Καραλής: «Όταν ήμουν 18 είχα έναν σοβαρό τραυματισμό και οι γιατροί ανακοίνωσαν στους γονείς μου ότι δε θα επανέλθω»

Ο Εμμανουήλ Καραλής βρέθηκε εχθές το βράδυ (13/11) καλεσμένος στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου «Ενώπιος Ενωπίω» και μίλησε μεταξύ άλλων και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως νεαρός αθλητής και πιο συγκεκριμένα για ένα σοβαρό τραυματισμό που υπέστη στα 18, ο οποίος θα μπορούσε να βάλει πρόωρο τέλος στη καριέρα του.

«Όταν ήμουν δεκαοχτώ χρόνων είχα έναν πολύ μεγάλο τραυματισμό, είχα ένα οστικό οίδημα στην ηβική σύμφυση, είναι στα πόδια τέλος πάντων και ήταν τόσο δυνατός ο τραυματισμός που εγώ δεν ήμουν καν στο ιατρείο όταν ανακοίνωσαν στη μητέρα μου ότι ο Εμμανουήλ δεν θα καταφέρει να επανέλθει στο επίπεδο που είναι. Είχα κάνει τότε παγκόσμιο ρεκόρ Παίδων και Εφήβων 18 χρόνων. Οπότε είχα μία καριέρα να διανύσω.

Και έρχεται αυτός ο μεγάλος τραυματισμός και ανακοινώνουν στη μητέρα μου ότι ο Εμμανουήλ δε θα συνεχίσει την καριέρα που έχει, γιατί ο τραυματισμός αυτός είναι πάρα πολύ δύσκολος. Αλλά η πίστη, η αγάπη που έχω στην οικογένειά μου, ήταν αυτά που με κράτησαν πραγματικά, να παλέψω και να καταφέρω να πιστέψω.

Δείτε Επίσης

Hellenic Championship: Τσιτσιπάς και Καραλής στο Telekom Center Athens για τον Τζόκοβιτς

Γιατί εγώ δεν πίστευα ότι θα καταφέρω να ξαναφτάσω σε αυτό το επίπεδο, αλλά όταν πιστεύουν πάρα πολύ οι γονείς σου, η οικογένειά σου είναι το φως. Οπότε είμαι πάρα πολύ τυχερός που έχω μια τέτοια οικογένεια, που με βοήθησαν να δω αυτό το φως στο τούνελ, κατάφεραν να με βγάλουν έξω και από τραυματισμούς και από ρατσισμό και από κατάθλιψη, από όλα. Γιατί έχω περάσει, όπως όλοι οι άνθρωποι και όλοι οι αθλητές γενικότερα περνάνε, πάρα πολύ δύσκολα. Ο κάθε άνθρωπος περνάει τη δικιά του Οδύσσεια. Οπότε εγώ είμαι πάρα πολύ τυχερός και ευγνώμων που έχω αυτή την οικογένεια που με έχει αναθρέψει έτσι ώστε να βλέπω όλα τα θετικά».

Ο νεαρός αθλητής αναφέρθηκε ακόμη και στο ορόσημο του άλματος έξι μέτρων που κατάφερε να πετύχει λέγοντας ότι: «Τα έξι μέτρα είναι ορόσημο. Από εκεί και πάνω είναι το Πάνθεον του αθλητισμού. Στην ιστορία του αγωνίσματος μόνο 25 με 30 αθλητές έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν τα έξι μέτρα. Και για εμένα ήταν τρομακτικό όταν είδα τον πήχη για πρώτη φορά σε αυτό το ύψος. Ήταν άπιαστο όνειρο. Ακόμα κι ένας πόντος παίζει μεγάλο ρόλο. Αλλά είναι ο ψυχισμός, αν συνειδητοποιήσεις και καταλάβεις ότι μπορείς να κάνεις αυτό το άλμα και να το ξεπεράσεις, το φυσιολογικό είναι να το περάσεις».

Ο Έλληνας πρωταθλητής μίλησε επίσης και για τη σχέση του με τον πατέρα, το πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η συνεργασία με ένα τόσο κοντινό του πρόσωπο, καθώς και για τη σχέση του με τη κοπέλα του, η οποία όπως τόνισε χαρακτηριστικά είναι εκείνη που «κρατάει όλο το καράβι».

