«Καλό ταξίδι "Πατριάρχη"...»

Η ανακοίνωση της ομοσπονδίας: «Μια μεγάλη μορφή του Ελληνικού μπάσκετ, ο Φαίδων Ματθαίου, έφυγε σήμερα το πρωί από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών. Ο Φαίδων Ματθαίου υπηρέτησε τον Ελληνικό αθλητισμό και ειδικότερα μπάσκετ, για περισσότερα από 60 χρόνια ως παίκτης και ως προπονητής.

Ως παίκτης ο Φαίδων Ματθαίου είχε συμμετοχή στις παρακάτω διακρίσεις:

Χάλκινο μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (1949)
Χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς (1955)
Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1950, 1951, 1954 (Παναθηναϊκός)
Πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης : 1948, 1949 (Άρης)
Πρωτάθλημα Κέντρου : 1950 (Παναθηναϊκός)
Ως προπονητής ο Φαίδων Ματθαίου είχε τις παρακάτω διακρίσεις:
Κύπελλο Ελλάδος: 1984 (ΠΑΟΚ)
Πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης γυναικών: 1947, 1948, 1949 (Άρης)».

Η ΚΑΕ Άρης ανέφερε για την απώλεια του Φαίδωνα Ματθαίου: Η Κ.Α.Ε ΑΡΗΣ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια και την συμπαράστασή της στην οικογένεια του Φαίδωνα Ματθαίου. Η προσφορά του Ματθαίου στον Άρη αλλά και γενικότερα στο ελληνικό μπάσκετ υπήρξε αδιαμφισβήτητη και θα μείνει αξέχαστη στις καρδιές όλων των φιλάθλων. Ο Ματθαίου υπηρέτησε το μπάσκετ για περισσότερα από εξήντα χρόνια ως παίκτης και προπονητής. Ανδρώθηκε μπασκετικά στον Άρη, ενώ θεωρείται ο δημιουργός της γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Συλλόγου μας».

Η ανακοίνωση της ΚΑΕ ΠΑΟΚ ανέφερε: «Μία μεγάλη μορφή του Ελληνικού αθλητισμού, ο επονομαζόμενος και Πατριάρχης του Ελληνικού μπάσκετ, δεν είναι πια μαζί μας. Ο Φαίδων Ματθαίου έφυγε σήμερα από την ζωή, σε ηλικία 87 ετών. Παρά το γεγονός ότι στη διάρκεια της μεγάλης και σημαντικότατης καριέρας του, συνεργάστηκε μόλις για μία σεζόν (1983-84) με τον ΠΑΟΚ, έμεινε στην ιστορία της ομάδας, αλλά και όλου του Ελληνικού μπάσκετ για τον τελικό των «ξυρισμένων κεφαλιών».

Ο Φαίδων Ματθαίου ήταν προπονητής στην ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ, που το 1984 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος, νικώντας στον τελικό που διεξήχθη (την Μεγάλη Τετάρτη, 18 Απριλίου 1984) τον Αρη με 74-70. Στην προσπάθειά του να προετοιμάσει ψυχολογικά τους παίκτες του ΠΑΟΚ, ο Φαίδων Ματθαίου την παραμονή του αγώνα, έβαλε όλη την ομάδα να παρακολουθήσει την πολεμική ταινία της εποχής «αποστολή στη Νικαράγουα» και ακολουθώντας το παράδειγμα ομάδων από αμερικάνικα πανεπιστήμια, πρότεινε να κουρευτούν όλοι και να εμφανιστούν στο γήπεδο με κοντό μαλλί. Δίνοντας μάλιστα το παράδειγμα, ο Φαίδων Ματθαίου ήταν ο πρώτος που κουρεύτηκε, για να ακολουθήσουν όλοι οι παίκτες, μεταξύ των οποίων και ο πρώτος σκόρερ του ΠΑΟΚ σε εκείνο το παιχνίδι και τεχνικός διευθυντής πλέον της ομάδας Νίκος Σταυρόπουλος, που θυμάται… «ήταν ένας άνθρωπος νικητής και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κερδίσει. Μας εμφύσησε το αίσθημα της νίκης. Το κούρεμα μας είπε ότι ήταν ένα είδος όρκου και τιμής για να κερδίσουμε. Ηταν πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά κάτι που γινόταν σε αμερικάνικα πανεπιστήμια. Με τον τρόπο του μας έπεισε και μπήκαμε στο γήπεδο με ψυχολογία νικητή».

