Το ονειρεμένο top10 διαγωνίων! (vids & poll)

Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε για τους 10 καλύτερους ξένους ακραίους που έχουν αγωνιστεί στην χώρα μας, με αφορμή την αποχώρηση από την ενεργό δράση του τεράστιου Αμαράλ Ντάντε, σκεφτήκαμε να κάνουμε το ίδιο και στις άλλες θέσεις. Να βάλουμε τους κεντρικούς, τους πασαδόρους και φυσικά τους διαγώνιους.

Από την πρώτη στιγμή ωστόσο αυτό που λέγαμε είναι το πόσο δύσκολο θα ήταν να βρούμε τους 10 καλύτερους στους διαγώνιους. Και θα ήταν γιατί πραγματικά ήταν σίγουρο πως θα αναγκαστούμε να αφήσουμε εκτός δεκάδας μεγάλους παίκτες που άφησαν και αφήνουν εποχή στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Ειδικά τα προηγούμενα χρόνια έχουν περάσει από την Α1 και μετέπειτα Volley League βολεϊμπολίστες που έχουν αφήσει εποχή όχι στο ελληνικό, αλλά στο παγκόσμιο βόλεϊ. Τεράστιες προσωπικότητες που έκαναν το άθλημα στην χώρα μας ακόμα πιο γνωστό και που πολλοί ακόμα συνεχίζουν να διαπρέπουν εκτός συνόρων.

Το να φτιάξεις την δικιά σου ονειρική δεκάδα από τους καλύτερους διαγώνιους μόνο εύκολο δεν ήταν και είναι δεδομένο πως εκτός θα μείνουν μεγάλες προσωπικότητες. Όπως αναφέραμε και στα προηγούμενα top-10 δεκτές οι δικές σας προτάσεις για παίκτες που έμειναν (δυστυχώς αναγκαστικά) εκτός. Στο συγκεκριμένο επειδή πραγματικά ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αυτοί που βρίσκονται είναι σε μεγάλο βαθμό προσωπική συμπάθεια.

Απλά αναφέρουμε πως ο Αντρέι Κράβαρικ έμεινε εκτός επειδή έχει παίξει Εθνική και τον θεωρούμε Έλληνα (αλλιώς δεν γινόταν να μην μπει με δεδομένη την τεράστια προσφορά του), ενώ είπαμε να διορθώσουν το τρομερό λάθος με τον Γκούσταφσον που δεν τον είχαμε στους ακραίους, αλλά θα ήταν κρίμα να μπει ως διαγώνιος, μόνο για να μπει.

Γιούρι Φιλίποφ: Το θαύμα της φύσης με ασύλληπτο σερβίς

Με εξαίρεση τον συγκεκριμένο παίκτη που αποτελεί την μεγάλη προσωπική αδυναμία, οι υπόλοιποι μπήκαν με τυχαία θέση στο top-10. Ωστόσο πραγματικά δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω με κάποιον άλλον από τον Γιούρι Φιλίποφ. Τον διαγώνιο που πραγματικά την εποχή που αγωνίστηκε στην χώρα μας έδειχνε θηρίο σε σχέση με συμπαίκτες και αντιπάλους. Ο Ουκρανός αποκτήθηκε από τα Ναυπηγεία σε ηλικία 22 χρονών, μετά πήγε στον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας και από το 1993, έως το 1998 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό.

Με τους... πράσινους κατέκτησε 2 πρωταθλήματα (1995, 1996) και στο δεύτερο αναδείχθηκε καλύτερος ξένος της Α1. Αν μάλιστα ο τότε έφορος του τμήματος Ντίνος Χασάπης τον είχε δηλώσει στην Ευρώπη, θα μπορούσε να διεκδικήσει και το Ευρωπαϊκό. Στην συνέχεια αγωνίστηκε σε Βραζιλία (Σουζάνα), επιστρέφοντας στην Ελλάδα και την ΑΕΚ. Την καριέρα του την έκλεισε στην πατρίδα του και την Λοκομοτίβ Χάρκοβ κατακτώντας 2 πρωταθλήματα και ένα Τοπ Τιμς Καπ.

