Nτιέγκο, οι πιστοί σου σε χαιρετούν! (vids, pics)

Μιχάλης Τσαμπάς
Nτιέγκο, οι πιστοί σου σε χαιρετούν! (vids, pics)

bet365

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα κάνει πλέον τα... μαγικά του στα «γήπεδα της αιωνιότητας» και οι συντάκτες του G-Weekend θυμούνται στιγμές συνδεδεμένες με τον Θεό της μπάλας!

Άλλοι τον έζησαν στα ντουζένια του. Άλλοι στα χρόνια της παρακμής του. Άλλοι άκουσαν, διάβασαν, είδαν, έμαθαν... Οι πάντες όμως ξέρουν καλά το μέγεθος αυτού του «αλήτη Θεού της μπάλας». Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα δεν... μένει πια εδώ, αλλά αυτά που άφησε πίσω του ισοδυναμούν με 10 ζωές. Έστω κι αν μόλις στα 60 του, ο «πάνω Θεός» αποφάσισε ότι τον θέλει για παρέα! Συντάκτες του Gazzetta Weekend Journal, κάθε ηλικίας αποτίουν τον δικό τους φόρο τιμής στο... χρυσό παιδί γράφοντας για «στιγμές Μαραντόνα»!

NIKOΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Η φράση που άκουσα πολλές φορές

«Μα καλά ποιος νομίζεις πως είσαι και θες να τους περάσεις όλους; Ο Μαραντόνα»; Και ποιος δεν έχει ακούσει αυτή την φράση, παίζοντας ποδόσφαιρο ως πιτσιρικάς; Από την στιγμή που υπήρχε μια τάση για... ατομιστία, έτυχε πολλές φορές να την ακούσω μέχρι τα 18 μου. Μέχρι η τεχνολογία να δώσει την δυνατότητα να καταλάβεις ποιος ακριβώς ήταν και τι έκανε ο θεός του ποδοσφαίρου, οι ιστορίες των μεγάλων ήταν εκείνες που σου περιέγραφαν τον μύθο!

Η πρώτη, όμως... γνωριμία είναι και αυτή που σου μένει στο μυαλό. Μουντιάλ 1994. Εξοχικό. Όλοι στο μπαλκόνι. Αν θυμάμαι καλά το παιχνίδι με την Αργεντινή ήταν το μοναδικό σε... νορμάλ ώρα. Ο τεράστιος Μαραντόνα γράφει το 3-0 και στο μυαλό ενός οκτάχρονου παιδιού θα μείνει η εικόνα του πανηγυρισμού με την τρέλα στο μάτι! Για τις επόμενες ημέρες αυτό ήταν το παιχνίδι. Γκολ και τρέλα. Για να το κάνει ο Ντιέγκο, δεν μπορεί να είναι λάθος...

ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ: Νομίζω ότι είμαι σε ένα κακό όνειρο

Αρχικά ακόμα προσπαθώ να το συνειδητοποιήσω. Νομίζω ότι είμαι σε ένα κακό όνειρο από το οποίο θα ξυπνήσω και θα δω ξανά τον Ντιέγκο. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια δεν βρισκόταν σε καθόλου κατάσταση και μάλλον έδειχνε πως είχε πάρει εκείνο τον δρόμο που δεν έχει επιστροφή. Στην ζωή μου δεν είχα σχεδόν ποτέ πρότυπα και είδωλα με εξαίρεση τον Ντιέγκο και τον Μπατιστούτα.

Για μένα ο Ντιέγκο ήταν τα πάντα, ο απόλυτος Θεός, ο άνθρωπος που ήθελα να του μοιάσω, κι έχοντας σχέση με την Αργεντινή από το σόι του πατέρα μου καταλαβαίνει κανείς ότι αγαπώ τα πάντα γι' αυτή την χώρα. Στο μπαλκόνι κυματίζει η σημαία της Αργεντινής, έχω αγοράσει φανέλα εθνικής ομάδας Ράγκμπι, πανηγύριζα το χρυσό στο χόκεϊ επί χόρτου, κι έκλαιγα σε κάθε αποκλεισμό και ήττα (ακόμα θυμάμαι στο sportime τον Μιχάλη Τσόχο να με παρηγορεί επειδή έκλαιγα για τον τελικό του Copa America του 2004).