Η διοίκηση της ΚΑΕ ΠΑΟΚ και όλα τα στελέχη της ομάδας, εκφράζουν τα συλλυπητήρια τους προς την οικογένεια του Φαίδωνα Ματθαίου. Το έργο που άφησε πολύ σημαντικό και η απουσία του τεράστια. Καλό ταξίδι Φαίδωνα…».

Η ανακοίνωση του Συνδέσμου των Ελλήνων προπονητών: «Θλίψη σκέπασε το ελληνικό μπάσκετ από την είδηση ότι ο Φαίδωνας Ματθαίου έφυγε από τη ζωή το πρωί του Σαββάτου κι ο Σύνδεσμος Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης θέλει να ευχηθεί συλληπητήρια στην οικογένεια του ιδρυτή του, αλλά και "καλό ταξίδι" στον ίδιο τον "Πατριαρχή" του.

Στα 87 του χρόνια άφησε την τελευταία του πνοή ο πρώτος πρόεδρος του ΣΕΠΚ σε ηλικία 87 ετών

Υπηρέτησε το μπάσκετ για περισσότερα από εξήντα χρόνια ως παίκτης και ως προπονητής. Από τα χέρια του βγήκαν ορισμένοι από τους σπουδαιότερους παίκτες όπως ο Βασίλης Γκούμας και ο Απόστολος Κόντος. Ακόμα και όταν πέρασαν τα χρόνια και παρέδωσε τη σκυτάλη στους νεότερους, δεν απομακρύνθηκε ποτέ από το μπάσκετ.

Είναι ο μοναδικός Έλληνας αθλητής που αγωνίστηκε σε δύο διαφορετικά αθλήματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες: Μέλος της ομάδας κωπηλασίας το 1948 και της ομάδας μπάσκετ στο Ελσίνκι το 1952.

Παράλληλα διακρίθηκε και σε άλλα αθλήματα, όπως σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι Έλληνες αθλητές της εποχής, στο τένις, στο πινγκ πονγκ, στη σκοποβολή, στη ξιφασκία μέχρι και σε αγώνες μοτοσικλέτας συμμετείχε.

Την καριέρα του ξεκίνησε και ολοκλήρωσε στον Άρη. Το 1945 φόρεσε για πρώτη φορά την "κίτρινη" φανέλα με το Νο1 στην πλάτη και τέσσερα χρόνια αργότερα "κατέβηκε" στην Αθήνα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Πήρε τρία πρωταθλήματα (1950-51, 1954) και ένα χρόνο μετά τον τελευταίο τίτλο πήγε στον Πανιώνιο.

Ακολούθησε ο Σπόρτιγκ και φυσικά η θητεία του στην θρυλική ιταλική Ίνις Βαρέζε προτού επιστρέψει στην Ελλάδα για να τελειώσει την καριέρα του στον Άρη.

To 1955 μάλιστα αγωνίστηκε με τον Άρη στο διεθνές τουρνουά του Βιαρέτζιο κατακτώντας τη δεύτερη θέση και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 129 πόντους και πολυτιμότερος παίκτης. Αυτή είναι μια από τις ιστορίες που δημιούργησαν το "θρύλο" Ματθαίου μαζί με την ιστορία με τα ξυρισμένα κεφάλια των παικτών του ΠΑΟΚ. Οι παίκτες έδωσαν όρκο νίκης και κατέκτησαν το κύπελλο το 1984 απέναντι στο μεγάλο φαβορί, τον Άρη.

