Επί προσωπικού…

Διαβάζω συχνά πυκνά από την τελευταία σελίδα της εφημερίδας Πράσινη, που στις επιθέσεις της λειτουργεί ως «αντ’ αυτού» για τον γιο του Παύλου, διάφορες «ομορφιές» και συκοφαντίες προς το άτομό μου. Eίτε στα ίσια είτε φωτογραφικά. Τις περισσότερες φορές σκέφτομαι το… προφανές και λέω «έλα μωρέ, τι ασχολείσαι, αφού τους ξέρεις όσο κανείς άλλος», όμως καλό είναι να μπαίνουν κάποια πράγματα στη θέση τους.

Καταρχάς, ο ανιψιός του Θανάση αφήνει να εννοηθεί λίγο έως πολύ ότι με μάζεψε από το δρόμο, με έκανε πλούσιο και πρέπει να τον ευγνωμονώ. Να του θυμίσω, καθώς οι παλιοί και νέοι του σύμβουλοι μάλλον θα το λησμόνησαν, ότι πήγα στην Πράσινη με μεταγραφή από το Sportime (που την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν ενδείξεις πως θα κλείσει) σχεδόν με τα ίδια λεφτά και ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ουσιαστικά 13 χρόνια προϋπηρεσίας στην καλύτερη εφημερίδα που κρεμάστηκε ποτέ στα περίπτερα.

Ήθελα μια αλλαγή, ήθελα να γράψω σε 100% Παναθηναϊκό έντυπο, με «έψησε» ο Μπόμης με το όλο concept, που όντως ξεκίνησε όπως το ονειρευόμουν, και είπα το «ναι» από την πρώτη στιγμή, πριν καν αρχίσει η περαιτέρω στελέχωση της εφημερίδας. Και όπως έχω ξαναγράψει, πήρα πολλά όσο βρέθηκα εκεί αλλά βεβαίως έδωσα και πολλά, για να μην πω περισσότερα.

Εκτός κι αν νομίζουν ότι σε περιόδους έντονης αντιπολίτευσης, άσχετα από τους λόγους της, πως είναι εύκολο για έναν ρεπόρτερ να έχει το ρεπορτάζ που είχε η εφημερίδα εκείνη την εποχή. Τότε απλά η κουβέντα γελοιοποιείται και τζάμπα συζητάμε. Δεν νομίζω να χάθηκαν και πολλές ειδήσεις λοιπόν εν τη παρουσία μου ούτε να μας τις «χάρισε» κανείς. Από ΡΕΠΟΡΤΑΖ βγήκαν, αλλά κάποιοι ξεχνάνε.

Με κατηγορεί επίσης ότι αφού διαφωνούσα με τη γραμμή, γιατί δεν παραιτήθηκα σαν άνδρας και περίμενα να πάρω την… παχυλή μου αποζημίωση. Δύο μισθούς δηλαδή, για να μη νομίζει κανείς ότι ζω ακόμη με αυτά και πλάθει πλουσιοπάροχα σενάρια. Πρώτον, είχα παραιτηθεί μερικούς μήνες πριν αλλά τελικά συμφωνήσαμε να μείνω μέχρι νεωτέρας στη λογική του «βλέποντας και κάνοντας» και άσχετα αν υπολειτουργούσα, και δεύτερον, όντως εκείνη την εποχή που με απέλυσε (μόλις πήρε το νταμπλ ο Παναθηναϊκός, αν αυτό βοηθάει τη σκέψη κάποιων…) σκεφτόμουν να φύγω και έψαχνα δουλειά. Με… πρόλαβαν όμως και μάλιστα χωρίς καμία προειδοποίηση, σε μια «ημιαργία» προφανώς για να μην πολυβρομίσει στην πιάτσα και την ώρα που έκανα συνέντευξη σε ένα ακόμη παλτό που έφερε ο Πατέρας και ο Αντωνίου, τον Λέτο.

Αν εσείς πάντως ξέρετε στις μέρες μας κάποιον που να φεύγει χωρίς να έχει εξασφαλίσει έστω ένα μέρος για την επόμενή του μέρα, τότε ας μας τον φέρετε για να πούμε «καλώς τον μαλάκα» και όχι τον «ήρωα». Αφήστε που οι σφοδρές επιθέσεις και οι διοικητικές μανούρες άρχισαν μετά τη φυγή, εξ ου και η αναφορά περί ηρεμίας. Και οι πέτρες φυσικά ήξεραν στην εφημερίδα ότι μετρούσα αντίστροφα πολύ πριν φύγω. Ξαναλέω για... εμπέδωση πως φεύγοντας από εκεί μέσα, έχω όντως βρει την Παναθηναϊκή μου ηρεμία, κάτι που επιβεβαιώνεται και από την αλλαγή στάσης της εφημερίδας, η οποία της στέρησε και σχεδόν όλες τις πωλήσεις που έκανε, αφού ελάχιστοι οπαδοί συμφωνούν με αυτή την πολιτική της.

