Θα έχουμε πάντα τη γραβάτα του Σούλη

Έπαιξε μπάσκετ στον Όλυμπο 40 Εκκλησιών και στο Δημόκριτο. Στο Δημόκριτο, ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα το... 1978! Μέχρι και το 2019 που δούλεψε για τελευταία φορά στον Άρη, ήταν για σχεδόν 41 χρόνια, στα αποδυτήρια και στα γήπεδα. Για όσους τον γνώρισαν, είχαν καταλάβει καλά, ότι το μπάσκετ ήταν η ζωή του. Ακόμα και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, για την προπονητική, βρήκε τον τρόπο μαζί με το γιο του, Χάρη, να αφήσουν τη δική τους παρακαταθήκη, με τη δημιουργία ακαδημίας σε ιδιόκτητα γήπεδα. Μπάσκετ και οικογένεια. Αυτοί ήταν οι άξονες για τον Σούλη Μαρκόπουλο, παράλληλα με τις αξίες και το ήθος του.

Δε φτάνει ένα κείμενο σαν αυτό, χρειάζονται πολλά περισσότερα για να μιλήσουμε για την καριέρα του. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι και η πιο εύκολη πόλη και δη, ο μικρόκοσμος του μπάσκετ σε αυτή. Ο κόουτς με τη στάση του, με όσα πέτυχε, με την αγάπη του για το άθλημα, είχε καθολική αποδοχή! Για τους ΠΑΟΚτσήδες, ήταν αυτός με τον οποίο πανηγύρισαν το Κόρατς του 1994, με αυτόν νέο head coach, σε μια ομαδάρα που έδωσε μία από τις καλύτερες «παραστάσεις» (αν όχι την καλύτερη) ελληνικής ομάδας σε ευρωπαϊκό τελικό, με εκείνο το 91-100 επί της Στεφανέλ στην Τεργέστη. Και δεν έμεινε εκεί. Η οκταετία 2009-2017 ήταν επίσης κάτι πολύ δυνατό, σε εποχές δύσκολες, σε καθημερινότητα... ανηφόρα, αλλά οι δικές του ομάδες, ήταν σχεδόν πάντα εκεί. Ανταγωνιστικές, με καλό μπάσκετ, να παλεύουν με... πέτρες, συνήθως κόντρα σε καλάζνικοφ.

Τρεις θητείες στον Άρη, φυσικά, παρουσία και στον πάγκο του Ηρακλή, στην ΑΕΚ, στο Μαρούσι, που με εκπληκτικό μπάσκετ, έφτασε μια ανάσα από την πρόκριση στους τελικούς κόντρα στον Ολυμπιακό. Αν οι ομάδες βγάζουν το χαρακτήρα του προπονητή τους, όπως λένε, οι δικές του ήταν σχεδόν πάντα τίμιες, ανταγωνιστικές, με αρχές και αξίες.

Μόνο από την 8ετία του στον ΠΑΟΚ, σε εποχές με διοικήσεις Πρωτοδικείου, αρχικά με Μιλτιάδη Κανώτα και στη συνέχεια (και κυρίως) με Μπάνε Πρέλεβιτς, οι ιστορίες και τα περιστατικά, είναι αμέτρητα. Όπως εκείνο, στον αλήστου μνήμης ημιτελικό Κυπέλλου με το Φάρο Κερατσινίου, σε ένα γήπεδο πάνω από την ιχθυόσκαλα, 28 Δεκεμβρίου του 2015. 16 χρόνια μετά το Κύπελλο του 1999, ο ΠΑΟΚ είχε μπροστά του μια ευκαιρία να βρεθεί ξανά σε τελικό και να διεκδικήσει έναν τίτλο, έχασε όμως με 69-65 από μια ομάδα Α2. Και σε εκείνη τη συγκυρία, σε ένα γήπεδο της κακιάς ώρας, με τον ΠΑΟΚ να έχει χάσει ένα τέτοιο παιχνίδι, ο Σούλης Μαρκόπουλος, έπρεπε να διαχειριστεί την είδηση του θανάτου της μητέρας του. Ύψωσε τον τόνο της φωνής του στο τηλεφώνημα της συζύγου του τότε, ακούστηκε σε όλα τα αποδυτήρια, αλλά και ακόμα και σε εκείνη τη στιγμή, είχε την αξιοπρέπεια του.

Λέγεται, ότι η πιο άσχημη λέξη που έχει βγει από το στόμα του είναι «σκ@τ@». Και για όσους ξέρουν τι σημαίνει προπόνηση μπάσκετ και τι ακούγεται εκεί από προπονητές προς παίκτες ή συνεργάτες, αυτό ισοδυναμεί με θαύμα και αποτελεί ένα ακόμα δείγμα του ανθρώπου-προπονητή Μαρκόπουλου.

Ο αστικός μύθος έλεγε επίσης, με τη σύζυγο του, Σταματία, που έπαιζε επίσης μπάσκετ, συζητούσαν τόσο πολύ για μπάσκετ στην καθημερινότητα, που η κουβέντα πήγαινε ακόμα και σε συστήματα!

Ο γιος του, Χάρης, έχει πάρει το δικό το δικό του δρόμο στην προπονητική, τα τελευταία χρόνια μάλιστα αυτός ο δρόμος, τον έχει βγάλει στη μακρινή Κίνα. Η κόρη του, Νάνσυ, έχει τη δική της επιχείρηση, τα εγγόνια του και από τα δύο παιδιά του, είναι επίσης κάτι για το οποίο χαιρόταν πολύ και δεν το έκρυβε. Καμάρωνε και επειδή το μαγαζί της, είναι σε πολύ κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης, όταν έκανε την... επίσκεψη του εκεί, το χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του.

Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης, δε θα ξεχάσει ποτέ τον Σούλη Μαρκόπουλο. Και πάντα, στο μουσείο του ΠΑΟΚ, θα υπάρχει η θρυλική γραβάτα που φορούσε στον τελικό της Τεργέστης. Την έβαλε μία φορά και κατέκτησε έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Τη δώρισε στο μουσείο και αν κάποιος βρεθεί ποτέ εκεί, στο «PAOK Sports Arena», μπορεί να τη δει, μαζί με άλλα ιστορικά κειμήλια.

Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας ρε κόουτς, να μη μοιάζει με κανένα...

Υ.Γ.: Το τι έγινε τότε με τον Ολυμπιακό, με την παρέμβαση Σαββίδη εκείνα τα χρόνια και με τον Μπάνε, το ξέρουν καλά, όλοι όσοι ενεπλάκησαν τότε. Το κρατούσε μέσα του, που δεν κατάφερε να βρεθεί ποτέ σε πάγκο Euroleague. Όπως κρατούσε μέσα του και τον τρόπο που ολοκληρώθηκε η τελευταία του θητεία στον ΠΑΟΚ...