Πρώτος σταθμός στην προπονητική του καριέρα ήταν οι γυναίκες του Άρη όσο αγωνιζόταν στην ανδρική ομάδα για να ακολουθήσουν ο Πανιώνιος, το Περιστέρι, ο ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός και φυσικά η αγαπημένη του εθνική ομάδα. Διατέλεσε προπονητής στην Εθνική Ενόπλων κι από τα χέρια του "πέρασαν" όλα τα μεγάλα ονόματα του αθλήματος».

Η ανακοίνωση του Περιστερίου: «Ο τίτλος δόθηκε εν ζωή, αλλά θα μείνει για πάντα στην ιστορία. Ο «πατριάρχης» Φαίδωνας Ματθαίου εντάχθηκε στο πάνθεον των αθανάτων του ελληνικού αθλητισμού και ο Γυμναστικός Σύλλογος Περιστερίου εύχεται θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Ο Φαίδων Ματθαίου υπηρέτησε από τη θέση του προπονητή μπάσκετ τον Γυμναστικό Σύλλογο Περιστερίου την περίοδο 1977-78 (άνοδος στην Α' κατηγορία Αθηνών) και την περίοδο 1985-86 στην Α1».

Ο Ηλυσιακός ανέφερε: «Η οικογένεια του Ηλυσιακού εκφράζει τη θλίψη της για το θάνατο του μεγάλου, Φαίδωνα Ματθαίου. Η έκφραση "Πατριάρχης του ελληνικού μπάσκετ" που τον συνόδευε ίσως να εκφράζει, καλύτερα από οτιδήποτε άλλο, την προσφορά του στο άθλημα. Το κενό που αφήνει είναι τεράστιο...Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του... ».

Τα συλλυπητήρια του Ίκαρου Καλλιθέας: «O Ίκαρος Καλλιθέας εκφράζει τη θλίψη του για την απώλεια του Φαίδωνα Ματθαίου.

Ο "Πατριάρχης" του ελληνικού μπάσκετ, είχε ανυπολόγιστη προσφορά στην ανάπτυξη του κορυφαίου αθλήματος στη χώρα μας και είναι δεδομένο πως η θέση του στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού είναι ξεχωριστή.

Θα θέλαμε να εκφράσουμε τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του και στους αμέτρητους φίλους του.

Καλό ταξίδι “Πατριάρχη”...».

H ανακοίνωση του ΠΣΑΚ: «Το ελληνικό μπάσκετ είναι πλέον φτωχότερο. Το ελληνικό μπάσκετ έχασε τον «Πατριάρχη» του μετά τον χαμό του Φαίδωνα Ματθαίου. Ο άνθρωπος που είχε συνδέσει όσο ελάχιστοι το όνομα του με το άθλημα που όλοι αγαπάμε δεν είναι πλέον κοντά μας, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στην οικογένεια του Ελληνικού Αθλητισμού.

Όλα τα μέλη του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών εκφράζουν τη βαθύτατη θλίψη και την οδύνη τους για το θάνατο του Φαίδωνα Ματθαίου και συλλυπούνται τους οικείους του μεγάλου "Πατριάρχη"».

Καλό ταξίδι «Πατριάρχη»…

Η ανακοίνωση του Ολυμπιακού: «Στις 10 Ιουνίου 2010 χάσαμε τον Γιάννη Σπανουδάκη. Δεκατέσσερις μήνες μετά, η οικογένεια του Ολυμπιακού έχει μια ακόμα μεγάλη απώλεια. Ο άνθρωπος που δημιούργησε τη μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του ’70, ο Φαίδων Ματθαίου, δεν είναι πια ανάμεσά μας.

Σε ηλικία 87 ετών, ο «Πατριάρχης» του ελληνικού μπάσκετ αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να ακολουθήσει στα γήπεδα του παραδείσου τον αείμνηστο Γιάννη Σπανουδάκη και μαζί να χαζεύουν από ψηλά την πρόοδο του Ολυμπιακού και του μπάσκετ.

