Άρης: Τουλάχιστον έδειξε σημάδια ζωής

• Τουλάχιστον έδιωξε τη λύπη
• Προτεραιότητα στην εξυγίανση
• Τι δεν έγινε και θα έπρεπε να είχε γίνει
• Οι τρικλοποδιές και το Παλέ

Η κατάσταση του Άρη μπορεί κάλλιστα να περιγραφεί με κλινικούς όρους και η διαφορά σε σχέση με το 2020 έγκειται στο γεγονός ότι βγήκε από τη μηχανική υποστήριξη και παρουσίασε σημάδια ζωής. Τούτο δεν σημαίνει βέβαια ότι επέστρεψε σε καθεστώς κανονικότητας. Για να γίνει αυτό απαιτείται συνέπεια πληρωμών (στους διακανονισμούς που τρέχουν) τουλάχιστον μέχρι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο ούτως ώστε να μηδενιστούν χρέη προς τρίτους και να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά. Έτσι και το 2021 κύλησε με μια δαμόκλειο σπάθη πάνω από τον θεό του πολέμου κι ένα διαρκές καρδιοχτύπι για την αγωνιστική επιβίωση της ομάδας.

Τουλάχιστον έδιωξε τη λύπη

Αυτή η αλλαγή δεν είναι μικρή καθώς για τουλάχιστον δυόμισι χρόνια – εντός των τεσσάρων γραμμών – ο Άρης προκαλούσε θλίψη και πονοκέφαλο. Το χαμηλό ποιοτικό επίπεδο των ομάδων που είχε δημιουργήσει σε συνδυασμό με την αποκρουστική εικόνα υπέρβαρων βετεράνων αθλητών με τους οποίους συνεργάστηκε (… και τους ακριβοπλήρωσε) συνέθεσαν μια εικόνα η οποία ήταν άκρως ενοχλητική στο βλέμμα αλλά και στο μυαλό.

Το περασμένο καλοκαίρι δρομολογήθηκε η ανάκτηση ενός αυτονόητου δικαιώματος, αυτό της πραγματοποίησης μεταγραφών κι έτσι υιοθετήθηκε το μοντέλο δημιουργίας νεανικής ομάδας υπό τον Γιάννη Καστρίτη ο οποίος επέστρεψε στην τεχνική ηγεσία. Με εξαίρεση τον τελευταίο αγώνα Πρωταθλήματος και τη συντριβή στο παραδοσιακό ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, αυτή η ομάδα ουσιαστικά έδωσε ζωή σ’ ένα στοιχειωμένο σπίτι καθώς με τη ζωντάνια της ζέστανε τις παγωμένες καρδιές των φιλάθλων κι έτσι διαπιστώθηκε αύξηση στην προσέλευση φιλάθλων στο Nick Galis Hall.

Μάλιστα, η αρχή ήταν εξόχως εντυπωσιακή, εμπεριείχε μια ανατροπή ιστορικού χαρακτήρα και νίκη επί του Παναθηναϊκού (σε αγωνιστικά κανονικής διάρκειας) έπειτα από παραπάνω από μια δεκαετία. Μάλιστα, το κόστος δημιουργίας της ήταν (σχεδόν) το μισό σε σχέση με την αντίστοιχη της σεζόν 2020-21 η οποία «έδιωξε» τον κόσμο από το γήπεδο και πάλεψε μέχρι τέλους για την αγωνιστική επιβίωσή της.

Προτεραιότητα στην εξυγίανση

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη δεύτερη πολύ σωστή απόφαση που λήφθηκε στη διάρκεια του περασμένου καλοκαιριού. Ο λόγος της δημιουργίας ομάδας χαμηλότατου αγωνιστικού προϋπολογισμού είχε να κάνει με την αναγκαιότητα πληρωμής των χρεών προς τρίτους και πιο συγκεκριμένα σε παίκτες οι οποίοι είχαν αγωνιστεί στην ομάδα πριν από τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, ήταν όμως και συνέπεια της δέσμευσης μέρους των εσόδων της εταιρίας.

Ως εκ τούτου, ως απόφαση ήταν αναγκαία διότι στοιχειοθέτησε τον μοναδικό τρόπο άρσης της ποινής απαγόρευσης μεταγραφών. Τέσσερις μήνες μετά, οι «κίτρινοι» εξόφλησαν τους τέσσερις από τους επτά αθλητές επιβεβαιώνοντας ότι βαδίζουν στο μονοπάτι της εξυγίνασης, τιμωρήθηκαν με νέο ban λόγω αδυναμίας καταβολής μίας δόσης στον 5ο παίκτη (Ντέβιν Μαρμπλ) και νιώθουν την καθημερινή πίεση από τους άλλους δύο (Βίκτορ Σανικίντζε, Μάικλ Τζένκινς) οι οποίοι συμφώνησαν σε διακανονισμούς έπειτα από την παρέμβαση της διεθνούς ομοσπονδίας.