Πολλοί θα πούνε για πιο σημαντική στιγμή το χέρι του Θεού ή το γκολ του αιώνα. Εγώ όμως θα πω το κλάμα του Ντιέγκο στον τελικό του 90' στην Ιταλία. Αυτή η άρνηση της ανταμοιβής και πως η νίκη αποτελεί δευτερεύων, εγώ θα σε αγαπάω και ας μην κερδίζεις. Και αυτό το συναισθηματικό δέσιμο για μένα είναι το πιο σημαντικό για μένα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ: Όταν ο Θεός έκλαψε

Κάθε ποδοσφαιρική ή μη στιγμή του Ντιέγκο Μαραντόνα απέκτησε διαστάσεις μύθου. Το γκολ που ντρίμπλαρε ακόμα και τον ίσκιο του κόντρα στην Αγγλία το 1986 αποτελεί μια από τις πρώτες live «μαραντονικές» αναμνήσεις μου, όπως και το «χέρι του θεού» στο ίδιο Μουντιάλ. Δεκάδες εμπνεύσεις και μαγικές ενέργειες από την εποποιία του χαράχθηκαν στο dna μιας γενιάς που παρακολουθούσε άφωνη τα κατορθώματα της πλέον εμβληματικής προσωπικότητας που αψήφησε τους νόμους του ποδοσφαίρου παίζοντας μόνος του εναντίον όλων.

Τόσο στο χορτάρι, όσο και στη ζωή αποτελώντας τον απόλυτο λαϊκό ήρωα. Παραδόξως, η στιγμή που αποτυπώθηκε ως τατουάζ στο μυαλό μου ήταν τα δάκρυα του «Θεού» μετά τον χαμένο τελικό του 1990 κόντρα στη Γερμανία (1-0). Η Αργεντινή ηττήθηκε με ανύπαρκτο πέναλτι και ο Ντιέγκο από το σφύριγμα της λήξης και μέχρι την απονομή του μεταλλίου δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του.

Εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο παρακολουθούσαν τον «Πίμπε Ντ' Όρο» να λυγίζει. Η εικόνα του Ντιέγκο να κλαίει γοερά με συγκλόνισε. Το απόλυτο είδωλο, ο θεός, ο καλύτερος όλων, ο ανίκητος σπαράζει σαν μικρό παιδί μη μπορώντας να δεχθεί πως ηττήθηκε από τους Γερμανούς! Μολονότι πέρασαν 30 χρόνια και δυστυχώς δεν υπάρχει οπτικό ντοκουμέντο στο διαδίκτυο από την μετάδοση της ΕΡΤ, εξακολουθώ να ανακαλώ στη μνήμη μου, την περιγραφή του Γιάννη Διακογιάννη. «Ο μεγάλος Ντιέγκο Μαραντόνα ξεσπάει σε λυγμούς, αυτός ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής κλαίει»....

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΙΟΥΛΕΝΟΓΛΟΥ: Με εκείνη τη σελέστε ιδρωμένη φανέλα...

Ένας Έλληνας, ένας Αργεντινός και ένας Χιλιανός μπαίνουν σε ένα ταξί... Δεν είναι αστείο.

Είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ήταν πριν από ένα χρόνο στο Κατάρ. Όλοι οι επιβαίνοντας στα... ξένα μαζί για μια δουλειά. Η ώρα στο ταξί πέρασε με ψιλοκουβέντα.

Μόλις έφτασε στον Ντιέγκο Μαραντόνα, έγινε πιο σοβαρή. Το ερώτημα από το πίσω κάθισμα (εγώ βρισκόμουν μπροστά) αφορούσε το δίλημμα: Ντιέγκο ή Λιονέλ;

Μέχρι να απαντήσω, επικράτησε μία κρύα βουβαμάρα. Παρά την αφόρητη ζέστη. Μάλλον πέρασα τις... εξετάσεις, όταν απάντησα «Ντιέγκο». Ο «καλύτερος» μου λέει ο Χιλιανός! Ο «Θεός», συμπληρώνει ο Αργεντινός φωτογράφος, ο οποίος άρχισε να μας εξιστορεί για τη γνωριμία του με τον... Θεό, όταν αυτός ήταν στα ποδοσφαιρικά... σπάργανα.

Ένα πιτσιρίκι που ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο. Και ο φωτογράφος είχε την τιμή να πάρει τα πρώτα κλικ της καριέρας του!

Ο χρόνος κύλησε ευχάριστα, μιλώντας για τον Θεό. Εκείνη τη στιγμή, η πρώτη εικόνα που ήρθε στο μυαλό, δεν ήταν το «Χέρι του Θεού». Αλίμονο. Στο ίδιο ματς έχει κάνει το γκολ του αιώνα. Με το χέρι θα ασχολούμαστε;

Ξάφνου εμφανίστηκε εκείνη η αποκαμωμένη και δακρυσμένη εικόνα του. Εκείνη η σελέστε ιδρωμένη φανέλα. Ο χαμένος τελικός του 1990, στην Ιταλία. Τότε που νόμιζα, 12 ετών παιδί, ότι ο Ντιέγκο είναι ανίκητος. Δεν χάνει ποτέ!

Μα ήταν νικημένος από τη Δυτική Γερμανία. Αδειανός, σαν να ήξερε πως εκείνο ήταν το τέλος του Ντιέγκο που γνωρίζαμε...

