Παναθηναϊκός: Η λογική του παραλόγου

Είναι από τις φορές που λες ότι «η επιστήμη σηκώνει τα χέρια της ψηλά». Από τις φορές που δεν μπορείς να βρεις μια λογική εξήγηση. Από τις φορές που έχουν ανοίγουν οι πύλες του... ανεξήγητου. Και αν μη τι άλλο οι «πράσινοι» τις έχουν ανοίξει διάπλατα εδώ και δύο «γεμάτους» μήνες. Με μοναδική εξαίρεση το Final-8 του Κυπέλλου.

Η ήττα από τον Ηρακλή και ειδικά με τον τρόπο με τον οποίο ήρθε, έρχεται για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Ότι δεν υπάρχει λογική εξήγηση. Καμία απολύτως. Δεν λέω, όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο, αλλά έτσι όπως πάει το πράγμα, ο Παναθηναϊκός είναι ικανός να κάνει ήρωες κάμποσους παίκτες ακόμα έως το τέλος της σεζόν.

Πολύ απλά ΔΕΝ γίνεται ΑΥΤΟΣ ο Παναθηναϊκός να χάνει από τον Ηρακλή με το 1/25 του budget του. Όσο... ρομαντικό και αν ακούγεται. Όσο μπασκετικά... διαφορετικό και αν φαίνεται. Όσο καλό για το μπάσκετ και αν (θεωρητικά πάντα) είναι. Και προς Θεού. Δεν έχω κάτι με την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Με γεια της και χαρά της που νίκησε και χίλια μπράβο που το έκανε. Απλά ο Παναθηναϊκός είναι εκείνος που δίνει δικαιώματα και πραγματοποιεί τη μία κακή εμφάνιση μετά την άλλη.

Και αν στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό είχε ένα άλλοθι (μικρό μεν, αλλά άλλοθι), στην αναμέτρηση του Ιβανώφειου το πέταξε στα σκουπίδια. Τι; Δεν έπαιξε ο Όσμαν; Δεν έπαιξε ο Σλούκας; Δεν έχει μπει ακόμα ο Λεσόρ; Σοβαροί να είμαστε. Η εικόνα από το 23' του αγώνα και μετά ήταν αποκαρδιωτική. Σαν να παράτησαν όλοι το ματς. Σαν να μην του ένοιαζε το τελικό αποτέλεσμα. Που εάν το δούμε ρεαλιστικά, δεν τους ένοιαζε. Όμως κάποιες φορές, αν όχι όλες τις φορές, η εικόνα είναι αυτή που μετράει περισσότερο.

Παίξε και ας χάσεις Ανταποκρίσου βάσει των πραγματικών του δυνατοτήτων και ας χάσεις ξανά. Όχι όμως τέτοια εικόνα αδιαφορίας από ένα σημείο και μετά. Καταρχάς δεν κάνει καλό στους ίδιους τους εαυτούς τους. Για ποιον λόγο να δίνουν δικαιώματα από παιχνίδι σε παιχνίδι; Πραγματικά σηκώνω τα χέρια ψηλά και δεν μπορώ να βρω λογική εξήγηση.

Σίγουρα κανείς δεν ξέχασε το μπάσκετ που δεδομένα ξέρει. Ειδικά από τη στιγμή που πριν από δύο εβδομάδες ο Παναθηναϊκός είχε κάνει πλάκα (στην κυριολεξία όμως) στον Ολυμπιακό κατά τη διάρκεια του τελικού του Κυπέλλου. Ναι, δεν υπάρχει κίνητρο αλλά η διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των υπολοίπων ομάδων της GBL είναι τόσο μεγάλη που δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από το να παίξουν όλοι στο 30% με μάξιμουμ 40%.

Βέβαια για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Δεν λέμε συνέχεια ότι θέλουμε ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και ότι καλό θα ήταν όλες οι ομάδες να δυσκολεύουν, και γιατί όχι να κερδίζουν, τους «μεγάλους» της GBL; Όμως υπάρχει μια σημαντική παράμετρος. Ναι, να συμβαίνει αυτό όταν υπάρχουν επενδύσεις, ρόστερ υψηλής ποιότητας και πραγματικός ανταγωνισμός. Όπως τη δεκαετία του '90 όπου καμιά ομάδα ΔΕΝ είχε δεδομένη ΚΑΜΙΑ νίκη σε ΚΑΝΕΝΑ γήπεδο.