Στην καλή του ημέρα ήταν απλά ασταμάτητος, ενώ το σερβίς του δεν υπήρχε υποδοχέας που να μπορούσε να το βγάλει. Μιλάμε για ένα θαύμα της φύσης που κάρφωνε με τέτοια δύναμη που δεν είχαμε συνηθίσει και που ίσως να μην έχουμε δει πάλι στο πρωτάθλημά μας.

Λιούμπομιρ Γκάνεφ: Ο... λύκος του παγκόσμιου βόλεϊ

Έμεινε μόνο έναν χρόνο στην χώρα μας, αλλά μιλάμε για έναν παίκτη που όχι απλά έκανε την διαφορά, αλλά μαζί με τον επίσης τεράστιο Πλάμεν Κονσταντίνοφ, οδήγησαν τον Άρη στην κατάκτηση του μοναδικού πρωταθλήματος στην ιστορία τους. Ο λόγος για τον Λιούμπομιρ Γκάνεφ ή αλλιώς τον λύκο του παγκόσμιου βόλεϊ. Ο Βούλγαρος αφού αρχικά είχε κατακτήσει 5 πρωταθλήματα στην πατρίδα του με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας και έκανε μεγάλη καριέρα στην Ιταλία με την πανίσχυρη Αλπιτούρ Κούνεο.

Την περίοδο 1996-97 αποκτήθηκε από τον Άρη, με τον τότε πρόεδρο της ΚΑΕ Ζαφείρη Σαμολαδά να τον... κλέβει από την ΑΕΚ με την οποία λεγόταν πως είχε συμφωνήσει. Στους... κίτρινους ήταν ασταμάτητος συμβάλλοντας όπως αναφέραμε τα μέγιστα στην κατάκτηση του τίτλου. Μιλάμε για έναν παίκτη που κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει. Δεν ήταν μόνο τα 210 εκατοστά του, αλλά συνολικά ο όγκος του που τον έκαναν ανίκητο. Στο σερβίς θα μπορούσε να σου πάρει ένα παιχνίδι μόνος του και εννοείται πως δεν γινόταν να λείψει από την δεκάδα μας.

Αντρέ Νασιμέντο: Μεγάλος παίκτης, αλλά σε λάθος εποχή...

Ως όνομα μιλάμε για εξαιρετικά μεγάλο μέγεθος, καθώς ήταν βασικός διαγώνιος στην Εθνική Βραζιλίας και μαζί της είχε κατακτήσει το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 και το ασημένιο τέσσερα χρόνια αργότερα. Επίσης με την «σελεσάο» πήρα 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 2 Παγκόσμια Κύπελλα και 5 World League. Μιλάμε για διακρίσεις που όλοι οι παίκτες ονειρεύονται.

Στην Ελλάδα ωστόσο και τον Παναθηναϊκό δεν τα πήγε τόσο καλά. Στους... πράσινους έπαιξε το 2002-03 και δεν μπόρεσε να τους οδηγήσει σε κάποιον τίτλο. Σημείο αναφοράς το σερβίς του. Ο Νασιμέντο πετούσε ψηλά την μπάλα για να το κάνει και ειδικά στις προπονήσεις υπήρχαν στιγμές που έβρισκε στην κοντή οροφή του «Τάφου του Ινδού». Αν αγωνιζόταν στον Παναθηναϊκό την εποχή της Γλυφάδας, τότε θα μιλούσαμε για άλλη προσφορά. Ωστόσο με δεδομένη την απίστευτη πορεία που είχε με την Βραζιλία μπαίνει άνετα στους καλύτερους ξένους που έχουν αγωνιστεί στην χώρα μας.

Κλέιτον Στάνλεϊ: Απίστευτη καριέρα

Συνεχίζουμε με έναν ακόμα παικταρά που έχουμε απολαύσει στα ελληνικά τάραφλεξ. Ο λόγος για τον Κλέιτον Στάνλεϊ, τον για χρόνια βασικό και αναντικατάστατο διαγώνιο των ΗΠΑ, τον παίκτη που σε όποια ομάδα και αν αγωνίστηκε έκανε την διαφορά. Αρχικά σε μικρή ηλικία αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, μετά έπαιξε στον Άρη και την περίοδο 2003-04 βρέθηκε στον Παναθηναϊκό. Με τους... πράσινους κατέκτησε το πρωτάθλημα, χωρίς όμως να έχει συμμετοχή στους τελικούς, καθώς είχε τραυματιστεί με τον Πόλακ να παίρνει τη θέση του και να είναι ο κορυφαίος του «τριφυλλιού».