Η περίοδος κρίσης ολοκληρώνεται τον ερχόμενο Σεπτέμβριο καθώς στην περίπτωση που ο Άρης ανταποκριθεί στο σύνολο των δόσεων θα έχει αφαιρέσει συνολικά από πάνω του ένα χρέος το οποίο αρχικά ξεπερνούσε το 1.000.000 ευρώ.

Τι δεν έγινε και θα έπρεπε να είχε γίνει

Η ανοιχτή αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΚΑΕ. Και το 2021 οι «κίτρινοι» περιορίστηκαν στις θεωρητικές προσεγγίσεις του εγχειρήματος, αποφεύγοντας να το κάνουν στην πράξη. Κι αν για το πρώτο μισό του έτους είχαν σοβαρή επιχειρηματολογία καθότι η αγωνιστική εικόνα της ομάδας δεν θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον κόσμο ούτως ώστε να αγοράσει μετοχές και να συνεισφέρει στην απόδραση της ΚΑΕ από τις εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις που βιώνει καθημερινά, θα μπορούσε να το είχε κάνει στο προηγούμενο διάστημα.

Δεν το έκανε με συνέπεια να πορευτεί η εταιρία με ελάχιστα έσοδα καθώς συνδυάστηκε με την αδυναμία επίτευξης συμφωνιών σε εμπορικό επίπεδο. Παρά τα διαδοχικά χτυπήματα της υστεροφημίας του, ο Άρης παραμένει ισχυρό brand το οποίο όμως δεν αξιοποιείται από την ίδια την ομάδα, γεγονός το οποίο αποδεικνύεται μέσα από τη λίστα των εμπορικών συνεργατών και υποστηρικτών που διαθέτει. Κι έτσι στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν στηρίχθηκε στη χρηματοδότηση του Αχιλλέα Ρουσιαμάνη και στα λίγα έσοδα από τα εισιτήρια (λόγω των περιορισμένων λόγω Covid 19).

Συνεπώς, το ότι δεν δημιουργήθηκε τμήμα marketing σε συνδυασμό με τη μη εφαρμογή του σχεδίου ανοιχτής αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου, στοιχειοθέτησαν δύο λανθασμένες αποφάσεις.

Οι τρικλοποδιές και το Παλέ

Θεωρητικά, το 2021 θα αποτελούσε το έτος επίλυσης ενός διαχρονικού προβλήματος της ομάδας μπάσκετ με την παραχώρηση του Αλεξανδρείου για τα επόμενα 50 χρόνια. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ούτε αυτές οι 365 ημέρες ήταν αρκετές για να καλύψουν την απόσταση μεταξύ Πολιτείας και «κίτρινων» ούτως ώστε να αποκτήσει ο Άρης τον πλήρη έλεγχο του γηπέδου.

Διαπιστώθηκε διάσταση απόψεων ως προς το business plan που κατέθεσαν οι Θεσσαλονικείς, εκτιμήθηκε ότι αυτό δεν είναι βιώσιμο για τη συντήρηση του ιστορικού αθλητικού κέντρου κι έτσι το συγκεκριμένο ζήτημα παραμένει στο συρτάρι. Η τελευταία ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών ήταν το περασμένο καλοκαίρι, στη συνέχεια… αφαιρέθηκε από τη ημερήσια διάταξη διότι κυριάρχησε το ζήτημα της μη χορήγησης πιστοποιητικού συμμετοχής στην Basketleague από την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού.

Πρόκειται για μια υπόθεση η οποία άρχισε στις 4 Αυγούστου και παραμένει ανοιχτή λόγω της προσφυγής των «κίτρινων» στα πολιτικά δικαστήρια. Η διαδικασία λήψης της απόφασης προκάλεσε έντονο προβληματισμό όπως και το γεγονός ότι η ίδια επιτροπή αξιολόγησε τους φακέλους των ομάδων του ίδιου Πρωταθλήματος με αξιοσημείωτη χρονική απόσταση. Σε κάθε περίπτωση, η ΚΑΕ Αρης είναι η μοναδική που δεν τιμωρήθηκε από τις οποίες που δεν αδειοδοτήθηκαν καθώς είναι επίσης η μοναδική που αμφισβητεί το σύστημα αδειοδότησης μέσω της προσφυγής της στο διοικητικό Εφετείο.