Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου: Η Δόξα δεν περπάτησε μονάχη!

• Η Δόξα, αγέρωχη, συντροφιά
• Το αθλητικό επίγραμμα που χωράει την «καταστροφή»

Η δόξα είναι όλη δική τους και αυτοί την κάνουν Δόξα, πρόσωπο αυθύπαρκτο και ετερόφωτο την ίδια στιγμή. Ο αθλητής που είναι ερασιτέχνης και παλεύει με τον επαγγελματία, μέσα του, έξω απ’ αυτόν, ενώνεται μαζί της και ενώ τα δυο βήματα γίνονται ένα, το κεφάλι της βλέπει στεφανωμένο με λίγα χορτάρια. Και αυτή τον κοιτά πατώντας στο σύννεφο. Στο ένα χέρι κρατά το άθραυστο, διαχρονικό, κλαδί και στο άλλο χώμα από την έρημη γη. Και ο αθλητής που αγωνίζεται, ξέρει. Η καταστροφή είναι πάντα πιο κοντά από την επιτυχία. Αυτό, όμως, είναι η Δόξα! Την ώρα του αγώνα δεν μετράνε φύλα και παραδόσεις. Η προπόνηση, η θέληση, η τύχη και η φωνή του ενός, του προπονητή, του φίλου, του αδελφού, αυτά έχουν σημασία. Ο αγώνας, κάθε αγώνας, ξεκινά με την προοπτική της συντριβής και καταλήγει με τον θρίαμβο της προσπάθειας. Κι αν δεν υπάρχουν βάθρα να σταθεί ο αθλητής, αρκούν λίγα χορτάρια από την πατημένη γη που άφησε πίσω του. Στο φετινό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου, οι «καταστροφές» ήταν περισσότερες, αλλά η Δόξα δεν περπάτησε μονάχη. Οι Έλληνες αθλητές του στίβου έδειξαν γιατί θα υπάρχουν πάντα λαμπρά παλικάρια, άνδρες-γυναίκες. Η ποίηση του Διονύσιου Σολωμού, το αλύγιστο αυτό στεφάνι, είναι μέσα τους, πάντα!

Η Δόξα, αγέρωχη, συντροφιά

Το κείμενο αυτό ανήκει στους αθλητές που ακολουθούν τον ατομικό δρόμο. Φυσικά και δεν έχει να κάνει με την ιδιώτευση και τον ηθελημένο διαχωρισμό. Τα λόγια τα αυθορμήτως ειπωμένα και γραμμένα ταιριάζουν σε όλους τους εραστές του αθλητισμού, σε αυτούς που περάσαν, και περνάνε, τη δική τους Καταστροφή των Ψαρών. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου υπήρξε πεδίο δράσης μιας «μάχης» που έδωσε ήττες, πίκρες, νίκες και μια αγέρωχη Δόξα συντροφιά.
Οι Έλληνες αθλητές του στίβου που μετείχαν στη διοργάνωση, έφτιαξαν (ξανά) το δικό τους πυκνό επίγραμμα. Το ίδιο έκανε και ο εθνικός μας ποιητής. Η τραγωδία των Ψαρών τον ενέπνευσε να γράψει έξι στίχους γεμάτους Ελλάδα, αγώνα, ανθρωπιά. Το ίδιο έγινε και στους αγώνες του Τόκιο. Σε διάστημα λίγων ημέρων, αναδείχθηκε η Ελλάδα, ο αγώνας, η ανθρωπιά. Παιδικά χαμόγελα, δάκρυα χαράς και πόνου, αναγνώριση του ωραίου, του υψηλού, του ανώτερου και ένας δρόμος μοναχικός που δεν σβήνει και δεν τελειώνει, απλά μεταφέρεται στους επόμενους. Στη δική τους ράχη, των ελλήνων αθλητών, τα δοξασμένα βήματα και στη δική τους κόμη οι χορταριασμένες, άκαυστες, ελπίδες. Η Δόξα ήταν εκεί, γέμισε το βλέμμα και τον ιδρώτα τους και κράτησε εύφορο το χώμα της έρημης γης.

Το αθλητικό επίγραμμα που χωράει την «καταστροφή»

Το επίγραμμα του Διονύσιου Σολωμού αποτελείται από 28 λέξεις. Η καταστροφή των Ψαρών από τους Οθωμανούς (21-22 Ιουνίου 1824) έγινε η εικόνα απόηχος στα μάτια του ποιητή. Ο χρόνος άφησε τη σιωπή του να «μιλήσει» και ήταν οι στιγμές, τα γεγονότα, που προχώρησαν τα χρονικά βήματα στον διαλυμένο χώρο. Ο Σολωμός με την πένα του δεν άφησε τα λαμπρά παλικάρια-γυναίκες να ξεχαστούν και τα στεφάνωσε με αυτό που έμεινε πίσω και έφτιαξε το μέλλον. Η ίδια σκέψη, λιγότερο δραματική και καθόλου αιματηρή φυσικά, μα ίδια στον πυρήνα της, και για τα πεπραγμένα των αθλητών μας στο Παγκόσμιο Στίβου.
Το ασημένιο μετάλλιο του Καραλή, η 11η θέση του Τεντόγλου, η 5η της Τζένγκο, το κλάμα της Φιάσκα, η συγκίνηση της Αλικανιώτη και άλλες στιγμές από το Τόκιο, συνέθεσαν ένα αθλητικό επίγραμμα που χωράει την «καταστροφή» (ήττα), το περπάτημα της Δόξας (προσπάθεια) και το στεφάνι το γεναμένο από λίγα χορτάρια (η επιβράβευση, το ξέσπασμα). Και αυτό που φαίνεται ευτελές, το χορταριασμένο στεφάνι, αυτό που δεν αρέσει στους πολλούς, το μη δημοφιλές άθλημα, αυτό που δεν έχουν μάθει να δέχονται οι φλύαροι απαιτητικοί, η σκληρή αποτυχία, αυτό στο οποίο λίγοι συνηθίζουν, η έρημη γη, αυτό, ο ανυπόκριτος και αγνός αγώνας, γίνεται τίμημα ακριβό, ανάλογο της θυσίας των αθλητών (μας).

Η καταστροφή των Ψαρών

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη

Περπατώντας η Δόξα μονάχη

Μελετά τα λαμπρά παλληκάρια

Και στην κόμη στεφάνι φορεί

Γεναμένο από λίγα χορτάρια

Που είχαν μείνει στην έρημη γη.