Μεγάλε Φαίδωνα Ματθαίου σε ευχαριστούμε για ότι πρόσφερες στον Ολυμπιακό μας. Θα είσαι πάντα στις καρδιές μας και η κληρονομιά σου θα είναι πάντα οδηγός της ομάδας. Καλό ταξίδι…

«Για να πάει μπροστά το μπάσκετ έπρεπε να ξυπνήσει ο κοιμώμενος γίγαντας»

Σας παραθέτουμε τις δηλώσεις που είχε κάνει ο ίδιος πριν από μερικά χρόνια στον Υπεύθυνο Γραφείο Τύπου της ΚΑΕ, Χρήστο Μπαφέ για τον τρόπο που είχε αναλάβει την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού: «Ο Ολυμπιακός είχε μια ιστορία στο μπάσκετ με τους αδερφούς Σπανουδάκη, τον Πέτρο Δημητρόπουλο και τον Θύμιο Φιλίππου και άλλα παιδιά που υπήρξαν και διεθνείς. Για κάποιο λόγο, ίσως το γεγονός ότι σταμάτησε ο Αλέκος ο Σπανουδάκης, άρχισε να φθίνει με αποτέλεσμα να πέσει στη δεύτερη κατηγορία.

Τότε λοιπόν, το 1966 κι ενώ η ομάδα ήταν ήδη για δυο χρόνια στη δεύτερη κατηγορία με φώναξε ο αείμνηστος γενικός γραμματέας του Ολυμπιακού ο Γιάννης Παπαδάκης, ο οποίος κολυμπούσε μαζί με τον θείο μου τον Δημητρίου (τερματοφύλακας της εθνικής ομάδας πόλο).

Μου λέει έλα στον Ολυμπιακό, κι ενώ οι μισθοί των προπονητών τότε ήταν 2500-3000 δραχμές το μήνα, κι εγώ σαν γεωπόνος έπαιρνα 4000 και εμείς θα σου δίνουμε 10000 δραχμές το μήνα. Ήταν πολύ μεγάλο ποσό. Το κυριότερο όμως ήταν ότι μου είχε πει ότι δεν θα ανακατευόταν κανείς στο έργο μου, όπως κι έγινε.

Εμένα η πείρα μου λέει ότι πάντα τη ζημιά σε μια ομάδα την κάνει η εκάστοτε αντιπολίτευση. Αυτοί που είχαν τα ηνία και τα έχασαν. Δουλέψαμε σκληρά, σχεδόν με απουσία όλων των παραγόντων.

Την πρώτη μου χρονιά ανεβήκαμε στην πρώτη εθνική. Τότε είχαμε και δυο αμερικανούς. Τον Σπίρμαν και τον Στηβ Πλερόπουλο. Αυτοί υπηρετούσαν στην Ελευσίνα. Έκαναν τη θητεία τους στον αμερικανικό στρατό και τους πήραμε εμείς στην ομάδα. Έτρεχα συνέχεια στη μονάδα τους για να πάρω άδειες. Μάλιστα μια φορά παίζαμε ένα κρίσιμο παιχνίδι και ο Σπίρμαν ήταν τιμωρημένος και δεν μπορούσε να βγει. Πήγα λοιπόν στην αμερικανική στρατιωτική υπηρεσία και βρήκα ένα Ταγματάρχη. Μου απάντησε ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Εξαρτιόταν μόνο από το διοικητή του, ο οποίος τελικά δεν το άφησε. Τελικά καταφέραμε εκείνη τη χρονιά να ανέβουμε και πάλι στην πρώτη εθνική κατηγορία.

