Ο Άρης ψάχνει τη δική του Ιθάκη

Προφανώς δεν ειπώθηκε κάτι διαφορετικό σε σύγκριση με τις προηγούμενες τοποθετήσεις των μελών της ΚΑΕ Άρης. Το οικονομικό πλαίσιο στο οποίο μπορούν να κινηθούν είναι γνωστό, ομοίως και ο κύριος στόχος της οικονομικής εξυγίανσης παράλληλα της περιορισμένης δυνατότητας χρηματοδότησης της εταιρίας η οποία οδηγεί και σε συγκεκριμένους προϋπολογισμούς. Για πολλοστή φορά εξήγησαν ποιο είναι το πραγματικό οικονομικό status της τωρινής εταιρίας και από τί εξαρτάται. Δηλαδή: Έσοδα από εισιτήρια διαρκείας/πόρτας, χορηγίες, τηλεοπτικό συμβόλαιο, ποσοστό στοιχήματος μαζί με τη χρηματοδότηση από τον Αχιλλέα Ρουσιαμάνη και άλλων Αρειανών οι οποίοι συνεισφέρουν υπό τον όρο διατήρησης της ανωνυμίας τους μιμούμενοι τον Θανάση Πλιάκη ή τον Τάκη Γεωργούλη οι οποίοι πλέον δεν βρίσκονται στη ζωή.

Ο δε λογαριασμός βγαίνει αναλόγως της αγωνιστικής πορείας. Αυτή καθορίζει το ύψος των εσόδων. Για παράδειγμα, τα φετινά έσοδα ήταν αρκετά περισσότερα από τα περσινά λόγω των όσων πέτυχε η ομάδα της σεζόν 2023-24. Γιατί, το αγωνιστικό όραμα παράγει έσοδα αυξάνοντας το ενδιαφέρον του κόσμου και φυσικά των χορηγών. Από την άλλη πλευρά, φέτος η αγωνιστική επένδυση ήταν μεγαλύτερη σε σχέση με την αντίστοιχη πριν από δύο χρόνια, αλλά το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό.

Η παραδοχή της παταγώδους αγωνιστικής αποτυχίας ήταν δεδομένη, ευνόητη και αναγκαία, όπως απαραίτητες ήταν και οι επισημάνσεις για το Παλέ. Καλοί οι συναισθηματισμοί αλλά η απόκτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός παλαιωμένου γηπέδου ηλικίας 60 ετών που χρειάζεται έργα ανακαίνισης με κοινόχρηστα 360.000 ευρώ και δίχως τη δυνατότητα εμπορικής εκμετάλλευσης των εσωτερικών χώρων στοιχειοθετεί οικονομική «αυτοκτονία». Επί τούτου… συμφωνούμε με τη διοίκηση της ΚΑΕ.

Δεν ισχύει το ίδιο για το μοντέλο αγωνιστικής διοίκησης. Το «λίγοι και καλοί» δεν μπορεί να αποτελέσει μοτό μιας εταιρίας η οποία θέλει να εξελιχθεί. Χρειάζεται την εμπλοκή περισσοτέρων ατόμων στην καθημερινότητά της. Έστω κι αν αυτοί χαρακτηρίζονται για τις «αιρετικές» απόψεις τους. Κανείς δεν περισσεύει. Πολλώ δε μάλλον στις ΚΑΕ οι οποίες με χαμηλές επενδύσεις επιδιώκουν το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα.

Αυτό το εγχείρημα απαιτεί συνεργασίες με πρόσωπα που γνωρίζουν την αγορά κι έχουν την ατζέντα και το ανάστημα για να σηκώσουν ένα… τηλέφωνο και να αντλήσουν πληροφορίες για να γλιτώσουν και τις κακοτοπιές. Η πλατφόρμα λεπτομερούς σκιαγράφησης των παικτών, στην οποία υπήρξε αναφορά, προσφέρει στοιχεία όχι όμως τη λεπτομέρεια που θα κάνει τη διαφορά. Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται στο μυαλό, την ψυχή και στις επιλογές ενός παίκτη. Κάποιοι έχουν να αποκαταστήσουν την οικογένειά τους και προέρχονται από δύσκολα εφηβικά χρόνια, άλλος έχει να σπουδάσει τον αδερφό του... μπορώ να αναφέρω ένα σωρό παραδείγματα παικτών με μπόλικες ιδιαιτερότητες. Κι αυτές οι πληροφορίες εκμαιεύονται, δεν αναγράφονται σε καμία πλατφόρμα.

Οπότε, η προβολή αυτής της πλατφόρμας ως το υπέρτατο εργαλείο επιλογής παικτών δεν καθιστά την τακτική της παροχής «λευκών επιταγών» ως την τέλεια επιλογή μοντέλου αγωνιστικής διοίκησης. Δεν ξεφεύγει από τα όρια ενός βοηθητικού εργαλείου. Σε τελική ανάλυση, οι ρόλοι δεν διαφέρουν από αυτούς που ισχύουν σε μια αγοροπωλησία. Ο ένας (έμμεσα) θέλει να πουλήσει και ο άλλος να αγοράσει. Το δε προϊόν πρέπει να προβληθεί και να διατηρηθεί – όσο το δυνατόν – στην υψηλότερη δυνατή τιμή του. Σεβαστή λοιπόν η προτίμηση στο τωρινό μοντέλο αγωνιστικής διοίκησης, αλλά δεν γίνεται με το ζόρι να βαφτιστεί και σωστή. Ειδικά μετά τη φετινή χρονιά.