Τις επόμενες δύο χρονιές έμεινε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ηρακλή και με τον... γηραιό κατέκτησε 1 πρωτάθλημα και 2 Κύπελλα, ενώ με τον επίσης τεράστιο Λόι Μπολ οδήγησαν τους... κυανόλευκους σε δύο τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ. Η συνέχεια στην καριέρα του ήταν ακόμα καλύτερη, καθώς παίζοντας στην ανίκητη Ζενίτ πήρε 3 πρωταθλήματα Ρωσίας, 2 Κύπελλα και 1 Τσάμπιονς Λιγκ, βγάζοντας... τρελά λεφτά μιας και το κασέ του είχε ανέβει πάρα πολύ. Όσον αφορ΄λα την Εθνική των ΗΠΑ μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Πραγματικά μιλάμε για απίστευτη καριέρα που κάθε παίκτης του βόλεϊ ονειρεύεται να κάνει...

Ιβάν Μίλκοβιτς: Ο Ιβάν ο τρομερός

Είναι τέτοια η δεκάδα των διαγωνίων, που όσο συνεχίζουμε γίνεται ακόμα καλύτερη, με τον Ιβάν Μίλκοβιτς να ακολουθεί. Ο Ιβάν ο τρομερός είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που έχουν αγωνιστεί στην χώρα μας. Όταν αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό ήταν ίσως και ο καλύτερος διαγώνιος στον κόσμο. Έχοντας παίξει 7 χρόνια στην Ιταλία και την Ματσεράτα και κατακτώντας 1 πρωτάθλημα, ο Σέρβος ήρθε στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό το 2008.

Στους Πειραιώτες έμεινε 2 χρόνια κατακτώντας ισάριθμα πρωταθλήματα και 1 Κύπελλο και αγαπήθηκε όσο ελάχιστοι από τον κόσμο της ομάδας του, καθώς το πάθος με το οποίο αγωνίζεται ακόμα είναι απίστευτο. Ο Μίλκοβιτς συνέχισε στην Τουρκία και την Φενέρ παίρνοντας επίσης 2 πρωταθλήματα και 1 Κύπελλο, ενώ και με την Σερβία έχει μεγάλες διακρίσεις με μεγαλύτερη την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ. Όσον αφορά το παιχνίδι του, μιλάμε για έναν παίκτη ο ορισμός του ηγέτη εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Στην μέρα του δεν μπορούσε κανείς να τον σταματήσει, κάτι που λάτρεψαν οι φίλοι όλων των ομάδων που αγωνίστηκε.

Λίμπερμαν Αγκάμεζ: Το... τέρας!

Μιας και ο προηγούμενος είναι ο Μίλκοβιτς, ο επόμενος δεν θα μπορούσε να μην ήταν ο Λίμπερμαν Αγκάμεζ. Οι... μάχες του Κολομβιανού με τον Σέρβο στους δύο συνεχόμενους τελικούς Κυπέλλου στο Τροκαντερό, έχουν μείνει στην ιστορία του αθλήματος στην χώρα μας. Το... τέρας ήρθε στην χώρα μας το 2004 για λογαριασμό της ΑΕ Νίκαιας και στο Παγκράτι έδειξε πως μιλάμε για εξωπραγματικό παίκτη κερδίζοντας 40αρες σε παιχνίδια. Από το 2005 έως το 2010 έπαιξε στον Παναθηναϊκό κατακτώντας 1 πρωτάθλημα και 3 Κύπελλα, ενώ μετά πήγε στην Αρκάς προσθέτοντας 1 ακόμα πρωτάθλημα και Κύπελλο στην συλλογή του.

Η συνέχεια τον βρήκε στην Κορέα όπου θεωρείται ένας από τους καλύτερους και πιο θεαματικούς παίκτες που αγωνίστηκαν εκεί με το κασέ του να είναι από τα πιο ψηλά. Μετά την Κορέα έπαιξε σε Τουρκία και Γαλατά, ενώ πέρσι επέστρεψε στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό σε μια μεταγραφή που προκάλεσε αίσθηση. Φέτος δεν αγωνίστηκε στο μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς, πήρε ωστόσο το πρωτάθλημα Πορτογαλίας με την Σπόρτινγκ Λισσαβόνας και πλέον θα επιστρέψει στην Κορέα όπου παραμένει ένας θρύλος.