«Σαν πατέρας είναι ένας άνθρωπος που δίνει τα πάντα για την οικογένειά του. Μας μεγάλωσαν μαζί με τη μητέρα μου με πολύ μεγάλη αγάπη. Σαν προπονητής καταρχήν να πω ότι είναι δύσκολη η συνεργασία πατέρα-γιου, προπονητή-αθλητή. Πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή. Οι πρώτοι μήνες ήταν πάρα πολύ δύσκολοι, αλλά μαθαίνοντάς με σαν αθλητή κι εγώ μαθαίνοντας τον πατέρα μου σαν προπονητή καταφέραμε να βρούμε τις ισορροπίες μας.Ήμασταν κι οι δύο πολύ ώριμοι για να ξεχωρίσουμε τους ρόλους. Οπότε σαν προπονητής, σαν συνεργάτης είναι ένας άνθρωπος που με ακούει, τον ακούω κι εγώ πολύ, είναι γνώστης, είναι ο ψυχολόγος μου, είναι ο άνθρωπος που με ένα μου βλέμμα καταλαβαίνει ακριβώς τη ψυχοσύνθεσή μου».

«Είμαι πολύ τυχερός και σε αυτό, να έχω δηλαδή μια σύντροφο που καταλαβαίνει ακριβώς πόσο δύσκολη είναι αυτή η δουλειά που κάνω. Προσπαθεί και αυτή να με ακολουθεί. Είναι η κολλητή μου. Είναι ο άνθρωπος που, μαζί με τους γονείς μου, θα αφεθώ. Και θα είμαι ευάλωτος μαζί της. Και θα μπορώ να είμαι ο πραγματικός μου εαυτός σε αυτήν. Οπότε έχουμε καταφέρει να βρούμε αυτή την ισορροπία. Βασικά στην Αναστασία. Γιατί η Αναστασία είναι αυτή που κρατάει όλο το καράβι. Είμαι εξίσου τυχερός που έχω την Αναστασία στο πλευρό μου, γιατί είναι ένας άνθρωπος που και στα δύσκολα ήταν εκεί για μένα. Είμαστε μαζί σχεδόν δέκα χρόνια. Οπότε είμαι πολύ τυχερός που είναι η Αναστασία. Είμαστε από έφηβοι μαζί».

Τέλος, ο Μανόλο αναφέρθηκε και στη «μάχη» που έδωσε και συνεχίζει να δίνει όλα αυτά τα χρόνια με τη δυσλεξία σημειώνοντας ότι:

«Αισθανόμουν πάρα πολύ άσχημα και σε αυτή την ηλικία, όταν συνειδητοποιείς μόνος σου ότι κάτι δεν πάει καλά γύρω σου, χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου, οπότε ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη μάχη. Ευτυχώς, ήμουν πάρα πολύ τυχερός που κατάφεραν και πήγαν οι καθηγητές, η μητέρα μου, και είπαν “Ο Εμμανουήλ, ίσως έχει δυσλεξία, να του κάνουμε… να τον πάμε σε μια λογοθεραπεύτρια να δούμε αν όντως έχει δυσλεξία. Τελικά έδειξε ότι είχα δυσλεξία. Ξεκίνησα λογοθεραπεία γιατί δεν μπορούσα και να μιλήσω σωστά, δεν μπορούσα να πω «τώρα» για παράδειγμα ή κάποια άλλα πράγματα, δεν μπορούσα να εκφράσω με λόγια αυτά που σκεφτόμουν και άλλα πολλά που για τέτοια ηλικία ήταν πάρα πολύ δύσκολη περίπτωση. Αλλά ήμουν τυχερός που με την οικογένειά μου και με τους ανθρώπους γύρω μου κατάφερα να ξεκινήσω λογοθεραπεία πολύ εντατικά. Ήταν πολύ δύσκολα στην αρχή για μένα, αλλά μεγαλώνοντας βρήκα την άλλη μου αγάπη, τον αθλητισμό, τον στίβο, που ήμουν εξαιρετικός εκ γενετής».