To βιβλίο γιορτάζει την «Παγκόσμια Ημέρα» του στο gazzetta.gr!

Gazzetta team
To βιβλίο γιορτάζει την «Παγκόσμια Ημέρα» του στο gazzetta.gr!
Το Gazzetta.gr γιορτάζει την «Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου» και οι συντάκτες του σας «ταξιδεύουν» στον μαγικό του κόσμο με τις δικές τους ξεχωριστές επιλογές!

Η «Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου» είναι απλά η αφορμή για όσους διαβάζουν. Ενδεχομένως να είναι και μία καλή ευκαιρία να μεταδώσουν την αγάπη τους για το βιβλίο, την αξία του να «διαβάζεις» σε μία προσπάθεια να εθίσουν όλο και περισσότερους.

Γιατί το βιβλίο είναι ένας ωραίος εθισμός. Το βιβλίο σε ταξιδεύει και σε ξεκουράζει.

Το βιβλίο σου προσφέρει γνώση και σου δημιουργεί μία ανυπομονησία για όσα γράφονται στην επόμενη σελίδα πριν καν τη γυρίσεις.

Συντάκτες του Gazzetta.gr αρπάζουν λοιπόν την ευκαιρία της σημερινής ημέρας και γράφουν για τα αγαπημένα τους βιβλία σε μία προσπάθεια να πείσουν όλο και περισσότερο κόσμο να διαβάσει.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΑΜΠΑΣ - Μας κακομαθαίνετε κύριε Φίτζεκ!

Αν ανοίξεις το λεξικό δίπλα από την λέξη «βιβλιοφάγος» σίγουρα δεν θα βρεις την φωτογραφία μου. Θαυμάζω τους ανθρώπους που χαρακτηρίζονται έτσι. Που μπορούν σε καθημερινή βάση να… βυθίζονται στις σελίδες και να ταξιδεύουν σε άλλες πολιτείες, εποχές, κουλτούρες με το μαγικό χαλί των χιλιάδων λέξεων!

Σίγουρα όμως και η δική μου σχέση με το βιβλίο είναι αρκετά καλή, κάτι που μαρτυρούν και οι συχνές επισκέψεις μου στο βιβλιοπωλείο. Σε έναν χώρο που μπορώ να μείνω «με τις ώρες» χωρίς να χρειαστώ να κοιτάξω το ρολόι ή να μπω στον πειρασμό του… σερφαρίσματος στο κινητό.

Από ράφι σε ράφι, από τμήμα σε τμήμα, από τη μία κατηγορία βιβλίου στην άλλη, η αναζήτηση ενός τίτλου ή ενός συγγραφέα μοιάζει ακόμη και θεραπευτική.

Άλλωστε αυτός είναι και ο πραγματικός στόχος του βιβλίου πέρα από την δεδομένη γνώση που μπορεί να παρέχει. Το γαλήνεμα της ψυχής, η χείρα βοηθείας ώστε το μυαλό να ξεφύγει από τα ίδια και τα ίδια της καθημερινότητας. Ειδικά αυτές τις εποχές που βιώνουμε. Προσπαθώ να διαβάζω κάθε είδους βιβλίου. Ή για να είμαι απόλυτα ακριβής με τις λέξεις, τα περισσότερα από τα είδη που κυκλοφορούν. Συνήθως είμαι με τις «εποχές μου» και τα…. κολλήματα.

Για παράδειγμα πριν από τρια καλοκαίρια μέσα σε μερικές μέρες φρόντισα να διαβάσω μια σειρά από αρχαίες τραγωδίες όπως την Ηλέκτρα, την Αντιγόνη, την Μήδεια, τον Προμηθέα Δεσμώτη που ως τότε μόνο ακουστά τις είχα. Αρκετά πράγματα που με συνοδεύουν και σήμερα τα κράτησα.

Οι αληθινές ιστορίες επίσης είναι «στα αγαπημένα μου». Όταν ξέρεις ότι αυτό που διαβάζεις κάποτε συνέβη όσο ακραίο ή… φανταστικό κι αν μοιάζει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Μια άλλη κατηγορία που με ελκύει φυσικά και λόγω επαγγέλματος είναι το αθλητικό βιβλίο. Είτε έχει να κάνει με την βιογραφία ενός μεγάλου σταρ όπως ο Μαραντόνα, ο Πλατινί, ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ο Κλοπ, είτε αφορά ένα μοναδικό γεγονός όπως η κατάκτηση του Euro2004 από την εθνική Ελλάδος, κάτι που προσπαθεί με κάθε λεπτομέρεια να εξηγήσει μέσα από βιβλίο του ο Βασίλης Σαμπράκος!

