλες για την ψυχολογία, στην προκειμένη περίπτωση φάνηκε ότι οι «πράσινοι» είχαν έλλειμμα ενέργειας και αποφασιστικότητας σε σχέση με τον αντίπαλό τους. Και μόνο να παρατηρούσε κανείς, στην τελευταία περίοδο, τις ράθυμες και διστακτικές κινήσεις του αεικίνητου Κρις Σίνγλετον, θα διαπίστωνε ότι το συγκεκριμένο βράδυ δεν υπήρχε πολύ βενζίνη στο ρεζερβουάρ. Αποτέλεσμα ήταν η κακή αμυντική συμπεριφορά και η καταλυτική απώλεια της μάχης των ριμπάουντ. 
Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν ότι ο Σουν Τζου, ο περίφημος Κινέζος θεωρητικός της στρατηγικής είχε δίκιο όταν έλεγε ότι : «Το να είσαι ανίκητος εξαρτάται από την άμυνα. Η πιθανότητα να νικήσεις εξαρτάται από την επίθεση.» Προσέξτε την πρώτη μεγάλη σύμπτωση της σειράς. Στις δυο νίκες του ο Παναθηναϊκός σκόραρε 71 και 73 πόντους, άρα δέχθηκε λιγότερους (66 και 58 αντίστοιχα). Στα δυο που έχασε δέχθηκε 75 (σκόραρε 65) και 92 (σκόραρε 76 πόντους).
 
Οι βασικές ερμηνείες- κι όχι δικαιολογίες- ανεξάρτητες από την εξέλιξη του ματς, είναι δυο: η πρώτη ήταν η ιδιαίτερη και αλλόκοτη κατάσταση που δημιουργήθηκε και βιώθηκε από όλο το κλαμπ, την Τετάρτη, με την κηδεία του Παύλου Γιαννακόπουλου. Όποιος την βίωσε εκ των έσω, ακόμη και αναίσθητος να ήταν έμοιαζε αδύνατον να μην επηρεαστεί. Η δεύτερη ήταν η υποσυνείδητη σκέψη ότι υπάρχει η καβάντζα του εντός έδρας πέμπτου παιχνιδιού, η οποία, θέλοντας και μη ανασύρεται όταν ξαφνικά η εξέλιξη δεν είναι αυτή που βολεύει. 
Από εκεί και πέρα υπήρξαν κάποια έξτρα δεδομένα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε μια ήττα από εκείνες που είναι θέμα συνολικής διαχείρισης, το τριήμερο που μεσολαβεί, αν θα αξιοποιηθεί ως κινητήρια δύναμη ή θα μεταβληθεί σε πηγή ανησυχίας, δηλαδή φόβου;
Από μακριά φαίνεται ότι το πιο σημαντικό πρόβλημα που καλείται να τακτοποιήσει πλέον ο Πασκουάλ δεν είναι άλλο από την κατάσταση του Τζέιμς Γκιστ. Μιλάμε για έναν από τους πιο κομβικούς παίκτες στο παιχνίδι που έχει επιλέξει γιατί είναι από εκείνους που κάνουν τουλάχιστον τρεις βασικές δουλειές: ξέρει να αμύνεται στις αλλαγές, βοηθάει και αξιοποιεί την δημιουργία του Καλάθη και μπορεί να νικήσει μάχες πάνω από τη στεφάνη σε επίθεση και άμυνα. Από την δική του υγεία, γιατί μιλάμε για έναν παίκτη που χρησιμοποιήθηκε 30 λεπτά αν και υπέφερε από διάστρεμμα, έκανε εντατική θεραπεία και έπαιξε σχεδόν κουτσαίνοντας και επιδεικνύοντας συγκινητική αυταπάρνηση, είναι δυνατόν να κριθούν σημαντικές, άρα στρατηγικές μάχες. Στο δεύτερο και στο τρίτο ματς, ο Ογκουστ, μπόρεσε να δώσει κάποιες ζωτικές ανάσες. Το ίδιο και ο Βουγιούκας. Αυτή τη φορά, κανείς δεν μπορούσε να αναχαιτίσει τις πτήσεις του ΜακΛιν
Το δεύτερο σημαντικότερο, έχει να κάνει με τον τρόπο που θα αντιδράσει την ώρα της πίεσης ο απρόβλεπτος Μάικ Τζέιμς. Στις δυο ήττες του Παναθηναϊκού από τον Ολυμπιακό, υπάρχουν άλλα δυο κοινά χαρακτηριστικά: το ένα τον αφορά και είναι ότι και στα δυο σκόραρε πάνω από 20 πόντους (23 στο πρώτο και 20 στο τέταρτο), αλλά ουσιαστικά, με την ατίθαση και αλόγιστη προσπάθεια να πάρει το παιχνίδι πάνω του, εξελίχθηκε περισσότερο σε μπούμερανγκ παρά σε προπύργιο αντίστασης. Ειδικά από την στιγμή που καθηλώθηκαν στον πάγκο με 4 φάουλ, ο Καλάθης και ο Λοτζέσκι, ο οποίος με το τρίποντο κρεσέντο του πήγε να γυρίσει το ματς, έγινε αυτοκαταστροφικός. Το άλλο (κοινό χαρακτηριστικό) είναι ότι και στο πρώτο και στο τέταρτο ματς που έχασε, ο Παναθηναϊκός μοίρασε μόλις 8 ασίστ στο καθένα, δείγμα ότι δεν τον ευνοεί το παιχνίδι ένας εναντίον όλων.
Η αλήθεια είναι πως όταν χάνεις με 4 φάουλ, την δεδομένη χρονική στιγμή που πας να πάρεις το momentum τον παίκτη που το δημιούργησε (Λοτζέσκι) και εκείνον που θα μπορούσε να το πολλαπλασιάσει, ενώ μένουν περίπου 15 λεπτά, πρόκειται για ένα καθοριστικό πλήγμα. Για να το καλύψεις έπρεπε να βγουν ταυτόχρονα πολλά χαρτιά. Τέτοια όμως, ετούτη τη φορά, δεν βγήκαν. Ο Λεκαβίτσιους, ο Παππάς, ο Μήτογλου δεν ανταποκρίθηκαν ενώ ο βελτιωμένος Ρίβερς, με τον μαχητικό Θανάση, δεν μπόρεσαν με αξιοπιστία να κερδίσουν πλεονέκτημα στο στοχευμένο παιχνίδι από το low post
Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι και φέτος τηρήθηκε το έθιμο, που επιτάσσει, όσο πλησιάζουμε προς τα ματς της κρίσης, τόσο περισσότερο να η κατάσταση εκτός γηπέδου ξεφεύγει, με τον κίνδυνο, ανά πάσα στιγμή να χαθεί κάθε έλεγχος, ειδικά από τη στιγμή που είναι φορές που οι υπεύθυνοι φορείς, σου δίνουν την εντύπωση ότι όχι μόνο δειλιάζουν να μπουν στη μέση αυτής της τιτανομαχίας και να επιβάλουν την στοιχειώδη τήρηση των κανόνων, αλλά ενσυνείδητα νίπτουν τα χείρας τους, τους βάζουν σε ένα κλουβί, τους κλειδώνουν και τους αφήνουν να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους. Κι όποιος …ζήσει.