Παναθηναϊκός: Απέτυχε παλεύοντας με θεούς και δαίμονες

Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Είναι τόσα μα τόσα πολλά. Θα σταθώ αρχικά στο πιο βασικό απ’ όλα. Στην μεγάλη εικόνα. Αυτή του αποτελέσματος. Και αν μιλήσουμε βάσει αποτελέσματος, ο Παναθηναϊκός απέτυχε φέτος. Και απέτυχε παταγωδώς. Άλλωστε ήταν κάτι που το είχα αναφέρει αμέσως μετά το τέλος της σειράς με την Βαλένθια και τον αποκλεισμό από το Final Four της Euroleague.

Από τη στιγμή που άπαντες στον Παναθηναϊκό, παίκτες, προπονητές, παράγοντες, μέλη του συλλόγου, διατυμπάνιζαν πριν από την έναρξη της σεζόν ότι στόχος ήταν η κατάκτηση της Euroleague, οτιδήποτε λιγότερο από αυτό θα ισοδυναμούσε με αποτυχία. Υπήρξε στο μεσοδιάστημα της σεζόν η εφήμερη χαρά του Κυπέλλου Ελλάδας, αλλά μέχρι εκεί. Τίποτε περισσότερο. Ήρθαν και οι τελικοί της Stoiximan GBL για να αποτελέσουν το κερασάκι στην τούρτα της χρονιάς.

Βέβαια εδώ υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Αν και οι «πράσινοι» είχαν σκορπίσει ψυχολογικά (αλλά και αγωνιστικά) μετά τον αποκλεισμό από το Final Four, αν και δεν έπειθαν κανέναν ότι μπορούσαν να παρουσιάσουν ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο, κατάφεραν να πείσουν και τον πιο… άπιστο στους τελικούς.

Ομολογώ ότι ούτε και εγώ περίμενα να δω τον Παναθηναϊκό τόσο καλά προετοιμασμένο και τόσο «locked in» που λένε και στις ΗΠΑ. Ίσως να ήξεραν όλοι ότι ηταν (το λιγότερο) υποχρεώσή τους να παίξουν καλά. Και το έκαναν. Έπαιξαν καλά. Και αν θέλετε την άποψη μου, τηρουμένων των αναλογιών, των καταστάσεων και των απουσιών, συνολικά έπαιξαν καλύτερα από τον Ολυμπιακό.

Αν δεν υπήρχε και η άθλια διαιτησία του Game 1, αυτή τη στιγμή πρωταθλητής θα ήταν ο Παναθηναϊκός και όχι ο Ολυμπιακός. Όμως με τα «αν» και τα «εφόσον» δεν έχει γραφτεί καμία ιστορία. Και η ιστορία έγραψε. Ο Ολυμπιακός είναι ο πρωταθλητής για το 2026. Τα είπαμε και τις προηγούμενες ημέρες. Σε γενικές γραμμές η διαιτησία δεν στάθηκε καθόλου στο ύψος των περιστάσεων και στο υψηλό επίπεδο ΚΑΙ των δύο ομάδων. Και έγινε, ό,τι έγινε. Βέβαια για να μην υπερβάλλω, κιόλας, στο Game 5 δεν θεωρώ ότι επηρεάσε την εξέλιξη του αγώνα.

Ας μην ήταν άστοχος ο Παναθηναϊκός, ας έπαιζε λίγο καλύτερα ο Χέιζ-Ντέιβις ο οποίος θυμήθηκε το πρόσωπο του πρώτου αγώνα έχοντας 1/9 εντός παιδιάς εκ των οποίων 0/5 τρίποντα, ας μην έκανε την ΛΑΘΟΣ (και το είπα πριν από το τζάμπολ στο live του Gazzetta) επιλογή o Άταμαν να επιλέξει τον Όσμαν αντί του Χουάντσο στην εξάδα των ξένων ώστε να χαθούν και τόσα ριμπάουντ στην «πράσινη» ρακέτα και τώρα θα μιλούσαμε από διαφορετική βάση και με διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακόμα και έτσι ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ τα παράτησε ποτέ.

Μέχρι και 20 πόντους πίσω στο σκορ έμεινε αλλά βρήκε τα ψυχικά αποθέματα, τις δυνάμεις και το σθένος να επιστρέψει και να φέρει το παιχνίδι σε διεκδικήσιμα επίπεδα στο τέλος. Και χωρίς τον Κέντρικ Ναν, ο οποίος αποβλήθηκε για το «επεισόδιο» με τον Ταϊρίκ Τζόουνς. Βέβαια το να δέχεται κάποιος τεχνική ποινή επειδή τον έσπρωξε ο άλλος πιάνοντας τον λαιμό του, πρώτη φορά το βλέπω.

