Θεόφιλος Μητρούδης: Ένας ανατρεπτικός άνθρωπος

• Η μεταγραφή του Γιαννάκη
• «Ο άνθρωπος που έδιωξε τον Γκάλη»

Ο Θεόφιλος Μητρούδης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών, αλλά η πραγματική μέρα απελευθέρωσης της ψυχής του ήταν εκείνη της έκδοσης του συγγραφικού έργου του μέσω της παρουσίασης των γεγονότων που αφορούσαν την άνοδο αλλά και την πτώση της Αυτοκρατορίας του Άρη. Εκείνη την ημέρα επουλώθηκαν οι πληγές (σχεδόν) τριών δεκαετιών στη διάρκεια των οποίων αισθανόταν καθήμενος στο εδώλιο του κατηγορουμένου δίχως την παραμικρή υπεράσπιση. Ομολογώ ότι αρχίζω κάπως αντίθετα, αλλά στο πολύμηνο διάστημα καθημερινής συναναστροφής μαζί του, κάθε συζήτηση που άρχιζε δειλά-δειλά, πάντα είχε τον ίδιο προορισμό. Τη φυγή του Νίκου Γκάλη. Αυτό το αγκάθι μάτωνε τα εσώψυχά του. Επέμενε πεισματικά για μεθοδευμένη απόκρυψη της αλήθειας από τα media, φωνάζοντας για τη δική του θυσία καθώς αυτό απαιτείται να κάνει ένας αυθεντικός ηγέτης. Και ο ίδιος ανέκαθεν θεωρούσε τον εαυτό του έναν από δαύτους.

Θαρρώ ότι οι περισσότεροι από εμάς χρειαζόμαστε κοντά τρεις ζωές για να ζήσουμε την πολυτάραχη δική του. Αυτή εμπεριείχε επιχειρηματικά πειράματα (με τόπο δραστηριοποίησης τον χώρο των αυτοκινήτων και στη συνέχεια το real estate) που τον οδήγησαν από τον ουρανό μέχρι την κόλαση της φυλακής, μεγάλους έρωτες για τους οποίους ξόδεψε δύο και τρεις περιουσίες, μα πάνω απ’ όλα έναν ανατρεπτικό τρόπο ζωής ο οποίος προφανέστατα ταίριαζε στη μενταλιτέ του. Από τον Θεόφιλο Μητρούδη δεν περίμενες ποτέ να ακούσεις την άποψη που κυριαρχεί στην κοινή γνώμη, αλλά την αιρετική, την ανατρεπτική, αυτή που συνήθως δεν κατεβάζει η «γκλάβα» ενός φυσιολογικού νου. Λέγοντάς την, ένιωθε σταυροφόρος της αλήθειας, πολλές φορές όμως έδειχνε να ισορροπεί μεταξύ της πραγματικότητας, φαντασίας και της υπερβολής.

Αυτό διαπιστώθηκε από τα πρώτα χρόνια δραστηριοποίησής του στην ομάδα μπάσκετ του Άρη, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Η αλήθεια είναι ότι με την πορτοκαλί μπάλα δεν είχε ιδιαίτερους δεσμούς, «ποδοσφαιρικός» δήλωνε, καθώς μεγάλωσε στα τσιμέντα του θρυλικού Χαριλάου, συνήθιζε να παρακολουθεί την ομάδα όπου κι αν αυτή αγωνιζόταν και ανέπτυξε σχέσεις φιλίας με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές του Άρη της δεκαετίας του ’70.