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΑΛΑΤΑΡΙΩΦ: Ο Μαραντόνα είναι η ίδια η ζωή

Μαραντόνα δεν είναι ένα γκολ. Δεν είναι μία ντρίμπλα. Δεν είναι μία φάση, δεν είναι ένας ελιγμός. Δεν είναι μία δήλωση. Δεν είναι ένα δάκρυ. Δεν είναι ένα χαμόγελο. Δεν είναι το πρώτο μας Μουντιάλ μ' αυτόν. Εγω θυμάμαι εκείνο του 94' όταν ήμουν ακόμη 7 ετών. Θυμάμαι τα πρώτα μου χαρτάκια που μάζευα και τον έψαχνα με αγωνία. Άργησα αλλά τελικά το βρήκα. Που να ναι άραγε εκείνο το άλμπουμ...

Μαραντόνα είναι όλα όσα βλέπεις να διαδραματίζονται στο παιχνίδι καθημερινά. Είναι η μπάλα που κυλά είτε σε κάποια πλατεία, είτε στο καλύτερο γήπεδο του κόσμου. Ο Μαραντόνα λατρεύτηκε και θα λατρεύεται απ' όσους κυκλοφορούν με ακριβά αυτοκίνητα, απ' όσους περιμένουν στη στάση του λεωφορείου, απ' όσους απολύθηκαν, απ' όσους μένουν στο Πέραμα, στη Γλυφάδα, στην Εκάλη... Δεν έχει σημασία αν ξυπνάς σ' ένα 2άρι στο Πατήσια ή στο Παλμς του Λας Βέγκας. Η μπάλα θα είναι μέσα σου. Ο Μαραντόνα θα είναι μέσα σου. θα είναι μέσα μας. Όχι για ένα πράγμα. Αλλά για όλα όσα ζήσαμε μέσα μέσα από την πολυτάραχη ζωή του.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΚΑΒΟΥΡΑΣ: Το party που δεν έγινε ποτέ!

Πετριές Ευβοίας, 13 Ιουνίου 1982. Η πρώτη φορά, που παιδάκι 7 ετών, είδα από τους δέκτες της μικρής οθόνης τον μικρό στο μάτι αλλά μεγάλο στο... χορτάρι και με την μπάλα στα πόδια, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Βρισκόμαστε σε διακοπές οικογενειακώς και όλο το πρωί στην παραλία, άκουγα τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου να συζητάει με τους φίλους του για έναν θαυματουργό «κοντοπίθαρο». Η Αργεντινή μπορεί να έχασε σε εκείνη την πρεμιέρα του Μουντιάλ της Ισπανίας, στα δικά μου μάτια, όμως, ο Ντιέγκο ήταν σίγουρα μία από τις σπάνιες αυτές φιγούρες που σε «μαγεύουν» με την αύρα τους και σε κάνουν από μικρό να θέλεις να ανακαλύψεις τα άδυτα του μαγικού αυτού κόσμου των γηπέδων. Στην αρχή ως ποδοσφαιριστής και ως μπασκετμπολίστας και εν συνεχεία ως αθλητικογράφος!

Αυτή ήταν η λέξη που στριφογύριζε στο κεφάλι μου όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ να διαδραματίσω σημαντικό ρόλο με την μπάλα στα πόδια ή τα χέρια. Απ΄αυτή, λοιπόν, την άποψη, θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο που την άνοιξη του 2005, ήμουν ο δημοσιογράφος που κάλυψε την άφιξή του στην Ελλάδα για λογαριασμό του MEGA στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Δυστυχώς, τα κινητά τότε δεν είχαν κάμερες, επομένως δεν έχω φωτογραφία μαζί του! Στα δύο-τρία λεπτά που ήμουν δίπλα του, όμως, στην διαδρομή από την αίθουσα αφίξεων έως το αυτοκίνητό του – έχω να λέω ότι πρόλαβα να ανταλλάξω δύο κουβέντες μαζί του και να τον δω να περπατάει με αυτόν τον χορευτικό τρόπο με τον οποίο πάταγε και στο γρασίδι.

Η κλονισμένη υγεία του δεν του επέτρεψε να παραστεί στο party-έκπληξη που του είχε ετοιμάσει ο ιδιοκτήτης (και φίλος μου Άρης Χατζόπουλος) του μοναδικού αργεντίνικου εστιατορίου που λειτουργούσε στην Αθήνα (“El Pecado”) κι έτσι έχασα μία σπάνια ευκαιρία για μία αποκλειστική δήλωση. Ο Μαραντόνα είχε ενθουσιαστεί στην ιδέα και μέσω του ατζέντη του και είχε αποδεχθεί την πρόσκληση. Τελευταία στιγμή, όμως, ένιωσε αδιαθεσία και ειδοποίησε ότι δεν παραστεί. Πως γράφεται καμία φορά η ιστορία... Ή μάλλον πως δεν γράφεται...