Αυτό πάντως που με έκανε να πάω στον Ολυμπιακό ήταν η αγάπη μου για το μπάσκετ. Σκέφτηκα τότε, ότι για να πάει μπροστά το άθλημα θα έπρεπε να ξυπνήσει ο κοιμώμενος γίγαντας που ήταν ο κόσμος του Ολυμπιακού. Καλές ομάδες το Σπόρτιγκ, το Παγκράτι, ο Πειραϊκός κ.α. αλλά το μπάσκετ ήθελε κόσμο.

Εκείνη τη χρονιά δούλευα πέντε και έξι ώρες την ημέρα για να αλλάξουμε τα πάντα στην ομάδα. Τελικά καταφέραμε σε 27 παιχνίδια που δώσαμε εκείνη τη χρονιά να κερδίσουμε τα 26. Χάσαμε μόνο από τον Πειραϊκό. Στο ειδικό δε πρωτάθλημα της Πάτρας τερματίσαμε πρώτοι και αήττητοι με 10 βαθμούς. Είχαμε κερδίσει εύκολα τον Όλυμπο Θεσσαλονίκης, την Ολυμπιάδα Πατρών, τον Απόλλωνα Καλαμαριάς και τον Απόλλωνα Πατρών. Είχαμε δυσκολευτεί λίγο μόνο από τον Πανιώνιο. Με την πρώτη χρονιά που ανέλαβα την ομάδα, επέστρεψε στην πρώτη εθνική και συνεχίσαμε την προσπάθεια. Πήραμε κάποιους νέους παίκτες όπως τον Απόστολο Σπανό, τον Στέλιο Αμερικανό, τον Δημήτρη Συμεωνίδη, τον Θανάση Παπανάγνο και τον Αιγυπτιώτη Μανώλη Ευστρατίου. Τερματίσαμε στην τέταρτη θέση και δείξαμε σ’ όλους ότι ο Ολυμπιακός είχε επιστρέψει για τα καλά».

Who is who…

Ο «Πατριάρχης» του ελληνικού μπάσκετ ήταν ο δημιουργός της μεγάλης ομάδας του Ολυμπιακού στη δεκαετία του ’70.

Ο Φαίδων Ματθαίου γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1924 στη Θεσσαλονίκη και θεωρείται ως ο πλέον πολυσύνθετος, πρωταθλητής στην Ελλάδα, όλων των εποχών.

Πρωταγωνίστησε στο βόλεϊ, στο πόλο, στο στίβο με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, στο λίθο, στην κωπηλασία με το Ναυτικό Όμιλο Θεσσαλονίκης, στο πινγκ πονγκ, στο τένις, στην ξιφασκία και βέβαια στο μπάσκετ.

Ως αθλητής έλαβε μέρος το 1948 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου ως κωπηλάτης, το 1952 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι ως παίκτης της εθνικής ομάδας μπάσκετ και το 1960 ως προπονητής της «επίσημης αγαπημένης» στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης. Ανδρώθηκε μπασκετικά στον Άρη, ενώ αγωνίστηκε ακόμα στον Παναθηναϊκό, στον Πανιώνιο, στον Σπόρτιγκ, στη Βαρέζε και στην Μπενέλι Πέζαρο.

Ο Φαίδων Ματθαίου ανέλαβε τις τύχες του Ολυμπιακού το 1966 κι ενώ η ομάδα αγωνιζόταν για δυο σεζόν στη Β’ Εθνική. Στην πρώτη του σεζόν στον πάγκο της ομάδας την οδήγησε και πάλι στην Α’ Εθνική κατηγορία και έβαλε τις βάσεις για τη δημιουργία της μεγάλης ομάδας των «ερυθρόλευκων» που πρωταγωνίστησε τα επόμενα χρόνια.

Επί ημερών του φόρεσαν τη φανέλα του Ολυμπιακού οι Γιατζόγλου, Καστρινάκης, Διάκουλας και Μελίνι και μ’ αυτόν στην άκρη του πάγκου, το 1976 οι Πειραιώτες κατέκτησαν το πρώτο νταμπλ της ιστορίας τους, χωρίς να χάσουν ούτε ένα παιχνίδι!»