Αν η συγκεκριμένη μου αναφορά αποτελεί προσβολή για όσους δουλεύουν εκεί μέσα, θα τους βρω ποιοι είναι και θα τους ζητήσω προσωπικά συγγνώμη. Αρκετοί πάντως από τους υπαλλήλους δεν είναι καν Παναθηναϊκοί, οπότε δεν τους καίγεται καρφί για το τι γίνεται στην ομάδα μας, όπως και σε όσους δεν έχουν εμπλοκή στο ρεπορτάζ. Ας μην τους μπλέκει λοιπόν κανείς, στο όνομα της δήθεν συσπείρωσης κόντρα στον «εχθρό», γιατί δεν πείθουν ούτε παιδιά του δημοτικού. Σαν αυτά που διαβάζουν μια στήλη με την οποία όλοι ξέρουν ότι εννιά στις δέκα φορές διαφωνούσα και δεν το ανακάλυψα ούτε με πείραξε έτσι ξαφνικά.

Η βασικότερη κατηγορία για το άτομό μου είναι ότι στα γραπτά μου βγάζω… μίσος για τους ανθρώπους που και καλά ανέβασαν το κασέ μου. Καλό το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο, καθώς στον τραπεζικό μου λογαριασμό δεν βλέπω περισσότερα αλλά λιγότερα χρήματα εσχάτως. Διότι προφανώς είμαι ξεροκέφαλος και θέλω να κρατάω υπεύθυνη και ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ στάση και όχι να εξυπηρετώ συμφέροντα κονομώντας ένα σκασμό λεφτά από αυτό.

Θυμίζω πως εκτός από ρεπόρτερ είμαι και αρθρογράφος του Παναθηναϊκού και δουλειά μου είναι να σχολιάζω την πράσινη επικαιρότητα. Είναι δικαίωμά μου λοιπόν να πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή για τα διοικητικά του συλλόγου φέρουν ευθύνη οι Γιαννακόπουλοι, επομένως και κάποια Μέσα που τους εκπροσωπούν. Παλιά έγραφα για τον Τζίγκερ και το έκαναν «σημαία», τώρα τους πειράζει ακόμη και αυτό. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... Θα μπορούσα να γράψω για τον Βγενόπουλο, για τον Πατέρα, για τον όποιον γουστάρω τελοσπάντων, από τη στιγμή που αποτελεί την προσωπική μου άποψη. Μια άποψη την οποία ποτέ δεν άλλαξα. Άλλοι αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο πλεύση και δεν είναι δικό μου πρόβλημα αυτό, άρα δεν μπορώ και να τους το λύσω.

Και για να κλείσουμε. Εννοείται πως όταν ο γιος ενός μετόχου του Παναθηναϊκού έχει φτάσει στο σημείο να στέλνει εξώδικα σε οπαδούς του συλλόγου, δεν θα κωλώσει να στοχοποιήσει οποιονδήποτε ρεπόρτερ της ομάδας, ούτε να του στέλνει απειλητικά μηνύματα στο κινητό του. Μια και με ξέρει και τον ξέρω, γνωρίζει καλά πως δεν είμαι κανένα παιδάκι που το απειλούν πρώτη φορά και που θα βάλει τα κλάματα.

Απλά, επειδή σε αυτή τη ζωή δεν είμαι μόνος μου, οφείλω να πάρω κάποια νομικά μέτρα για τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μου και λιγότερο για μένα. Έτσι, για παν ενδεχόμενο και επειδή εμένα όταν πέθανε ο πατέρας μου δεν μου άφησε κανένα τρελό μπάτζετ για να «παίζω» με τους άλλους όπως κάποιοι κάνουν, παρά συνεχίζω να δουλεύω για να ζω και δεν ασχολούμαι με μπούρδες και φαντάσματα. Μακάρι να είχα τα λεφτά άλλων και θα φρόντιζα ο ίδιος να περνάω καλά και όχι να μπλέκομαι με τις ζωές τρίτων και να είμαι όλη την ώρα στη μανούρα, αλλά φαίνεται πως η πραγματική ευτυχία δεν βρίσκεται στα ευρώ αλλά μέσα στο κεφάλι του καθενός.

Το κλείνω λοιπόν εδώ και δεν με ενδιαφέρει τι προσωπικές, εκδοτικές ή άλλες κόντρες έχει στο μυαλό του ο γιος του Παύλου και με ποιους. Δεν δίνω δεκάρα διότι δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Είμαι δημοσιογράφος, αυτός μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του εκδότη, οπότε ανήκουμε σε διαφορετική κατηγορία και δεν έχουμε κάτι να συζητήσουμε. Ας μην ασχολείται μαζί μου, ας θεωρήσει ότι δεν υπάρχω και δεν με γνώρισε ποτέ και να είναι σίγουρος πως το ίδιο θα κάνω και εγώ. Άλλωστε, ειδικά αυτό τον καιρό, μπορώ να σας (τον) διαβεβαιώσω ότι έχω πολύ πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθώ παρά μαζί του και πραγματικά έχω χάσει σημαντικό χρόνο. Σας έχω, τέλος, ξαναπεί ότι συνήθως δεν διαβάζω καν τα μηνύματα που γράφετε και ο λόγος είναι κάποια παιδάκια που βγάζουν εδώ μέσα το κόμπλεξ τους αντί να μπουν στο youporn και να παίξουν το πουλάκι τους. Ελπίζω και σας παρακαλώ να μην ασχοληθείτε με το θέμα και να μην το σχολιάσετε.

ΥΓ. Όσο για το γεγονός ότι την περασμένη Τρίτη, μετά το blog που έγραψα, ζήτησε ΞΑΝΑ την απόλυσή μου, απλώς μου επιβεβαιώνει πόσο δίκιο είχα στις εκτιμήσεις μου σε αυτό το κομμάτι, άσχετα αν η αλήθεια ενοχλεί.