ΦΩΤΗΣ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗΣ: Με κοιτούσε ο μικρός να είμαι βουρκωμένος

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό πως πέθανε ο Θεός, ήθελα να γράψω κάτι, αλλά ειλικρινά δεν μπορούσα. Με κοιτούσε ο μικρός να είμαι βουρκωμένος και προσπαθούσα να του εξηγήσω το πως γίνεται να νιώθω τόσο χάλια για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισα ποτέ μου. Όταν ο Μιχάλης μας ζήτησε λίγες λέξεις για την στιγμή που θυμόμαστε από τον Ντιέγκο, η απάντηση είναι απλή. Θυμάμαι τα πάντα, γιατί ο Μαραντόνα δεν ήταν ένας παίκτης, ήταν πολλά, πάρα πολλά παραπάνω. Ήταν αυτό που όλοι οι 40+ λατρεύαμε και θέλαμε να γίνουμε σαν αυτόν. Ήταν ο Θεός του ποδοσφαίρου, ήταν η νιότη μας που όσο και αν φαίνεται βαρύγδουπο νιώθουμε πως μαζί του φεύγει και αυτή. Αυτά και πολλά πολλά πολλά ακόμα ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ένας ποδοσφαιριστής γεμάτος μαγικές στιγμές, ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, ένας επαναστάτης του ποδοσφαίρου και της ζωής.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΦΗΣ: Όταν επισκίασε τον Μέσι με μια κίνηση

Ο Θεός πήγε να συναντήσει τον Θεό. Δεν είχα την τύχη να ζήσω και να απολαύσω live τα… μαγικά του τεράστιου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στο γήπεδο, αλλά μου φτάνουν τα videos του Youtube και όσα έχω δει και διαβάσει για το μεγαλύτερο δεκάρι στην ιστορία της Αργεντινής και του ποδοσφαίρου για να καταλάβω τι σήμαινε Μαραντόνα. Για την αλμπισελέστε και για την Νάπολι που λατρεύεται σαν Θεός.

Ένας καλλιτέχνης της μπάλας, ελεύθερο πνεύμα, αληθινός με τα πάθη του και τα λάθη του. Ο Ντιέγκο δεν έμπαινε σε καλούπια! Δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο μια στιγμή του και γι’αυτό διάλεξα 2.

Η πρώτη φυσικά το κορυφαίο γκολ της ιστορίας. Η γκολάρα κόντρα στην Αγγλία στο Μουντιάλ του 1986. Παίρνει τη μπάλα πίσω από το κέντρο, περνάει όποιον βρει μπροστά του, σκοράρει και στέλνει τον εκφωνητή που έχει πάθει… παράκρουση και ένα ολόκληρο έθνος στα ουράνια. Μεγαλοπρεπές γκολ για μια διάνοια του αθλήματος που στη συνέχεια του τουρνουά χάρισε και το τρόπαιο στην Αργεντινή.

Αλλά θα σταθώ και σε κάτι που έζησα πολύ καλά. Μουντιάλ 2018 και η Αργεντινή αποκλείει τη Νιγηρία. Στο γήπεδο βρίσκεται ο Μέσι, αλλά ο Ντιέγκο κλέβει την παράσταση και πάλι από την κερκίδα, τον επισκιάζει. Παίρνει τη λάμψη των πρωταγωνιστών του γηπέδου με μια μόνο κίνηση. Απλώνει τα χέρια, κοιτάει τον Θεό ψηλά στον ουρανό και κάνει τα… δικά του, ενώ από κάτω υπάρχουν αμέτρητοι φίλαθλοι της Αργεντινής που κρέμονται σαν τα… τσαμπιά και φαίνεται λες και τον προσκυνάνε. Τον Θεό τους, τον ένα και μοναδικό. Τον μάγο της μπάλας που δίδαξε ποδόσφαιρο.

«Τσακώθηκα επειδή είχα επισκεφθεί το Βατικανό και είδα τα ταβάνια από χρυσό και μετά άκουσα τον Πάπα να μου λέει ότι η εκκλησία ανησυχεί για τα φτωχά παιδιά. Ε, τότε πουλήστε τα χρυσά ταβάνια π... γιοι», είχε πει.

Γιατί ήταν ένας Θεός στη Γη. Γιατί πολύ απλά ήταν ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο αυθεντικός!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΒΑΡΗΣ «Ώπα ρε φίλε... Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Ο Μαραντόνα;»

Δημοτικό πήγαινα όταν αυτή η ατάκα κυριαρχούσε στην καθημερινότητά μας. Στα διαλείμματα. Τότε, που είτε με ένα μπαλάκι του τένις, είτε με μια κανονική μπάλα ποδοσφαίρου (όταν δεν μας έπαιρναν χαμπάρι οι δάσκαλοι μιας και απαγορευόταν υπό το φόβο ζημιάς στα παράθυρα) προσπαθούσαμε στο προαύλιο να κάνουμε καμιά ντρίπλα ή να σκοράρουμε με απευθείας φάουλ. Αν και για να είμαι ειλικρινής, ο πρώτος, δικός μου, ποδοσφαιρικός ήρωας δεν ήταν άλλος από τον Σαραβάκο. Στην Ελλάδα ζούσαμε άλλωστε και ήταν οι πρώτες εικόνες που είχαμε από κοντά.