Η μεταγραφή του Γιαννάκη

Ο εκρηκτικός χαρακτήρας του αναδείχθηκε στην πραγματική μορφή του στη δεκαετία (1984-1994) δράσης του στα κοινά του μπάσκετ αν και στην πραγματικότητα αυτά ήταν περισσότερα από το διάστημα που προσδιορίζουμε. Απλά, μέχρι τότε συνήθιζε να λειτουργεί πίσω από την κουρτίνα αν και αυτό δεν ήταν αντιπροσωπευτικό των συνηθειών του. Στη περιπετειώδη μεταγραφή του Παναγιώτη Γιαννάκη αποφάσισε να ανέβει στο πλατό. Αφουγκράστηκε το όραμα του Γιάννη Ιωαννίδη κι εξελίχθηκε σ’ έναν από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της άποψης που έθετε αυτή τη μεταγραφή ως βασική προϋπόθεση για τη δημιουργία συνθηκών παντοκρατορίας του συλλόγου. Είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να του το αφαιρέσει από το βιογραφικό του. Η δική του παρεμβατικότητα ανέτρεψε μια χαμένη ιστορία καθώς το ποσό της προσφοράς εκτοξεύτηκε στα 40+ εκατομμύρια δραχμές με τη συνδρομή φυσικά του Γιάννη Μπουτάρη τον οποίον ανέκαθεν χαρακτήριζε «ευεργέτη» του Άρη, έχοντας απεριόριστο σεβασμό στο πρόσωπό του για την ανιδιοτελή προσφορά του. Λάτρευε την αφήγηση αυτής της ιστορίας, τραβώντας όμως και μια γραμμή σχετικά με αυτούς που πραγματικά έπαιξαν ρόλο στο αίσιο τέλος της και όσους καρπώθηκαν φήμη μέσα από αυτή.

Συνήθιζε να λέει ότι υποχρεωτικά ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στις αρχές της δεκαετίας του ’90, σ’ ένα διάστημα αγωνιστικής, διοικητικής και οικονομικής παρακμής του συλλόγου. Στην πραγματικότητα, το ήθελε. Ως ένα βαθμό ήταν ένα από τα απωθημένα του διότι στα χρόνια της Αυτοκρατορίας διατηρούσε υποστηρικτικό ρόλο. Ταυτόχρονα εκτίμησε ότι το πεδίο ήταν ιδανικό για να αναπτύξει τον χαρακτήρα του αλλά και τις επιχειρηματικές ιδέες του, πέραν ασφαλώς της αγάπης που είχε για τον σύλλογο. Αυτό έγινε μετά την καταστροφική σεζόν 1991-92 όπου ο Άρης δεν κατάφερε να εξασφαλίσει συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και μετά από ένα διάστημα απόλυτης κυριαρχίας, περιορίστηκε στην κατάκτηση του Κυπέλλου. Θεωρούσε ότι δεδομένης της παρεμβατικότητας της ομάδας στο επιχειρείν της χώρας αλλά και στην καθημερινότητα του Έλληνα, δεν είχε τα εμπορικά (και κατ’ επέκταση οικονομικά) οφέλη που θα έπρεπε να είχε. Οι πρωτοποριακές ιδέες του στο marketing σε συνδυασμό με την ασφάλεια που ένιωθε μέσα από τη δική του οικονομική δυνατότητα αλλά και τη γλυκιά τρέλα που πάντα κουβαλούσε, τον οδήγησαν τελικώς στην ανάληψη ηγετικού ρόλου.

«Ο άνθρωπος που έδιωξε τον Γκάλη»

Αυτός είναι ο σταυρός που κουβάλησε από εκείνο το καλοκαίρι του 1992 έως και πριν από λίγες ώρες όπου άφησε την τελευταία πνοή του. Η δική του αλήθεια γράφτηκε στο βιβλίο του, έτσι όπως ο ίδιος ήθελε να τη γράψει, επιδεικνύοντας σεβασμό και ακολουθώντας πιστά αλλά και πεισματικά τις ευθύνες που οφείλει να αναλαμβάνει ένας ηγέτης. Το παράπονό του δεν σχετιζόταν μόνο με την παραποίηση των γεγονότων (όπως συνήθιζε να λέει), αλλά με το αρνητικό κλίμα που συντρόφευσε τη δική του προσπάθεια. Ανεξαρτήτως των όσων είπε, κανείς δεν του συγχώρεσε τη δημιουργία συνθηκών αποχώρησης του Νίκου Γκάλη.