Όσον αφορά το παιχνίδι του όντως μιλάμε για ένα αθλητικό... τέρας. Ακόμα και με το σερβίς του μπορούσε να σε τραυματίσει, ενώ επιθετικά ήταν και παραμένει φόβος και τρόμος όχι για τους μπλοκέρ, αλλά για τους αμυντικούς που βρίσκονταν στην ευθείας και τον έβλεπαν να σηκώνεται στον... Θεό για να καρφώσει.

Ερνάντο Γκόμεζ: Ο ορισμός του νικητή

Αν μιλώντας για βόλεϊ θέλαμε να αναφερθούμε στον παίκτη νικητή, αυτός δεν θα ήταν άλλος από τον Ερνάντο Γκόμεζ. Τον άνθρωπο που έχει κατακτήσει πρωτάθλημα με τις τρεις από τις τέσσερις ομάδες που αγωνίστηκε στην χώρα μας, τον απόλυτο αρχηγό, τον διαγώνιο που αν χρειαζόταν να κερδίσει και 50 πόντους για να επικρατήσει η ομάδα του θα το έκανε. Μιλάμε για έναν από τους πιο δυνατούς παίκτες που έχουν έρθει στην Ελλάδα και ένα από τα καλύτερα παιδιά, παρότι εντός αγωνιστικού χώρου φαινόταν με διαφορά ο πιο σκληρός.

Ο διαγώνιος από την Βενεζουέλα ήρθε στην χώρα μας το 2000 και έμεινε ως το 2004 στον Ολυμπιακό. Με τους Πειραιώτες κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και 1 Κύπελλο και με τις εμφανίσεις του πήγε στην Ιαπωνία όπου ήταν ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες του πρωταθλήματος, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ σε πόντους. Από το 2005 έως το 2007 επέστρεψε στην Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό έχοντας στα δύο αυτά χρόνια 1 πρωτάθλημα και 1 Κύπελλο.

Η συλλογή τίτλων συνεχίστηκε στην Φενέρ όπου πήρε το νταμπλ και μετά έπαιξε πάλι σε Ιαπωνία και Τουρκία. Το 2014-15 άλλαξε την ιστορία του ΠΑΟΚ, οδηγώντας τους Θεσσαλονικείς στο πρώτο τους πρωτάθλημα, ενώ πήρε και το Κύπελλο. Στον «δικέφαλο του βορρά» επέστρεψε το 2016-17, ωστόσο τραυματίστηκε και δεν μπόρεσε να είναι στην ομάδα του στο τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα. Φέτος μετά από νέο τραυματισμό δεν μπόρεσε να μείνει στον ΠΑΟΚ και αγωνίστηκε στον Ηρακλή Χαλκίδας.

Στα στοιχεία του εκτός από το πνεύμα του νικητή που δύσκολα μπορεί κάποιος να συναντήσει σε οποιοδήποτε άθλημα, είναι όντως τέρας της φύσης με απίστευτη δύναμη και αλτικότητα και θα λέγαμε πως βρίσκεται όχι απλά στο top-10 αλλά και στο top-3 τον διαγωνίων που έπαιξαν στην χώρα μας.

Μάρκους Νίλσον: Ψυχρός εκτελεστής...

Η συνέχεια είναι με τον Σουηδό Μάρκους Νίλσον, έναν ακόμα εξαιρετικό παίκτη που βρέθηκε στην χώρα μας. Ο Νίλσον αποκτήθηκε από τον Πανελλήνιο όπου και έπαιξε στην Κυψέλη από το 2003 έως το 2005. Στην συνέχεια πήγε στην Γαλλία και την Παρί, για να επιστρέψει στην Ελλάδα και τον Ηρακλή κάνοντας μεγάλα πράγματα. Με τον... γηραιό ο Σουηδός έπαιξε από το 2006-09 κατακτώντας 2 πρωταθλήματα, ενώ οδήγησε την ομάδα του και στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2009.

