Αγκαλιά με τον Μπιρλιγκαγκά

Το μοναδικό λάθος που έκανα στις δύο μέρες της παραμονής μου στην Κίνα ήταν όταν αποφάσισα να ψάξω τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων την επόμενη μέρα του θριάμβου της Εθνικής Εφήβων στο Ευρωμπάσκετ για νέους κάτω των 19 ετών. Ούτε μία, μα ούτε μία ρημαδοφυλλάδα δεν αξιώθηκε να τους κάνει πρώτο θέμα, με κόστος έστω 100 από τα 5.000 τεύχη που -ας πούμε ότι- πουλάει.

Ούτε μία.

Πόσα τείχη θα γκρεμίζονταν αν τα χρυσά παιδιά φορούσαν πράσινα, κίτρινα ή κόκκινα; Τι πατριωτική ανάταση θα ζούσαμε αν επρόκειτο για την αντίστοιχη Εθνική ποδοσφαίρου; Τι έπρεπε να κάνουν οι πιτσιρικάδες για να "παίξουν" ψηλότερα από την 9η είδηση στα πρωινά ραδιοφωνικά δελτία της Δευτέρας;

Ας είναι, όμως. Ο καθείς εφ ω ετάχθη. Οποιος καταλαβαίνει, καταλαβαίνει. Οι υπόλοιποι ας κάνουν ανάρπαστα τα φύλλα που διαφημίζουν τη μυθική μεταγραφή του Αούγκιγκι και το φλερτ με τον ημίθεο Μπιρλιγκαγκά. Οταν γίνει η λυπητερή, ξέρουμε ποιοι θα κατεβάσουν τα κεφάλια ντροπιασμένοι από το χρέος ετών και ποιοι θα φύγουν καμαρωτοί από το μαγαζί διότι η φίλαθλη Ελλάδα θα τους κερνάει από το υστέρημά της.

Εδώ στο Πεκίνο, ο παγκόσμιος αθλητισμός γιορτάζει. Η Ελλάδα μπορεί να είναι η μοναδική χώρα της οικουμένης που έχει μετατρέψει τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε μονόστηλο της σελίδας 27. Θα τους ανακαλύψει για μερικές στιγμές όταν η Πηγή Δεβετζή κερδίσει κάποιο μετάλλιο επειδή "αισθανόμαστε εθνικά υπερήφανοι", θα ψευτοπανηγυρίσει το θρίαμβο του Βλάση Μάρα στη γυμναστική, θα φορέσει απρόθυμη τα καλά της εάν η Εθνική μπάσκετ προχωρήσει στα ημιτελικά και θα ξαναθάψει τα γαλάζια ανακουφισμένη σε περίπτωση "αποτυχίας" όπως η 4η θέση στο περυσινό Ευρωμπάσκετ.  

Μα ποιοι είναι επιτέλους αυτοί που μας χαλάνε τη θερινή ραστώνη και το πανηγύρι των ποδοσφαιρικών μεταγραφών; Ας ξαναβάλουν πράσινα, κόκκινα και κίτρινα και μόνο τότε θα ξαναδούν εξώφυλλο.

Αγκαλιασμένοι βέβαια με τον Μπουμπού, τον Μπεριμπέρτο και τον Χουάν Γκονζάλες Σκορβούτο...