Δεν λέω ότι ο Ναν κρατάει την ψυχραιμία του και ότι δεν παρασύρεται από την αντιμετώπιση που έχει, αλλά αυτό το κάνει κατά τη διάρκεια του αγώνα. Χάνει την συγκέντρωση του πολλές φορές, υποπίπτει σε χαζά φάουλ τα οποία μπορεί να τον θέσουν εκτός αγώνα από νωρίς κάνοντας κακό στον εαυτό του. Στον εαυτό του. Όχι στους άλλους. Και μιας και έπιασα το συγκεκριμένο θέμα.

Απαράδεκτες οι εικόνες έξω από τα αποδυτήρια. Ότι, τι; Περίμενε ο Τζόουνς τον Ναν για να του επιτεθεί και να τον δείρει; Και μάλιστα μπροστά σ’ ένα σωρό αστυνομικούς; Έτσι γίνεται κάποιος μάγκας; Για τον Θεό δηλαδή. Κακό στον εαυτό του έκανε με αυτήν την «εικόνα» που ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο. Ε, λογικά θα περιμένει ΠΟΛΥ ΒΑΡΙΑ καμπάνα τον Αμερικανό σέντερ βλέποντας κάποιος όλα τα βίντεο που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο.

Την ίδια ώρα ΟΛΟΙ οι παίκτες του Παναθηναϊκού έγιναν μια γροθιά για να συμπαρασταθούν στον συμπαίκτη τους. Να πάρουν το μέρος του. Ένας για όλους και όλοι για έναν. Ζήτησαν εξηγήσεις και έπρεπε να τις πάρουν. Για να μην πάει το μυαλό μερικών κάπου αλλού, οι συμπαίκτες του Αμερικάνου ήθελαν να μάθουν τον λόγο για τον οποίο ο Τζόουνς προέβη σε αυτήν την ενέργεια. Απαράδεκτη.

Να επιστρέψω στα αγωνιστικά. Ο Παναθηναϊκός ως γενική εικόνα ήταν καλύτερος του Ολυμπιακού συνολικά στους τελικούς. Και το λέω αυτό τηρουμένων των αναλογιών καθώς έπρεπε να παλέψει με θεούς και δαίμονες. Εντός και εκτός των τεσσάρων γραμμών. Είτε κρατώντας την μπάλα του μπάσκετ, είτε όχι. Από εκεί και πέρα τόσα πολλά προβλήματα και μάλιστα συσσωρευμένα στους τελικούς και σε παιχνίδια που κρίνεται το πρωτάθλημα, δεν είναι εύκολα να τα αντιμετωπίσει κάποιος. Ειδικά απέναντι σε μια εξαιρετική και καλοδουλεμένη ομάδα.

Σλούκας εκτός. Ο καλύτερος πλέι μέικερ της Ευρώπης στο «πέντε εναντίον πέντε». Ο καλύτερος decision maker. Ρόλο που δεν μπορεί να υπηρετήσει ο Γκραντ ή ο Σορτς. Εκτός ο Ρογκαβόπουλος. Ο καλύτερος σουτέρ του Παναθηναϊκού μαζί με τον Τολιόπουλο. Ο παίκτης που θα «έλυνε» την εξάδα και θα μπορούσε να αγωνιστεί χωρίς προβλήματα ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ στο Game 5. Απλά θα σας πω ένα στατιστικό. Με τον Ισπανό «παρών» σε δύο ματς, τα ριμπάουντ ήταν 72-72. Χωρίς τον Ισπανό στα άλλα τρία ματς, τα ριμπάουντ ήταν 117-85 υπέρ του Ολυμπιακού. Οτιδήποτε και αν μπορεί να σας λέει αυτό.

Απλά ήταν ξεκάθαρα λανθασμένη η απόφαση του Άταμαν να επιλέξει τον ανέτοιμο και παίζοντας με ένεση, Τσέντι Όσμαν, αντί του υγιέστατου Χουάντσο Ερνανγκόμεθ. Ο Σορτς δεν μπορούσε να βγει, ειδικά μετά τα τελευταία παιχνίδια που είχε κάνει στους τελικούς και βάζοντας και στην εξίσωση την απουσία του Σλούκα. Οπότε εκ των πραγμάτων το ρίσκο ήταν μεγάλο. Και δεν του βγήκε.

Ανέφερα τον Τολιόπουλο. Πόσο, μα πόσο, πολύ αδικήθηκε αυτό το παιδί φέτος. Κρίμα που δεν είχε βρει χώρο και ρόλο στην ομάδα νωρίτερα. Και όχι να παίζει κατά συνθήκη και για λόγους ανάγκης. Αξίζει τις ευκαιρίες του. Και άξιζε πολλές.