Όμως αυτό το Μουντιάλ του 1986 θα μείνει αξέχαστο. Τέσσερα πράγματα μου έχουν μείνει από εκείνη τη διοργάνωση.

Η ματσάρα Βραζιλία-Γαλλία που είχε κριθεί στα πέναλτι (για πολλά χρόνια και για κάποιον ανεξήγητο λόγο -παιδικό μυαλό γαρ- νόμιζα ότι ο Ζοέλ Μπατς ήταν ο καλύτερος τερματοφύλακας στον κόσμο τότε), η γκολάρα του Ντιέγκο στον ημιτελικό με την Αγγλία η μυθική ασίστ που είχε «σερβίρει» στον Μπουρουσάγκα για το... buzzer beater στον τελικό με τους Γερμανούς, αλλά το γκολ που με είχε εντυπωσιάσει ως μικρό παιδί 9 χρονών ήταν αυτό κόντρα στο Βέλγιο για το 2-0.

Ήταν η εποχή που είχα αρχίσει να καταλαβαίνω όλα όσα έβλεπα στους αθλητικούς χώρους.

Τότε έμαθα τι «εστί ποδόσφαιρο» από αυτόν τον μπαλαδόρο. Αργότερα που μεγάλωσα, κατάλαβα ότι ο Μαραντόνα δεν έπαιζε ποδόσφαιρο. Έπαιζε μπάλα. Μπαλάρα. Και αυτό το γκολ με το Βέλγιο, το οποίο κακώς δεν μνημονεύεται πιο συχνά, με είχε κάνει να λατρέψω τον Ντιέγκο. Ε, φανταστείτε αργότερα όταν έχεις παρακολουθήσει σε live μετάδοση από την ΕΡΤ και την γκολάρα κόντρα στους Άγγλους.

Και πόση χαρά ρε παιδιά, όταν τον πετυχαίναμε στα χαρτάκια της Panini! Όταν τον είδα να ξεπροβάλει από το φακελάκι του Italia '90, ένιωσαν λες και είχα κερδίσει -τότε- 13άρι στο ΠΡΟ-ΠΟ! Πραγματικά αν δεν έχει ζήσει κάποιος την εποχή του, δεν μπορεί να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει το ποδοσφαιρικό του μέγεθος και απλά στέκεται στα εξωγηπεδικά του καμώματα. Δίχως ίχνος υπερβολής ή ιεροσυλίας, αλλά ο Μαραντόνα ήθελε δυο-τρεις Μέσι στην καθισιά του. Α, ρε Ντιέγκο.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟ: «Ρε φίλε, είδα τον Ντιέγκο!»

Όταν ήρθε στην Βαρκελώνη για να αρχίσει να χτίζει τον ευρωπαϊκό του μύθο, ήμουν πολύ μικρός για να πάω να τον δω στο «Καμπ Νόου», αφού συν τοις άλλοις το… μικρόβιο της μπάλας δεν είχε μπει ακόμα μέσα μου. Το Μουντιάλ του Μεξικό ήταν το πρώτο που θυμάμαι, αλλά δυστυχώς αμυδρά. Αυτή η δουλειά – ευλογία – κατάρα μου έδωσε την ευκαιρία να πάρω συνέντευξη (από μακριά) από τον Μέσι και (από κοντά) από τον Ριβάλντο, από τον Ροναλντίνιο και να γράψω την βιογραφία του Ζιοβάνι.

Δεν συγκρίνεται, όμως, με την ανατριχίλα που ένιωσα, περιμένοντας επί ώρες έξω από κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, απλώς και μόνο για να τον δω να βγαίνει στην πόρτα για να χαιρετήσει. Τότε που ήταν απελπιστικά υπέρβαρος, με ένα μουστάκι που θύμιζε τον Εμιλιάνο Ζαπάτα, προτού κάνει το «δαχτυλίδι» στο στομάχι, επέμβαση με την οποία ξανάνιωσε. Όσοι ήταν εκεί, δημοσιογράφοι, απλοί φίλαθλοι, ένιωθαν τον ενθουσιασμό ενός παιδιού μπροστά από μια βιτρίνα γεμάτη παιχνίδια. «Ρε φίλε, είδα τον Ντιέγκο!» μου είπε ένας συγκινημένος 30άρης που απλώς είδε τον Μαραντόνα να βγαίνει, να χαιρετάει και να επιστρέφει μέσα. Γιατί αυτό ήταν (διορθώνω, είναι και θα είναι) ο Ντιέγκο για όσους αγαπάμε την μπάλα: Μια (ποδοσφαιρική) βιτρίνα γεμάτη παιχνίδια.