Μπορεί να ακούγομαι λίγο κυνικός και ενδεχομένως να αδικώ (στην προκειμένη περίπτωση) τον Ηρακλή αλλά είναι μια πραγματικότητα. Το να συγκρούεται μια ομάδα με 25-30 εκατομμύρια ευρώ αγωνιστικό budget με μια ομάδα που έχει αντίστοιχο αγωνιστικό budget στο ένα με 1.5 (μάξιμουμ) εκατομμύριο ευρώ, δεν είναι το ίδιο με το να έχει απέναντί της μια ομάδα με 10+ εκατομμύρια ευρώ όπως εικάζεται ότι θα είναι από τη νέα σεζόν ο αγωνιστικός προϋπολογισμός ΠΑΟΚ.

Ακόμα δεν έχει μειωθεί η ψαλίδα. Και θα αργήσει να μειωθεί. Απλούστατα τώρα ο Παναθηναϊκός είναι εκείνος που δίνει δικαιώματα βάσει των εμφανίσεών του. Και όταν οι αντίπαλες ομάδες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος, αυτομάτως, αποκτούν αυτοπεποίθηση, το πιστεύουν και στο τέλος κάνουν την ζημιά. Όπως την έκανε ο Άρης, όπως την έκανε ο Κολοσσός, όπως την έκανε τώρα και ο Ηρακλής στο Ιβανώφειο. Όπως μπορεί να την κάνει και οποιαδήποτε άλλη ομάδα του ελληνικού πρωταθλήματος έως το τέλος της κανονικής περιόδου. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά με την 4η ήττα και αν συνεχιστεί το ίδιο τροπάριο, ίσως να μπει σε περιπέτειες ακόμα και η 2η θέση στην regular season.

Ο Ολυμπιακός για παράδειγμα γιατί δεν μπαίνει σε τέτοιες περιπέτειες; Και όταν πάει να μπει γιατί βρίσκει τρόπους και τις ξεπερνάει; Εκεί δεν υπάρχει διαφορά ποιότητας; Δεν υπάρχει τεράστια απόκλιση σε ποιότητα και ταλέντο; Άλλωστε και ο ίδιος ο Άταμαν δεν είχε δώσει πριν από μερικές εβδομάδες συγχαρητήρια τον Ολυμπιακό επειδή είχε διαλύσει την Καρδίτσα εκτός έδρας και χρησιμοποίησε αυτό το ματς ως παράδειγμα;

Για να είμαι δίκαιος: Εάν ο Παναθηναϊκός «κυνηγούσε» ακόμα την 1η θέση στην κανονική περίοδο, ενδεχομένως να μην παρουσίαζε το ίδιο πρόσωπο όπως αυτό στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα στο Ιβανώφειο. Θα είχε κίνητρο. Τώρα δεν είχε τίποτα. Μόνο απογοήτευση μετά και την ήττα στο ντέρμπι του ΣΕΦ. Και πάλι. ΔΕΝ δικαιολογείται τέτοια καθίζηση σ' ένα ημίχρονο. Όση... αδιαφορία και αν υπήρχε για το τελικό αποτέλεσμα.

Ο Παναθηναϊκός καλείται ΑΜΕΣΑ να βγει από αυτήν την (τραγική) κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Πλέον δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Και δεν αναφέρομαι στο πρωτάθλημα αλλά στην Euroleague. Όμως με τέτοιες εμφανίσεις και τέτοια εικόνα, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι οι «πράσινοι» μπορούν και θα κάνουν αυτό που πρέπει στα επόμενα παιχνίδια; Θέλω να πιστεύω ότι θα «μιλήσει» το ένστικτο της επιβίωσης.

Και συνήθως όταν ο Παναθηναϊκός βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, κάτι γίνεται, κάτι κάνει και αλλάζει όλο το αρνητικό κλίμα. Όπως και το άλλαξε στο Final-8 του Κυπέλλου. Όμως τώρα δεν μιλάμε για τρία ματς. Μιλάμε για οκτώ ΤΕΛΙΚΟΥΣ έως και το τέλος της κανονικής περιόδου, αρχής γενομένης από την αναμέτρηση με την Ζάλγκιρις (12/3, 22:00)

Ας περιμένουμε έως τότε που λογικά θα δούμε στο Glass Floor του T-Center και τον Ματίας Λεσόρ. Μπορεί να μην είναι ακόμα έτοιμος ο Γάλλος σέντερ αλλά κάποιες φορές χρειάζεται αυτή η «σπίθα» για να ανάψει (ξανά) τη φλόγα στις τάξεις της ομάδας. Οπότε ας περιμένουμε λίγο ακόμα. Γιατί η ισοπέδωση με την αποθέωση έχουν μικρή απόσταση.