Αυτός όμως που τα τελευταία χρόνια μου «έχει κλέψει την καρδιά» είναι ο Σεμπάστιαν Φίτζεκ. «Έβγαλε νέο βιβλίο ο ψυχάκιας» συνηθίζουμε να λέμε με τον Κωνσταντίνο Μελάγιες (επίσης… Φιτζεκ-άκιας) και όπου… ψυχάκιας γίνεται κατανοητό για ποιον μιλάμε. Γερμανός συγγραφέας, αλλά και δημοσιογράφος. Εδώ κρατάμε την πρώτη ιδιότητα. Αυτή του συγγραφέα.

«Το δέμα», «Η θεραπεία», «Η θέση 7Α», «Το πείραμα», «Ο τρόφιμος» (αυτό μου έχει ξεφύγει), «Ο αναλφάβητος» (αυτό μόλις το άρχισα) είναι έργα του που βρίσκονται στα ράφια των ελληνικών βιβλιοπωλείων. Ψυχολογικά θρίλερ που σου… διαλύουν το μυαλό από τις πρώτες κιόλας σελίδες και όταν φτάνεις στην τελευταία σελίδα προσπαθείς να συνέλθεις. Να καταλάβεις τι διάβασες και κυρίως να καταλάβεις «τι διάολο άνθρωπος είναι αυτός που επινόησε και έγραψε κάτι τέτοιο».

Με χαρά παρατηρώ μέσω σχολίων στο ίντερνετ ή και στα βιβλιοπωλεία ότι οι «Φιτζεκάκηδες» στην Ελλάδα αυξάνονται και πληθύνονται. Όσοι δεν τον έχετε ανακαλύψει ακόμη σας προ(σ)καλώ…

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - Στον κόσμο του Πόε

Το βιβλίο που θες πάντα σε βρίσκει και πάντα σε ξαφνιάζει. Στην περίπτωση μου το βιβλίο αυτό ήταν… ο Έντγκαρ Άλαν Πόε! Ο αμερικανός ποιητής, πεζογράφος, εκπρόσωπος του ρομαντισμού και δημιουργός των πάντων! Η παγκόσμια λογοτεχνία θα έπρεπε να χωρίζεται σε προ Πόε και μετά Πόε εποχή. Το αναγνωστικό κοινό του οφείλει πάρα πολλά γιατί του έδωσε νέους τομείς ψυχαγωγίας, ανανέωσε άλλους και έγραψε ένα από τα ωραιότερα ποιήματα όλων των εποχών, “Το Κοράκι”. Ο Πόε έβαλε τον θεμέλιο λίθο για την αστυνομική λογοτεχνία και σημάδεψε παντοτινά τις ιστορίες τρόμου, φαντασίας.

Όλα τα προηγούμενα βρίσκονται συγκεντρωμένα στο βιβλίο “21 ιστορίες και Το Κοράκι” (Εκδ. Μεταίχμιο, μετάφραση Κατερίνα Σχινά). Δεν έχουμε να κάνουμε με τα άπαντα του Πόε, όμως μεγάλο μέρος αυτών είναι εδώ και είναι συναρπαστικό. Τρόμος, φαντασία, μυστήριο, περιπέτεια, επιστημονική φαντασία, σάτιρα, ποίηση, μέσα από τη σοκαριστική γραφή του Πόε. Εξαντλητικός, ευρηματικός, ακριβής, τέλειος. Κορωνίδα στο πολυθεματικό έργο το ανυπέρβλητο “Το Κοράκι”, το ποίημα που κατέκτησε την τελειότητα της σύνθεσης και έσπασε τα δεσμά του χρόνου. Το βιβλίο αυτό έχει όλα όσα αγάπησα στον Πόε και κάθε φορά που το διαβάζω ανακαλύπτω τη μαγεία της γραφής, τη δύναμη της υψηλής λογοτεχνίας και τη σκοτεινή μα γοητευτική προσωπικότητα του Πόε. Ξέρω ότι με αυτό το βιβλίο ποτέ, μα ποτέ, δεν θα κάνω λάθος.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΕΛΑΓΙΕΣ - «Αγαπητέ Θεέ» και Θαφόν

Ωραίο βιβλίο είναι αυτό στεναχωριέσαι όταν διαβάζεις την τελευταία σελίδα του. Σχεδόν κλαις. Βασικά και τελείως μεταξύ μας, κλαις κανονικά. Κλαις γιατί τελείωσε και γιατί σε άγγιξε.

