Αποχαιρετώντας έναν "Καθαρό" Άνθρωπο: Για τον Θανάση Σκουρτόπουλο

Πέρασαν μερικά 24ωρα κι όμως ακόμη αδυνατείς να συνειδητοποιήσεις το μοιραίο. Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος έφυγε από τη ζωή στο Ουλάν Μπατόρ της Μογγολίας και ο κόσμος με τις αναφορές του αποδεικνύει πόσο σπουδαίος υπήρξε στη διαδρομή του...

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τον αθλητισμό και αφήνουν πίσω τους τίτλους και υπάρχουν άλλοι πολύ πιο σπάνιοι που αφήνουν πίσω τους μια δυσαναπλήρωτη αίσθηση ήθους. Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος ανήκε στη δεύτερη κατηγορία.

Έχοντας μοιραστεί μαζί του αμέτρητες ώρες στη δημοσιογραφική μου διαδρομή, και συζητήσεις που ξεπερνούσαν τον αθλητισμό, καθώς ήταν ένας άνθρωπος σκεπτόμενος με γνώμη και γνώση, νιώθω την ανάγκη να αναφερθώ όχι τον προπονητή, αλλά τον Θανάση που γνώρισα από πολύ κοντά.

Αυτό που χαρακτήριζε τον Θανάση Σκουρτόπουλο από την εποχή που φορούσε τη φανέλα της ΑΕΚ μέχρι τις ημέρες που καθόταν στην άκρη του πάγκου σε πολλές ομάδες στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά και στο εξωτερικό, ήταν η καθαρότητά του. Σε έναν χώρο που συχνά κυριαρχείται από σκοπιμότητες, ίντριγκες και υποκριτικές σχέσεις, εκείνος κυκλοφορούσε με ένα βλέμμα καθαρό, χωρίς «δεύτερες σκέψεις».

Ήταν ένας άνθρωπος με αρχές και ηθική που σπάνια συναντάς πλέον. Η ευγένειά του δεν ήταν αδυναμία, αλλά η μεγαλύτερη δύναμή του.

Ίσως η πιο δύσκολη περίοδος της διαδρομής του ήταν η θητεία του στην Εθνική Ανδρών. Πολεμήθηκε όσο λίγοι. Δέχθηκε κριτική που συχνά ξεπερνούσε τα όρια του μπασκετικού και γινόταν προσωπική. Κι όμως, ο Θανάσης επέλεξε τον δρόμο της αξιοπρέπειας. Δεν απάντησε σε κανέναν και δεν κατηγόρησε κανέναν.

Τα κράτησε όλα μέσα του, παρότι η κριτική που του ασκήθηκε δεν είχε καμία απολύτως βάση. Αυτή η σιωπή του ήταν η πιο ηχηρή απάντηση στο ήθος των επικριτών του.

Η απώλειά του προκάλεσε ένα κύμα συγκίνησης που απλώθηκε σε όλο το φάσμα του αθλητισμού. Από τους παλιούς του συμπαίκτες και τους αθλητές που καθοδήγησε, μέχρι τους απλούς φιλάθλους, φάνηκε το προφανές. Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος ήταν βαθιά αγαπητός.

Η κοινωνία του μπάσκετ αναγνώρισε στο πρόσωπό του έναν πιστό στρατιώτη, έναν εργάτη του αθλήματος που δεν πρόδωσε ποτέ τις αξίες του.

Ένας αγαθός γίγαντας που μόνο καλό έκανε στο μπάσκετ με την παρουσία του, τόσο ως παίκτης όσο και στη συνέχεια ως προπονητής, όπου έφτασε στο κορυφαίο αξίωμα του Ομοσπονδιακού προπονητή επιτυγχάνοντας σημαντικές νίκες και σπουδαία αποτελέσματα για το ελληνικό μπάσκετ.

Το αποτύπωμά του θα παραμείνει ανεξίτηλο σ’ έναν χώρο ανταγωνιστικό, όπου ο ίδιος με σκληρή δουλειά, γνώση και το χαμόγελο του άφησε το στίγμα του...