NIKOΣ ΜΑΡΟΥΔΑΣ: Με την ελπίδα της συνάντηση στο Μπρεστ ή στο Περιστέρι...

Δυστυχώς γεννημένος το 1991 δεν είμαι από τους τυχερούς που πρόλαβαν να ζήσουν και να θυμούνται όσα έκανε ο θρύλος Ντιέγκο Μαραντόνα με την μπάλα στα γήπεδα. Μπορεί να τον έζησα λίγα χρόνια στη δύση της καριέρας του, αλλά η μικρή ηλικία μου τότε δεν με βοήθησε για να τον παρακολουθήσω πραγματικά και κυρίως να τον θυμάμαι. Έτσι δεν έχω κάποιες στιγμές από εκείνον που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν έχω την δική μου στιγμή να θυμάμαι από τον «Θεό» Ντιέγκο! Ήταν καλοκαίρι του 2018, ως ρεπόρτερ Ατρόμητου στο gazzetta.gr μέτραγα μέρες για να βρεθώ στη Λευκορωσία και το Μπρεστ για το παιχνίδι με την Ντινάμο, την ομάδα στην οποία είχε αναλάβει πρόεδρος ο μεγάλος Ντιέγκο. Οι φήμες τον ήθελαν να βρίσκεται σε εκείνο το παιχνίδι στη Λευκορωσία και στην ιδέα και μόνο ότι θα είχα την τύχη να τον δω από κοντά ανατρίχιαζα! Τελικά μπορεί όλα να γύριζαν γύρω από τον Μαραντόνα στο Μπρεστ, αλλά ο ίδιος δεν βρέθηκε στη Λευκορωσία για το παιχνίδι του δεύτερου προκριματικού γύρου του Europa League.

Οι φήμες όμως δεν έμειναν εκεί. Έχοντας η Ντινάμο αποτέλεσμα στο πρώτο παιχνίδι, ήταν έντονες εκείνες που έλεγαν πως ο Ντιεγκίτο θα ερχόταν με την αποστολή της ομάδας στην Ελλάδα για τον επαναληπτικό στο Περιστέρι. Ακόμα μια ευκαιρία να ζήσω κάτι ξεχωριστό, όμως ούτε τότε τελικά βρέθηκε στην Ελλάδα ο Μαραντόνα και το όνειρό μου να τον δω από κοντά μία και μοναδική φορά έμεινε όνειρο!

ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Γιατί έκλαψα μαζί με τον Ντιέγκο...

Στο Μουντιάλ του '86 ήμουν τεσσάρων ετών και τα όσα «αλήτικα» έκανε μόνο σε video τα έχω δει. Οπως άλλωστε και τις θεϊκές ομιλίες του Ανδρέα Παπανδρέου. Ετσι, τέσσερα χρόνια μετά, όταν η ζωή μας ήταν μόνο μπάλα, το Μουντιάλ της Ιταλίας έμοιαζε κάτι «μαγικό». Ναι, δεν μπορώ να πω, πως ήταν όλα καθαρά για μένα, θολές φάσεις, πέναλτι, ονόματα περίεργα, αλλά ανάμεσά τους ήταν ένας... θεός. Ετσι, τον αποκαλούσε ο πατέρας μου, έτσι τον αναζητούσα και γω μέσα στο γήπεδο. Δεν μπορούσα να διακρίνω τις κινήσεις του μέσα στο γήπεδο, περίμενα πότε θα σκοράρει για να με κερδίσει. Το έκανε στον ημιτελικό, αλλά δεν ήταν κόντρα σε... πολλούς αντιπάλους.

Ετσι, χρειάστηκε να φτάσουμε στον τελικό με τη Γερμανία. Το πρώτο παιχνίδι της ζωής μου που δεν έχασα λεπτό. Θυμάμαι έναν άνθρωπο να τρέμει από το... τραγούδι όπως αποκαλούσα τον εθνικό ύμνο, να τον κλωτσάνε και να σηκώνεται, να δίνει μάχες και ειλικρινά δε με ένοιαζε καθόλου που δε σκόραρε. Αυτό που με τράνταξε ήταν το κλάμα του, που έγινε και δικό μου κλάμα. «Οι θεοί κλαίνε;» αναρωτήθηκα... Ο Ντιέγκο έκανε μια ολόκληρη γενιά να τον αγαπήσει, γιατί αυτός ο γίγαντας δεν άντεχε την ήττα, δεν άντεχε να τον «π@#$#ε» και να μην αντιδρά... Ho visto Maradona, Oh mama inamorato sono...

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΣ: Μαραντόνα η Νάπολη σε αγαπάει αλλά...

Μια στιγμή, ένα παιχνίδι που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη, από την τεράστια καριέρα του Ντιέγκο Μαραντόνα είναι αυτό ανάμεσα στην εθνική ομάδα της Ιταλίας και της Αργεντινής στο Μουντιάλ του 1990.