Τα πιο έντονα συναισθήματα μου τα έχουν βγάλει λίγα βιβλία. Η «Σκιά του ανέμου» και οι ιστορίες του Ντάνιελ με τον Χουάν Κάραξ μου άνοιξαν διάπλατα την πόρτα του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν. Ο Ισπανός συγγραφέας που «έφυγε» πριν λίγο καιρό από τη ζωή είναι μακράν ο αγαπημένος μου γιατί είχε έναν μοναδικό τρόπο να σε ταξιδεύει και να σου μεταφέρει εικόνες.

Διάβαζα και ταυτόχρονα έβλεπα και μία κινηματογραφική ταινία. Όλα τα βιβλία του Θαφόν λοιπόν.

Το δεύτερο είναι το «Αγαπητέ Θεέ» του Έρικ Εμανουέλ Σμιτ. Πολύ στενάχωρο βιβλίο γιατί εξιστορεί τις τελευταίες μέρες ενός άρρωστου μικρού παιδιού. Ταυτόχρονα όμως σε κάνει να γελάς με τον τρόπο σκέψης του μικρού και φυσικά με τη «νοσοκόμα» με την οποία δημιουργεί φιλική σχέση.

Ο μικρός Όσκαρ παραδίδει μαθήματα ζωής σε όλους μας με τον πιο ευχάριστο και απλό τρόπο. Με τον τρόπο που μόνο ένα παιδί μπορεί να σκεφτεί.

Στο τέλος δυστυχώς επικρατεί η στεναχώρια, αλλά είναι τόσο δυνατό βιβλίο που αξίζει να το διαβάσετε!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΚΗΣ - Για τον Νίτσε, τις μαύρες μέρες και το amor fati

Η πρώτη φορά που συνδέθηκα με τον Νίτσε ήταν το 2012, παίρνοντας 2-3 βιβλία στην Αλεξανδρούπολη για να περνάει η ώρα στο θαλαμοφυλίκι. Ίσως δεν είναι η καλύτερη ιδέα να διαβάζεις 2-4 τον Ζαρατούστρα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Γυρνώντας στην Αθήνα, έπεσε στα χέρια μου το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του συγγραφέα και ψυχοθεραπευτή Ίρβιν Γιάλομ. Αρκετά ιντριγκαδόρικος τίτλος για έναν τύπο που οι αφορισμοί του είχαν να κάνουν με την ματαιότητα των πραγμάτων, το χάος και την άβυσσο (που αν την κοιτάξεις για πολλή ώρα στο τέλος θα κοιτάξει εσένα, όλοι το ξέρουν αυτό).

Σε κάθε περίπτωση, ο Γιάλομ καταφέρνει να παρουσιάσει μια απίθανη συζήτηση που εξελίσσεται σε ψυχοθεραπεία μεταξύ του Νίτσε και του γιατρού του, Γιόζεφ Μπρόιερ κλείνοντας με έναν αφορισμό που, κατά την ταπεινή μου γνώμη περικλείει το σημαντικότερο νόημα. Amor fati. Να αγαπήσουμε τη μοίρα μας. Παρ’ όλο που δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν, πρέπει να κονταροχτυπηθούμε μαζί της, πρέπει να βουληθούμε τον προορισμό μας να πραγματοποιηθεί, μετατρέποντας το «ήταν να γίνει έτσι» σε «έτσι το θέλησα».

Ο Νίτσε έκλαψε, ο Μπρόιερ λυτρώθηκε κι εγώ έκανα τατουάζ το amor fati στον αριστερό καρπό για το μοναδικό βιβλίο που έχω διαβάσει δυο φορές. Από αυτά που λένε ότι τα διαβάζεις και σου αλλάζουν τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα εκεί έξω.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΕΜΠΕΛΗΣ - Η δίκη του Κάφκα

Βιβλίο διαχρονικό, πάντα επίκαιρο. Έχει το ίδιο νόημα και αγγίζει εξίσου τον αναγνώστη του 1925 (χρονολογία που εκδόθηκε), του 2025, του 2055... Ο ρεαλισμός και η ουτοπία μπλέκονται τόσο αρμονικά στο πρόσωπο του Γιόζεφ Κ., ο οποίος συλλαμβάνεται στο δωμάτιό του και δικάζεται, αναζητώντας το «γιατί» σε όλο αυτό που του συνέβη.

