Τόκιο, πόση τελειότητα να αντέξουμε;

Αποστολή στο Τόκιο: Πηνελόπη Γκιώνη

Η τελειότητα είναι ένα από τα πολύ γνωστά χαρακτηριστικά της ιαπωνικής κουλτούρας. Η ακρίβεια στη λεπτομέρεια και η προσοχή ακόμη και για το παραμικρό που μπορεί να χαλάσει την αρμονία διακρίνονται εύκολα σε πολλά σημεία της καθημερινότητάς τους, από την πλευρά που θα επιλέξουν να περπατήσουν βγαίνοντας από το μετρό μέχρι το πόσο καλοδιατηρημένα είναι τα πάντα γύρω τους ή και το πόσο αυστηροί είναι με τη διαλογή των σκουπιδιών τους για την ανακύκλωση.

Φτάνοντας, κανείς βλέπει από τη μια πλευρά γκρίζα, πολύ ψηλά κτήρια και από την άλλη πολύχρωμες γωνίες (εντελώς japanίλα) που δίνουν την αίσθηση της σύγχυσης αλλά στην πραγματικότητα επικρατεί το ακριβώς αντίθετο.

Ερχόμενη εδώ, γνώριζα από πριν πως το πρωτάθλημα (αλλά και η πόλη) θα είναι άψογο και δύσκολα θα βρει κανείς λάθη. Θυμάμαι και στους Ολυμπιακούς του 2021, που έγιναν στο Τόκιο, που λέγαμε και ξαναλέγαμε πως μόνο οι Ιάπωνες θα μπορούσαν να διοργανώσουν τόσο άριστα μία τόσο μεγάλη διοργάνωση στην εποχή του κορωνοϊού. Τώρα, χωρίς την έξαρση του κορωνοϊού, περίμενα να τους βρω λίγο πιο χαλαρούς. Αλλά έκανα λάθος. Αυτό που συνειδητοποίησα, όμως, είναι πως η χώρα αυτή δεν είναι φτιαγμένη για... Βαλκάνιους.

Με το που μπήκαμε στο σπίτι στο οποίο θα μείνουμε για το επόμενο διάστημα, είδαμε τυπωμένες (και πλαστικοποιημένες) οδηγίες κολλημένες στους τοίχους. «Παρακαλούμε να προσέξετε τον διαχωρισμό των σκουπιδιών», «Μην κάνετε φασαρία το βράδυ γιατί οι γείτονες θα καλέσουν αμέσως την αστυνομία», «Δεν επιτρέπονται τα παπούτσια μέσα στο σπίτι», «Μπορείτε να καπνίσετε στην ταράτσα, γιατί εκεί υπάρχει τασάκι» και πολλά ακόμη τα οποία μας είχαν αναλύσει σε περίπου 20 σελίδες, μέσα σε ένα κίτρινο ντοσιέ. Οδηγίες για το πώς λειτουργεί η βρύση της κουζίνας, για το πώς λειτουργεί το ντουζ, για το πώς βάζουμε πλυντήριο μέχρι και για το πώς ανοίγει η πόρτα; Και εδώ έρχεται η βαλκάνια φύση μου να αποδείξει πως η χώρα αυτή μπορεί και να μην είναι για εμάς.

Τις οδηγίες αυτές δεν τις διάβασα ποτέ. Ξεφύλλισα το ντοσιέ, περισσότερο από απορία, και το άφησα. Έτσι, έκανα ντουζ με κρύο νερό γιατί δεν έβρισκα ποιο από τα κουμπάκια που υπήρχαν στο μόνιτορ είναι το σωστό για το ζεστό νερό, δεν μπορούσα να ξεκλειδώσω την πόρτα γιατί έπρεπε να στρίψω το πόμολο προς τα δεξιά αλλά εγώ το έστριβα προς τα αριστερά γιατί αυτό μου ταίριαζε περισσότερο και δεν μπορούσα να ανοίξω τη βρύση της κουζίνας γιατί δεν μου πέρασε από το μυαλό πως και σηκώνω τον μοχλό αλλά και πατάω την επιφάνεια αφής πάνω της. Για τα σκουπίδια ακόμη δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω, ελπίζω απλά να μην πάω φυλακή γιατί μπερδεύομαι συνεχώς. Στο κέντρο τύπου, πάνω από τους κάδους, έχουν βάλει τυπωμένες (και πλαστικοποιημένες) οδηγίες με αυτά που πετάμε σε κάθε κάδο, με φωτογραφίες των προϊόντων και πάλι κάνουμε λάθη. Αφού προσπάθησα να βρω σε όλα τη λύση μόνη μου χωρίς να διαβάσω τις οδηγίες, τελικά τις διάβασα.