Είναι ο ημιτελικός και "φιλοξενήθηκε" στο "σπίτι" του Ντιέγκο στη Νάπολη. Η Αργεντινή είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια και θέλει να φτάσει σ' ένα ακόμη τελικό και να υπερασπιστεί το τρόπαιο που κατέκτησε το Μέξικο.

Ο Μαραντόνα παίζει στην έδρα του αλλά οι Ναπολιτάνοι θ' ανεβάσουν πανό και θα στείλουν το μήνυμα: «Μαραντόνα, η Νάπολη σε αγαπάει, αλλά η Ιταλία είναι η πατρίδα μας». Δεν κατάφερε να "τουμπάρει" τους Ναπολιτάνους αλλά η Αργεντινή προκρίθηκε στην διαδικασία των πέναλτι στον τελικό.

Μεγάλη στιγμή. Ο Ντιέγκο έχει ευστοχήσει ενώ δεν τα είχε καταφέρει στη διαδικασία των πέναλτι κόντρα στην σπουδαία Γιουγκοσλαβία στον προημιτελικό. Ήταν ξανά στον τελικό και αυτό έφτανε στο παιδικό μου μυαλό να καταλάβει ότι μπορούσε να κάνει "θαύματα" σ' ένα ακόμη Μουντιάλ άσχετα εάν δεν το κατέκτησε...

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΟΥΝΤΟΥΛΙΔΗΣ: Όταν είδα τον Ντιέγκο... ζωντανό μπροστά μου!

Οι Ιταλοί βάπτισαν τη νύχτα της 6ης Οκτωβρίου του 1988 «La battaglia di Salonicco» («η μάχη της Θεσσαλονίκης»), η νύχτα όπου ο ποδοσφαιρικός «θεός», Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, πάτησε στα ιερά χώματα της Τούμπας και έκανε ένα γήπεδο-κολαστήριο να υποκλιθεί στο μεγαλείο του. Η Θεσσαλονίκη, την ημέρα του αγώνα, είχε ντυθεί απ’ άκρη σε άκρη στα «ασπρόμαυρα». Όλα τα σχολεία πέριξ του γηπέδου είχαν κλείσει, θυμάμαι ότι ήμασταν απογευματινοί (ναι, τότε που τα παιδιά πήγαιναν πρωί-απόγευμα στα σχολεία) και το 2ο Λύκειο Άνω Τούμπας όχι απλά ήταν κοντά στο γήπεδο, αλλά από τα παράθυρα έβλεπες το χορτάρι του όταν ήταν ανοικτές οι πόρτες της θύρας 5.

Αντί λοιπόν για μάθημα, ο δρόμος μας έβγαλε έξω από τη θύρα 4, να περιμένουμε υπομονετικά, σχεδόν δύο ώρες, για να μπούμε μέσα στο γήπεδο. Ειλικρινά δε θυμάμαι που και πως είχα εξασφαλίσει ένα από τα 39.848 εισιτήρια που κόπηκαν εκείνο το βράδυ, θυμάμαι πως μαζί με άλλους δύο συμμαθητές είχαμε πιάσει θέση στα θρυλικά τσιμέντα της Τούμπας τρεις ώρες πριν από την σέντρα! Λίγο αργότερα με τον κόσμο στοιβαγμένο έξω από το γήπεδο, οι πόρτες άνοιξαν κι όποιος πρόλαβε, πρόλαβε… Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ επιχείρησε με μαζορέτες κι έναν έφιππος άνδρα, που έκοβε βόλτες με το άλογο γύρω από το ταρτάν, να δώσει ένα διαφορετικό τόνο, σχετικά ο χρόνος της αναμονής πέρασε γρήγορα.

Το γήπεδο γέμισε ασφυκτικά, μια πραγματική «ασπρόμαυρη» λαοθάλασσα, χιλιάδες άνθρωποι, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον, απλά ήθελαν να αποτελούν μέρος της ιστορίας. Δεν έβλεπες κάθε μέρα τον Ντιέγκο Μαραντόνα ζωντανό να μαγεύει με την στρογγυλή θεά μπροστά στα μάτια σου.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ηττημένος Ντιέγκο

Να θυμάσαι τον Ντιέγκο νικητή, ανέμελο, σίγουρο… Να τον θυμάσαι και ηττημένο. Έτσι τον θυμάμαι. Πριν 30 χρόνια στα γήπεδα της Ιταλίας, στον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου, η Αργεντινή χάνει 1-0 από τη Γερμανία. Το τρόπαιο στα χέρια άλλου και το κατόρθωμα του 1986 δεν επαναλαμβάνεται για τον Ντιέγκο. Και όμως, βλέποντας τον να κλαίει την ώρα της απονομής, δεν τον λυπάσαι. Όχι. Δέχεσαι με σεβασμό το ξέσπασμα, την εκτόνωση της υπερπροσπάθειας του. Ο Μαραντόνα έκανε ό,τι μπορούσε για να μείνει στην κορυφή του κόσμου η Αργεντινή. Δίχασε τους Ιταλούς επικαλούμενος την (ταξική) συνείδηση τους στο ημιτελικό. Απευθύνθηκε στους κατοίκους της Νάπολη λέγοντας: “Για 364 μέρες η υπόλοιπη Ιταλία σας φέρεται σαν σκατά. Σήμερα θέλουν να γίνετε Ιταλοί και να υποστηρίξετε την ομάδα τους”. Η Αργεντινή στον τελικό. Δεν υπήρχαν όμως άλλες δυνάμεις και το φινάλε μας έδωσε τον Ντιέγκο κλαμένο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΟΜΑΡΑΣ: Πλάκα και στα ποδοσφαιρικά του... γεράματα