Μοιάζει με όνειρο - εφιάλτης θα ήταν η λέξη που ταίριαζε για να περιγράψει καλύτερα αυτά που περνά ο πρωταγωνιστής - αλλά η εσωτερική κάθαρση που ελλοχεύει σε κάθε σημείο της πλοκής το καθιστά τόσο ζωντανό, τόσο πραγματικό. Μια πάλη με τη δικαιοσύνη, την εξουσία, αλλά ακόμη και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Νοήματα βαθιά, ένας λαβύρινθος που δεν σε οδηγεί να εγκαταλείψεις την ανάγνωση του βιβλίου. Αντίθετα σε προκαλεί να το συνεχίσεις μέχρι το τέλος (;) για να ξετυλίξεις τον μίτο και να βρεις την απάντηση στα πολλά ερωτήματα που γεννώνται. Ύμνος στη φύση του ανθρώπου, ένα σκηνικό το οποίο σε παρακινεί ασυναίσθητα να βρεις παρόμοιες καταστάσεις.

Αν και ψάχνω να διαβάζω πάντα κάτι διαφορετικό, η «Δίκη» είναι το βιβλίο που έχει διαβάσει τις περισσότερες φορές. Έχει γραφτεί ότι δεν μπορείς να σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο πριν και μετά την ανάγνωσή του. Ο ίδιος ο συγγραφέας (1883-1924) είχε πει για το βιβλίο και τη σημασία του: «Ένα βιβλίο πρέπει να είναι το τσεκούρι που θα σπάσει την παγωμένη θάλασσα μέσα μας»...

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΤΥΡΙΝΤΖΗΣ - Από τη Βαρκελώνη του Φαλκόνες στη Χιλή της Αλιέντε!

«Αν θες να ταξιδέψεις… άνοιξε ένα βιβλίο»! Δεν ξέρω αν το έχει πει ήδη κάποιος, το πιθανότερο είναι πως “ναι”, ωστόσο είναι η φράση που περιγράφει στο έπακρον κάθε συναίσθημα που (μου) βγάζει πλέον η ανάγνωση ενός καλού βιβλίου. “Καλού”; Λάθος. Ενός βιβλίου… Δεν υπάρχει καλό και κακό. Απλά τι σου αρέσει, με τι “δένεσαι”, με τι “ταξιδεύεις”. Είναι καθαρά υποκειμενικό…

Είναι δύσκολο το να κάτσεις να επιλέξεις το ή τα αγαπημένα σου βιβλία, ή τον/την αγαπημένo/η σου συγγραφέα. Από τον καθένα κάτι έχεις πάρει, με το κάθε βιβλίο κάπου έχεις “ταξιδέψει”.

Με τον Ιδελφόνσο Φαλκόνες ταξίδεψα στην Βαρκελώνη του Μεσσαίωνα, γνώρισα τους “μπαστάις” που χτίσανε πέτρα τη πέτρα την “Παναγιά της Θάλασσας”, όπως είναι και ο τίτλος του βιβλίου του.

Δεν γίνεται να μην αναφέρω τον Ισίδωρο Ζουργό, χάρη στον οποίο ξεκίνησα πριν λίγα χρόνια το διάβασμα, κυρίως ιστορικών μυθιστορημάτων. Δανείστηκα την “Αηδονόπιτα”, με την οποία μεταφέρθηκα στην ελληνική επανάσταση μέσα από τα μάτια ενός Αμερικανού φιλέλληνα που πολέμησε για την Ελλάδα, μόνο και μόνο από θαυμασμό του γι αυτήν. Και την ήθελε ελεύθερη.

Το 2ο αγαπημένο μου λοιπόν, είναι επίσης του Ζουργού και είναι το “Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο”. Ένα ταξίδι στην Ευρώπη στον 17ο αιώνα και σε όλα τα δεινά εκείνης της εποχής.

Μέσα από τον Γιάννη Καλπούζο έμαθα πραγματικά για την ελληνική επανάσταση και όχι αυτά όπου δίδασκαν στα σχολεία. Με πήγε στην Κωνσταντινούπολη, με έμαθε πως συνυπήρχαν οι Έλληνες με τους Τούρκους και τις σχέσεις που έχτισαν. Δεν αραδιάζω και του Καλπούζου βιβλία γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ. Είμαι σίγουρος ότι τον γνωρίζετε καλά.

Θέλω να κλείσω με Κυρίες όμως. Με αγαπημένες μου… Με την Ιζαμπέλ Αλιέντε την οποία “γνώρισα” πρόσφατα και ταξιδεύω αυτό τον καιρό στην πατρίδα της, την Χιλή, πριν μεταφερθώ και πάλι στην Σπιναλόγκα για το Νησί Νο.2, το “Μια νύχτα του Αυγούστου” που παρήγγειλα και περιμένω, από την Ελληνίδα Βικτόρια Χίσλοπ. Δεν τη γνώρισα από το “Νησί” αλλά από το “Όσοι αγαπιούνται” στο οποίο μιλά πάλι για την Ελλάδα και τις μέρες του εμφυλίου. Είναι απλά κι αυτό συγκλονιστικό…