Παράλληλα, όλα στην πόλη είναι σε άψογη κατάσταση. Καλοδιατηρημένα κτήρια ακόμη κι αν είναι παλιά, φρεσκοβαμμένες διαβάσεις, ούτε μισό σκουπιδάκι πουθενά και ενώ μάλιστα οι κάδοι είναι δυσεύρετοι, σχεδόν ανύπαρκτοι (πράγμα που γνωρίζω αλλά ξεχνάω συνεχώς και έτσι κυκλοφορώ με τα σκουπιδάκια μου αγκαλιά όλη μέρα), οι άνθρωποι μιλάνε πολύ χαμηλόφωνα μεταξύ τους και πολλά οχήματα είναι ηλεκτρικά με αποτέλεσμα να έχει ησυχία ακόμη και σε πολύ κεντρικούς δρόμους. Αν μπεις σε κάποιο στενό, η ησυχία είναι δεδομένη.

Η απόλυτη "παράνοια" εντοπίζεται στο μετρό. Στο πάτωμα έχει σε κάθε δύο μέτρα βελάκια για να δείχνουν την κατεύθυνση που πρέπει να περπατάς. Το ίδιο και στις σκάλες. Βγαίνοντας από το μετρό, υπάρχει μία σκάλα της οποία η μισή μεριά έχει βελάκια για να ανεβαίνουμε και η άλλη για να κατεβαίνουμε. Έχει τύχει να βγούμε από το μετρό και να έχει τεράστια ουρά "στο ανέβασμα" αλλά κανείς μα κανείς δεν πήγαινε στο δίπλα μέρος της σκάλας, γιατί τα βελάκια έδειχναν άλλη κατεύθυνση. Μόνο τουρίστες (εμείς δηλαδή).

Και αν έχει τύχει να πέσετε ποτέ πάνω σε αυτά τα βίντεο που δείχνουν υπαλλήλους να σπρώχνουν ανθρώπους μέσα σε βαγόνια του τρένου για να χωρέσουν, να ξέρετε πως είναι αλήθεια. Ακόμη κι εκεί, στο απόλυτο χάος, οι άνθρωποι στέκονταν σε ουρές. Μέχρι και στο χάος είναι οργανωμένοι.

Διαφέρουμε όμως σε πολλά ακόμη. Ένα μεσημέρι πήγαμε για φαγητό σε ένα μικρό (όπως σχεδόν όλα) μαγαζί, συνοικιακό. Καθώς τρώγαμε, κάποια στιγμή σταματήσαμε να μιλάμε και παρατηρήσαμε πως δεν μιλούσε κανείς άλλος. Μόνο εμείς. Το ίδιο και στο μετρό. Ή αν μιλούσαν, ψυθίριζαν. Εν τω μεταξύ εδώ τα ραμενάδικα είναι σαν τα δικά μας τα σουβλατζίδικα, υπάρχουν σε κάθε γωνιά και όσο πιο "βρώμικα" φαίνονται, τόσο πιο νόστιμα είναι.

Το θέμα όμως είναι πως και στο λάθος μας, είναι ευγενικοί. Έχω βρεθεί σε μέρος που δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι (με τίποτα όμως) και μου ζήτησαν συγγνώμη που με διώχνουν. Ξέχασα το κλειδί από το locker που έχω νοικιάσει στο media center για να αφήνω τα πράγματά μου και ήρθαν τρεις μαζί να με βοηθήσουν να το διαρρήξουμε γιατί δεν βρίσκαμε αντικλείδι (τελικά δεν το διαρρήξαμε αλλά μας βρήκαν λύση στο πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί). Σε αυτό το σημείο να πω, βέβαια, πως στην Ελλάδα το σχέδιο διάρρηξη ενδεχομένως να είχε πετύχει.

Ακόμη δεν έχω εξερευνήσει την πόλη ωστόσο ήδη έχω εντοπίσει τόσα πράγματα που θα μπορούσαν να στείλουν σε κώμα έναν Έλληνα/Βαλκάνιο αλλά αρκετές φορές η ψυχωτική τους ανάγκη να είναι όλα στην εντέλεια, κάνει τη ζωή ευκολότερη.

COSMOTE TELEKOM, Υπερήφανος Χορηγός Εθνικής Ομάδας Στίβου