Από την άλλη πλευρά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ιντερνετικοί αφορισμοί είναι θεμιτοί. Ειδικά όταν συνοδεύονται από συστηματική προσβολή προσωπικοτήτων γιατί εκεί η κριτική γίνεται μεθοδευμένα και μπορεί να κρύβει πολλά περισσότερα απ’ όσα φαντάζεται ένας ανυποψίαστος και αγνός οπαδός ο οποίος απλά βγάζει τον νταλκά του. Υποψιάζομαι ότι κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους της συνέντευξης Τύπου ή τουλάχιστον αυτό κατάλαβα μέσα από τις τοποθετήσεις των Αχιλλέα Ρουσιαμάνη, Λευτέρη Αρβανίτη οι οποίοι ακούν και τα περισσότερα. Ο Γιάννης Καστρίτης βρήκε μονοπάτι απόδρασης και πλέον κατοικοεδρεύει στο Βαρέζε.

Περισσότερο από καθετί άλλο κράτησα την παραδοχή του… «αυτοί είμαστε, αυτό μπορούμε να κάνουμε... οι πόρτες είναι ανοιχτές αν θέλει να έρθει κάποιος άλλος» παράλληλα της πρόθεσης αποχώρησης. Γιατί ομολογήθηκε ότι το πάπλωμα φτάνει μέχρι ενός σημείου και δεν μπορεί να απλωθεί στο σύνολο των προσδοκιών ή και φιλοδοξιών του κόσμου. Αυτή είναι και η αλήθεια.

Μακάρι να προκύψει. Επί τούτου, μου έκανε εντύπωση η σιγουριά του Αχιλλέα Ρουσιαμάνη. «Είναι σίγουρο ότι θα ενδιαφερθούν κάποια fund για τον Άρη», είπε επί λέξει. Προφανώς έχει σχετικό feedback μέσα από την πιάτσα. Και η αλήθεια είναι ότι αποτελεί μονόδρομο. Η συνθήκη μοιάζει ευνοϊκή. Από τα (περίπου) έξι εκατομμύρια χρέους, αυτό μειώθηκε στα δύο εκατομμύρια και μάλιστα είναι διακανονισμένο.

Ταυτοχρόνως, είναι φανερό ότι ο ευρωπαϊκός μπασκετικός χάρτης βρίσκεται υπό διαμόρφωση λόγω των κεφαλαίων που έρχονται από Η.Π.Α. και Αραβία και τις αλλαγές που αναμένονται. Η απόσταση μεταξύ Αμερικής κι Ευρώπης συρρικνώθηκε σημαντικά στους τελευταίους μήνες, γι’ αυτό δεν είναι τυχαίες οι επενδύσεις των «Γιάνκηδων» σε ομάδες της Γηραιάς Ηπείρου.

Ο δε Άρης, ανεξαρτήτως των κακουχιών που πέρασε, παραμένει ισχυρό brand και υπολογίσιμο στην Ευρώπη. Με μεγάλη βάση σταθερών οπαδών των οποίων η παρουσία στο γήπεδο δεν εξαρτάται από το αγωνιστικό αποτέλεσμα. Παρά τη φετινή απογοητευτική χρονιά, το Eurocup έχει στείλει πρόσκληση συμμετοχής στη διοργάνωση της επόμενης περιόδου και η τελική απόφαση ανήκει στο club.

Για τους Ευρωπαίους, δείχνει να έχει μικρή σημασία η φετινή (καταστροφική αγωνιστικά) σεζόν. Αυτοί έχουν την ωριμότητα διαχείρισης μιας κακής χρονιάς δίνοντας μεγαλύτερη βάση στην εμπορικότητα και στις εικόνες που θα πουλήσουν μέσα από την παρουσία του Άρη στη διοργάνωση. Οπότε, το ενδεχόμενο εμφάνισης ενδιαφερόμενου fund είναι ρεαλιστικό βάσει των παραπάνω.
Θα ήταν ακόμη περισσότερο αν είχε λυθεί το ζήτημα του Παλέ επί του οποίου επιμένω γιατί το πραγματικό δικαίωμα αξιοποίησης ενός γηπέδου αποτελεί το «άλφα και το ωμέγα» μιας επένδυσης. Το ίδιο ισχύει και με το έγγραφο οικονομικής κατάστασης της εταιρίας. Σύντομα, Υπουργείο και ΓΓΑ θα αναγκαστούν να σκύψουν το κεφάλι πάνω από το ζήτημα του θρυλικού γηπέδου. Ξέρουν και οι ίδιοι ότι οι κατασκευαστικές παρεμβάσεις είναι απαραίτητες. Έχουν αντιληφθεί επίσης ότι μόνο αν αυτές προηγηθούν, θα φύγει αυτός ο βραχνάς. Γιατί θέλουν να το ξεφορτωθούν, πλέον όμως αντιλαμβάνονται, ότι αυτό μπορεί να γίνει υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Υγ: Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, στο τέλος της χρονιάς, θα ολοκληρωθεί και η δεύτερη θητεία του Βασίλη Τολιόπουλου στον Άρη. Είναι αλήθεια ότι, το περασμένο καλοκαίρι η χαμηλή ρήτρα αποδέσμευσης για ομάδα της Euroleague αποτέλεσε προϋπόθεση υπογραφής του συμβολαίου. Ο Παναθηναϊκός ακούμπησε στο τραπέζι τριετές συμβόλαιο 1.35 εκατ. ευρώ. Δηλαδή διπλάσια χρήματα (ετησίως) σε σχέση με το συμβόλαιο που έχει ο παίκτης στον Άρη. Ορθώς αναφέρθηκαν τα δεδομένα και αυτής της υπόθεσης γιατί πάντα πρέπει να λέγεται η αλήθεια, έστω κι αν αυτή δε συνάδει με αυτό που θα ήθελε το club.