Απίστευτο περιστατικό: Σε αγώνα Παμπαίδων έπιασαν από το λαιμό τον διαιτητή!

Ένα πολύ σοβαρό περιστατικό βίας σε αγώνα μπάσκετ μικρών παιδιών έρχεται να αποδείξει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα στον παιδικό αθλητισμό πολλές φορές δεν βρίσκεται μέσα στις τέσσερις γραμμές, αλλά στις εξέδρες. Στον αγώνα Παμπαίδων Α ανάμεσα στον ΓΣ Άρτεμις Αχαρνών και την Αχαρνή ΛΦΜ, με παιδιά ηλικίας μόλις 10 έως 12 ετών, οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν μόνο σοκ και απογοήτευση προκαλούν.

Σύμφωνα με πληροφορίες, γονείς και παράγοντες της ομάδας της Αχαρνής ΛΦΜ επιτέθηκαν στον πρώτο διαιτητή, φτάνοντας στο ακραίο σημείο να τον πιάσουν από τον λαιμό! Το παιχνίδι οδηγήθηκε σε οριστική διακοπή, με το αθλητικό κομμάτι να περνά φυσικά σε δεύτερη μοίρα μπροστά στις εικόνες βίας που διαδραματίστηκαν μπροστά στα μάτια μικρών παιδιών.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η ίδια η επίθεση, αλλά το γεγονός ότι συνέβη σε έναν αγώνα αναπτυξιακών ηλικιών. Σε ένα γήπεδο όπου τα παιδιά πηγαίνουν για να μάθουν τις αξίες του αθλητισμού, της συνεργασίας και του σεβασμού, βρέθηκαν απέναντι σε ενήλικες που λειτούργησαν με οργή, ένταση και βία.
Άμεσα ενημερώθηκε ο ΣΕΔΚΑ (Σύνδεσμος Διαιτητών Αττικής) για το περιστατικό και σκέφτονται ήδη την αποχή από όλους τους αγώνες της Αχαρνής ΛΦΜ σε όλα τα τμήματα.

Αυτό σημαίνει πως πλέον θα απαιτείται η παρουσία διαιτητών από άλλες Ενώσεις, γεγονός που δημιουργεί σημαντική οικονομική επιβάρυνση προς το σωματείο. Ωστόσο, η ουσία της υπόθεσης δεν είναι οικονομική. Το πραγματικό πρόβλημα είναι βαθύτερο και αφορά τη νοοτροπία που έχει αρχίσει να... δηλητηριάζει τον παιδικό αθλητισμό.

Δεν είναι η πρώτη φορά που γονείς μετατρέπουν ένα παιδικό παιχνίδι σε πεδίο έντασης και φανατισμού. Η υπερβολική πίεση, η επιτακτική ανάγκη για νίκη και η αδυναμία διαχείρισης της ήττας οδηγούν συχνά σε εκρήξεις που δεν έχουν καμία θέση σε χώρους όπου αγωνίζονται παιδιά. Και το χειρότερο είναι πως τα ίδια τα παιδιά γίνονται μάρτυρες συμπεριφορών που υποτίθεται πως ο αθλητισμός πρέπει να αφήνει εκτός.

Ο διαιτητής, ανεξάρτητα από σωστές ή λανθασμένες αποφάσεις, δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί στόχο λεκτικής ή σωματικής επίθεσης, πόσο μάλλον σε αγώνα μικρών παιδιών, που κάνουν τα πρώτα τους μπασκετικά βήματα. Όταν ένας ενήλικας φτάνει στο σημείο να επιτίθεται μπροστά σε παιδιά, τότε το πρόβλημα παύει να είναι αθλητικό και γίνεται κοινωνικό.

Τα γήπεδα όλων των αθλημάτων για τα παιδιά πρέπει να είναι χώροι χαράς, εκπαίδευσης και εξέλιξης. Αν επαναλαμβάνονται τέτοιες εικόνες, το μόνο που θα επιτύχουν όσοι τις προκαλούν είναι να διώξουν τα παιδιά από τον αθλητισμό και να τους δώσουν την εντύπωση πως η φωνή, ο εκφοβισμός και η βία αποτελούν τρόπους επίλυσης διαφορών. Και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη ήττα...