Γι’ αυτόν τον λόγο, ο Άρης είχε φτάσει στο σημείο να μετρά μόλις μία ήττα σε 16-17 αγώνες αλλά η κριτική που δεχόταν ήταν στο επίπεδο της αφαιρετικής. Για τα δεδομένα του μπασκετικού Άρη, το τέλος εκείνης χρονιάς χαρακτηρίστηκε αποτυχημένο παρότι η ομάδα κατάφερε να δροσιστεί από την απαγορευμένη πηγή των ευρωπαϊκών διοργανώσεων με την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων (1993, Τορίνο). Εκείνη η ήττα στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό, κυρίως όμως ο αποκλεισμός από τον τελικό του Πρωταθλήματος, συνέθεσαν βαρύ τίμημα.

Τον αγαπούσε πολύ τον συγχωρεμένο, αλλά σε κάθε συζήτηση που αφορούσε εκείνη τη χρονιά, ο Μητρούδης αναφερόταν στον Ρόι Τάρπλεϊ. «Αν δεν τον έπιαναν τα ψυχολογικά του και δεν τραυματιζόταν, θα τα είχαμε πάρει όλα», συνήθιζε να λέει. Τον Αμερικανό τον αγάπησε σαν παιδί του, αλλά η λατρεία που είχε γι’ αυτόν δεν τον εμπόδισε στο να κάνει κριτική. Εν τέλει, τα οικονομικά στοιχήματα που μπήκαν εκείνη τη σεζόν δεν κερδίσθηκαν ποτέ και η επόμενη χρονιά (1993-94) ουσιαστικά αποτέλεσε το δικό του κύκνειο άσμα στα διοικητικά του Άρη. Υποστήριζε ότι εκθρονίστηκε με πραξικοπηματικό τρόπο καθώς επίσης και ότι δεν υποστηρίχθηκε στον βαθμό που θα έπρεπε. Δηλαδή, ότι δεν του αναγνωρίστηκε το γεγονός ότι τα είχε βάλει με «θηρία» (όπως έλεγε) σαν τον Παύλο Γιαννακόπουλο τον οποίον σεβόταν απεριόριστά ή τον Σωκράτη Κόκκαλη. Η αλήθεια είναι ότι οι εξτρεμιστικές ιδέες του δημιούργησαν μεγάλη απόσταση μεταξύ του ιδίου με το υπόλοιπο περιβάλλον του Άρη.

Από τότε, ένιωθε ότι είχε αποβληθεί από την οικογένεια του Άρη και αναρωτιόταν, ποιος νομιμοποιείται να το κάνει. Δηλαδή, αν ο επωμισμός του συνόλου της ευθύνης της αποχώρησης του Νίκου Γκάλη ήταν το ένα παράπονό του, το δεύτερο ήταν αυτό. Στην πραγματικότητα, αν όντως ήταν το εύκολο θύμα μιας υπόθεσης, τα υπόλοιπα ήταν συνέπεια και των λόγων του. Πολλοί εκμεταλλεύτηκαν την τρέλα που κουβαλούσε, χρησιμοποίησαν τον αυθορμητισμό του και το γεγονός ότι ήθελε να είναι αυτός που θα πετάξει το βότσαλο στα ήρεμα νερά. Πάντα έδειχνε πρόθυμος να πει αυτό που δεν έλεγαν οι άλλοι. Αυτή η συνήθεια δεν εμπεριείχε κακία, ήταν κομμάτι του εκρηκτικού χαρακτήρα του, είχε όμως το αντίστοιχο τίμημα.

Αυτό πλήρωσε σε μεγάλο βαθμό ως προς την εικόνα του εντός της αθλητικής οικογένειας του Άρη και το αντιλήφθηκε ετεροχρονισμένα. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο Θεόφιλος Μητρούδης δεν έπαψε ποτέ να ήταν ένας άνθρωπος που ενίσχυσε το όραμα της αυτοκρατορίας του Άρη το οποίο διοχέτευσε με προσωπικό χρήμα.