Η τελευταία γεύση που μένει στον Παναθηναϊκό είναι πικρή. Θα μπορούσα να πω γλυκόπικρη λόγω της προσπάθειας που κατέβαλλε η ομάδα έχοντας πολλούς… αντιπάλους απέναντι της αλλά στο τέλος της ημέρας το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Αυτό θα θυμούνται όλοι. Τώρα το πώς έπαιξαν οι δύο ομάδες, τι έγινε μέσα στα παιχνίδια, και ποιος αδικήθηκε και ποιος όχι θα χρειαστεί φρεσκάρισμα μνήμης τα επόμενα χρόνια για τα θυμηθεί κάποιος.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να άφησε κάποια μικρά χαμόγελα στην τελική ευθεία της σεζόν, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το γενικό πρόσημο της χρονιάς είναι αρνητικό. Και αυτό είναι κάτι που θα κληθούν να αλλάξουν οι «πράσινοι» έως του χρόνου, τέτοια ακριβώς, εποχή. Έχοντας τρόπαια και όχι άδεια τα χέρια.

Ο κόσμος πιστεύει στην ομάδα. Πάντα την πιστεύει. Και πάντα την στηρίζει. Για παράδειγμα βρέθηκα στο «T-Center» και είδα 16.000 και πλέον φίλους της ομάδας να βρίσκονται στις εξέδρες μόνο και μόνο για να παρακολουθήσουν τηλεοπτικά το Game 5 και να βοηθήσουν νοητά την ομάδα τους. Αποκορύφωμα; Το τέλος του αγώνα στο Φάληρο. Πίκρα για το αποτέλεσμα, απογοήτευση για την απώλεια του τίτλου αλλά υπερηφάνεια: «Εγώ θα σ’ αγαπώ και μην σε νοιάζει» τραγουδούσε ένα ολόκληρο γήπεδο μερικά χιλιόμετρα βορειότερα από εκεί που βρισκόταν η ομάδα τους. Πώς λοιπόν να μην θέλουν ΟΛΟΙ στον Παναθηναϊκό να ανταποδώσουν αυτήν την αστείρευτη αγάπη;

Γιατί όπως έχει πει και ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και «στις χαρές και τις λύπες μαζί».

☘️ Με το συνθημα «εγώ θα σ αγαπώ και μην σε νοιάζει» οι φίλοι του Παναθηναϊκού στα τελευταία δευτερόλεπτα του Game 5.#paobc pic.twitter.com/fLSz51jnCf

— gazzetta.gr (@gazzetta_gr) June 13, 2026

Φυσικά το μεγάλο ερώτημα έχει να κάνει με το αύριο. Με το «από εδώ και στο εξής τι γίνεται». Πώς θα πορευτεί η ομάδα τη νέα σεζόν; Ποια τα δεδομένα; Μένει ή φεύγει ο Άταμαν; Ποιοι παίκτες θα έρθουν και ποιοι θα αποχωρήσουν ;

Θεωρώ ότι μέσα στις επόμενες ημέρες θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει το τοπίο. Κυρίως το προπονητικό. Με τα σημερινά δεδομένα θεωρείται πολύ δύσκολο να μείνει ο Τούρκος τεχνικός στην άκρη του πάγκου. Βέβαια «ποτέ μην λες ποτέ» στην ζωή αλλά βάσει των όσων είχε αναφέρει και ο ίδιος στις αρχές Ιανουαρίου λέγοντας ότι «αν δεν κερδίσουμε την Euroleague ή το πρωτάθλημα στο τέλος της σεζον θα φύγω από την Αθήνα» και συνδυασμό με την γενική εικόνα της ομάδας τα δύο τελευταία χρόνια, δεν βλέπω πώς μπορεί να αλλάξει η κατάσταση.

Ο Παναθηναϊκός έχασε και τους δύο στόχους του. Οπότε μένει να δούμε «τι μέλλει γενέσθαι» με τον Άταμαν ο οποίος ωστόσο θα είναι πάντα ο προπονητής ο οποίος επανέφερε τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης. Και αυτό δεν θα αλλάξει. Και φυσικά δεν είναι μυστικό ότι έχει πέσει όλο το βάρος στην επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, όσο δύσκολο και αν είναι το εν λόγω εγχείρημα.

Όσο για τους παίκτες; Αυτή τη στιγμή μόνο ο Κένεθ Φαρίντ δεν έχει συμβόλαιο και ο οποίος δεν πρόκειται να συνεχίσει στην ομάδα. Την πόρτα της εξόδου αναμένεται να δει και ο Μάριους Γκριγκόνις (με πιθανότερο προορισμό την Ζαλγκίρις) παρά το γεγονός ότι έχει συμβόλαιο αλλά από εκεί και πέρα κανείς δεν μπορεί να πει κάτι με σιγουριά. Ακόμα και για τον Σορτς, η αποχώρηση του οποίου έχει συζητηθεί έντονα (αν και εκείνος έχει συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο) αλλά τα πάντα θα εξαρτηθούν από τον προπονητή. Στην τελική εκείνος είναι (όποιος και αν είναι) που θα αποφασίσει για το τελικό ρόστερ της νέας σεζόν.