Η καριέρα του συνεχίστηκε σε Ρωσία, Πολωνία και Ιταλία, με το κασέ του να ήταν εξαιρετικά ψηλό. Και ήταν γιατί τέτοιον παίκτη δύσκολα βρίσκεις. Να είναι τόσο χαμηλών τόνων, αλλά από την άλλη να μην μπορεί να τον σταματήσει κανείς αντίπαλος. Μεγάλο του πλεονέκτημα το αριστερό του χέρι, ενώ εκτός από την επίθεση, ήταν και παραμένει ένα μεγάλο... όπλο από την θέση του σερβίς.

Μάρκους Μιλίνκοβιτς: Άλλο επίπεδο

Έπαιξε στην Ελλάδα μόλις έναν χρόνο. Δεν πήρε πρωτάθλημα ή Κύπελλο, στην συνέχεια τραυματίστηκε, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον ξεχάσει. Ο λόγος για τον Μάρκους Μιλίνκοβιτς, τον Αργεντίνο γεννημένο στην Κροατία που πραγματικά δεν γινόταν να μην μπει στην δεκάδα μας. Ο μεγάλος αυτός διαγώνιος έπαιξε στον Ολυμπιακό την περίοδο 2004-05 έχοντας έρθει από Ιταλία όπου σε Τρεβίζο και Μιλάνο είχε κάνει μεγάλη καριέρα.

Με τους «ερυθρόλευκους» δεν πήρε κάτι στις εγχώριες διοργανώσεις, αλλά ήταν μεγάλη η συμβολή του στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Με το πάθος του έγινε αμέσως ο αγαπημένος της εξέδρας και δεν είναι τυχαίο που ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά όλοι θυμούνται το πέρασμά του από τα γήπεδά μας.

Ρολάντο Σεπέδα: Από το ζενίθ στο ναδίρ...

Κλείνουμε με έναν παίκτη που έπαιξε μόλις έναν χρόνο στην χώρα μας και θα μπορούσαμε να γράφουμε πολλά για τα επόμενα χρόνια (μακάρι βέβαια να γίνει), αλλά δυστυχώς εκεί που ήταν στην κορυφή γκρεμίστηκε απότομα. Ο λόγος για τον Ρολάντο Σεπέδα, τον παίκτη που αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ το 2015 οδηγώντας τους Θεσσαλονικείς στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, όντας ο καλύτερος παίκτης.

Οι εμφανίσεις του με τον... δικέφαλο του βορρά, έκαναν πολλές ομάδες να ενδιαφερθούν για την απόκτησή του, με τον ίδιο να κερδίζει ένα συμβόλαιο στην Κορέα που έφτανε τα 450.000 ευρώ τον χρόνο. Εκεί όμως που όλα έδειχναν ιδανικά, υπήρξε η υπόθεση βιασμού Φιλανδής και ο Σεπέδα αντί να πάει στην Κορέα να παίξει βόλεϊ και να βγάλει καλά λεφτά, μπήκε φυλακή όπου και έμεινε ως το τέλος του καλοκαιριού το 2017. Πλέον μένει να δούμε αν θα μπορέσει να σταθεί και πάλι στα πόδια του και να παίξει το βόλεϊ που είδαμε με τον ΠΑΟΚ. Ένα τρομερά γρήγορο βόλεϊ που βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εκρηκτικότητα, ενώ και το σερβίς του ήταν... θανατηφόρο.

Χωρούσαν άλλοι τόσοι

Πραγματικά όπως σας αναφέραμε και πριν, στην δεκάδα με τους καλύτερους διαγώνιους που έπαιξαν στην χώρας μας χωρούσαν ακόμα τόσοι. Παίκτες όπως οι Ντεσπέιν, Γιορντάνοφ, Πόλακ και πολλοί πολλοί ακόμα, κατάφεραν να μας κάνουν να αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο το άθλημα. Δυστυχώς έπρεπε να μπουν μόλις 10 και υπάρχει πάντα και η προσωπική συμπάθεια. Οπότε στα σχόλιά σας περιμένουμε να μας αναφέρετε και κάποιους που ξεχάσαμε ή απλά δεν χωρούσαν να μπουν.