Δεν χρειάζομαι εγώ για να αναφέρω το τι ήταν και τι δεν ήταν για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο ο Ντιέγκο. Προσωπικά θα διαλέξω μία από τις στιγμές του Θεού Μαραντόνα με την Εθνική Ελλάδας. Την Ελλάδα που έχει αντιμετωπίσει και ως παίκτης και ως προπονητής. Σε εκείνο το ματς του Μουντιάλ του 1994 με τη γκολάρα του και λίγες ώρες πριν βρεθεί θετικός σε απαγορευμένες ουσίες. Εκεί που ακόμα και στα ποδοσφαιρικά του... τελειώματα παρέδιδε μαθήματα ποδοσφαίρου. Εκεί που από τη μία ήταν στον Παράδεισο και από άλλη στην... Κόλαση με τα πάθη του που δεν μπορούσε να συγκρατήσει. Για όσους δεν το θυμούνται ήταν το τελευταίο του γκολ με την Εθνική της Αργεντινής. Μία Αργεντινή με παιχταράδες στη σύνθεσή της: Ρεδόνδο, Κανίγια, Μπατιστούα, Σιμεόνε και φυσικά τον τεράστιο Μαραντόνα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΑΜΠΑΣ: Μα δεν θα δακρύσω πια για σένα...

Τις τελευταίες εβδομάδες λόγω τηλεργασίας οι συντάκτες στο γραφείο του gazzetta είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Οπότε όσο κι αν θες να μην το ακούσεις ή να κάνεις πως δεν το άκουσες το «ρε μαλάκες οι Αργεντίνοι γράφουν ότι πέθανε ο Μαραντόνα» του Πολύδωρου Παπαδόπουλου, ήχησε σαν... βόμβα στα αυτιά μου. «Τι λες ρε...» η πρώτη ατάκα και μετά όλα ιστορία.

Απόγευμα Τετάρτης. 25 Νοεμβρίου της Αγίας Αικατερίνης. Ο σοφός λαός λέει πως «Όποιου του μέλλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει» και αυτό ισχύει και για τον Μαραντόνα. Δεν περιμέναμε ποτέ να ακούσουμε ότι «έφυγε από βαθιά γεράματα», αλλά αντίθετα οι πάντες ήταν σίγουροι ότι το... επί Γης αντίο του Θεού κάπως έτσι θα ήταν. Ο χαμός που ακολούθησε όλες εκείνες της ώρες μετά το άγγελμα του θανάτου, με δηλώσεις, video, τιτιβίσματα από όλο τον πλανήτη δεν με άφησαν και ιδιαίτερα να καταλάβω τι ακριβώς έγινε.

Το βράδυ στο σπίτι, σε πιο χαλαρή διάθεση πια και χωρίς το πληκτρολόγιο να χτυπάει σαν παλαβό πήρα... χαμπάρι τι συνέβη. Ένα κομμάτι από το παζλ της νιότης μου είχε χαθεί. Αυτό ήταν ακριβώς το συναίσθημα που κυρίευσε κάποιον που η ταυτότητά του γράφει ως έτος γέννησης το 1978. Κάποιον δηλαδή που τον Μαραντόνα δεν τον θυμάται ως έναν «περιφερόμενο μαστουρωμένο τύπο, παραδομένο στις ουσίες και στους διαβόλους του», αλλά ως έναν αρτίστα, ζωγράφο, ποιητή, Θεό της μπάλας.

Με παραστάσεις που κανείς ποτέ στο μέλλον δεν πρόκειται να μας χαρίσει τόσο ατόφιες. Ναι Μέσι, ναι Ρονάλντο, ναι Ζιντάν, αλλά Μαραντόνα ένας ήταν. Αυτός ο ένας με έκανε να δακρύσω το 1986 στο Μεξικό για μια απώλεια, αυτός ο ένας με έκανε να χαίρομαι ότι... τον εκδικήθηκα, στην Ιταλία, το 1990 που ήταν η σειρά του να δακρύσει για μια δική του απώλεια.

Μάθε πού θα δεις ζωντανά όλους τους αγώνες σήμερα μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta.

NEWS FEED