Βαλένθια: Γιατί είναι ο ορισμός του κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος

«Sentimiento Eterno» γράφει η καρέκλα με τον αριθμό «164» στη σειρά 15 στην κεντρική εξέδρα του Μεστάγια. Δεν είναι όμως κενή. Αντιθέτως ήταν, είναι και θα είναι για πάντα γεμάτη από το άγαλμα ενός ανθρώπου που μετάφρασε με τον πιο αγνό τρόπο το μήνυμα που γράψαμε στην αρχή της πρότασης. «Αιώνιο Συναίσθημα».

Το άγαλμα του Βιθέντε Ναβάρο Απαρίσιο κοσμεί το ιστορικό γήπεδο της Βαλένθια από το 2019, όταν ο σύλλογος έκλεισε 100 χρόνια ζωής. Πρόκειται για έναν από τους πιο πιστούς οπαδούς στον κόσμο καθώς καθόταν για όλη του τη ζωή στην ίδια θέση και σε κάθε εντός έδρας αγώνα των «νυχτερίδων».

Το απίστευτο της ιστορίας είναι ότι σε ηλικία 54 ετών έμεινε τελείως τυφλός λόγω αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς, με αποτέλεσμα να χάσει για πάντα το φως του. Αυτό δεν τον εμπόδισε όμως, από το να πηγαίνει γήπεδο, διατηρώντας την ίδια θέση αλλά αυτή τη φορά έχοντας τη βοήθεια του γιου του που του μετέφερε τα γεγονότα.

Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, ο Απαρίσιο είχε πει ότι η πιο ευτυχισμένη σεζόν της ζωής του ήταν το νταμπλ της Βαλένθια το 2004 όταν κατέκτησε πρωτάθλημα και το UEFA Cup ενώ ακόμα και όταν αρρώστησε, συνέχισε να είναι παρών για την αγαπημένη του ομάδα.

Το 2016, ο σύλλογος βυθίστηκε στο πένθος καθώς ο ίδιος άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 88 ετών, με το κλαμπ να αποδίδει φόρο τιμής και να αφήνει κενή τη θέση του μέχρι τρία χρόνια που εκεί έκατσε το... άγαλμα που έφτιαξε η ομάδα στη μνήμη του σε φυσικό ύψος και βάρος 175 κιλά. Φυσικά ο γιος του συνέχισε την παράδοση και σε κάθε εντός έδρας ματς, παίρνει θέση δίπλα στον... μπαμπά του.

Το «Valencia CF Urban Art Route» είναι μία δράση με τη σφραγίδα του ισπανικού συλλόγου που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2022 και μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει έργα σε διάφορες περιοχής της Βαλένθια, στηρίζοντας τους πολίτες και τους οπαδούς της πόλης.

Είναι μία ζωντανή απόδειξη ότι η Βαλένθια «αναπνέει» από τους οπαδούς της και τους δίνει πίσω αυτή τη βοήθεια με κάθε τρόπο. Αυτή τη στιγμή, το έργο διαθέτει τέσσερις εκδόσεις με πιο πρόσφατη αυτή του 2025, με το σύνολο των murals να φτάνει τα 27 και όλα έχουν ως θέμα τους ισχυρούς δεσμούς της ομάδας με τον κόσμο.

Οι άνθρωποι πίσω από τις δημιουργίες είναι καλλιτέχνες που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στη Βαλένθια ενώ κάποιες από τις πόλεις είναι οι Cullera, Riba-roja de Túria, Sueca, Atzeneta d'Albaida, Alfafar, Gandia, Oliva, Beniatjar, Gavarda, Montroy και Tavernes de la Valld.

Η αρχή έγινε από το σημείο «0». Δηλαδή το Μεστάγια όπου φιλοξενούνται συνολικά τέσσερα πέντε έργα. Τέσσερα σε εσωτερικό χώρο και άλλο στο μπροστά μέρος του γηπέδου. Ακολούθησαν άλλες δύο διαδρομές μέχρι να φτάσουμε στην τέταρτη και πιο... συναισθηματική. Τον Οκτώβριο του 2024, αρκετές περιοχές της πόλης επλήγησαν από τις πλημμύρες που έφερε η DANA και πάνω από 220 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Μία κατάσταση που θύμισε σε μεγάλο βαθμό την καταστροφή του 1957 και έκανε τα πάντα να δείχνουν βομβαρδισμένο τοπίο. Για αυτόν τον λόγο, λίγους μήνες μετά, η τέταρτη έκδοση είχε να κάνει με τοιχογραφίες στις περιοχές που επλήγησαν προκειμένου να δώσουν χρώμα και ελπίδα στους κατοίκους των περιοχών.

Βαλένθια δεν είναι μόνο οι θρύλοι, οι ποδοσφαιριστές, οι προπονητές ή ο κόσμος. Είναι και οι άνθρωποι που εργάζονται πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας για τον σύλλογο. Εκείνη που τον υπηρετούν καθημερινά χωρίς να λαμβάνουν τα απαραίτητα εύσημα. Για αυτό και ο Μπερνάρντο Εσπάνια ή αλλιώς «Εσπανιέτα» έζησε το δικό του όνειρο στα 78 του χρόνια.

Ο αιώνιος φροντιστής του συλλόγου. Ένας άνθρωπος που δήλωνε καθημερινά παρών για 55 ολόκληρα χρόνια και είδε από τα αποδυτήρια της Βαλένθια να περνούν πραγματικοί θρύλοι του ποδοσφαίρου. Αν και το όνειρο του ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής, ο Εσπανιέτα είχε ένα σοβαρό ατύχημα στα 16 του.

Μεταξύ άλλων κόπηκε ο αχίλλειο τένοντας και υπήρχε κίνδυνος να επηρεαστεί ακόμα και το περπάτημα του, με αποτέλεσμα να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Ωστόσο η Βαλένθια ήταν η ζωή του. Μετά το ατύχημα και για αρκετό καιρό πήγαινε τα απογεύματα στο Μεστάγια όπου έκανε προπόνηση η ομάδα και κοιτούσε από τις πόρτες. Κυνηγούσε τις μπάλες, βοηθούσε τους ανθρώπους του συλλόγου και μετά επέστρεφε σπίτι.

Δεν πληρωνόταν για αυτό, ούτε περίμενε κάτι... πίσω. Το έκανε επειδή το ήθελε. Τελικά στα 23 του χρόνια έγινε δεκτός από το ισπανικό κλαμπ ως φροντιστής και από τότε δεν ξαναέφυγε. Ακόμα και όταν ήρθε η στιγμή της σύνταξης το 2003, η ομάδα τον διατήρησε με συμβόλαιο καθώς το ποσό της σύνταξής του ήταν αρκετά μικρό αφού για μεγάλο διάστημα δεν δούλευε με τα ανάλογα ένσημα.

Το 2016 είχε έρθει η στιγμή να πέσει η... αυλαία. Ο 78χρονος Μπερνάρντο είχε κουραστεί. Η ψυχή του ήθελε να συνεχίσει αλλά το σώμα του δεν ακολουθούσε με αποτέλεσμα να βάλει τέλος στην πορεία του ως φροντιστής του συλλόγου μετά από 55 χρόνια παρουσίας, με τους οπαδούς να τον αποθεώνουν μόλις ο ίδιος βγήκε στον αγωνιστικό χώρο του Μεστάγια.

Τέσσερα χρόνια μετά, ήρθαν τα δυσάρεστα νέα. Ο «Εσπανιέτα» έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών σκορπώντας τη θλίψη σε όλη την οικογένεια της Βαλένθια. Παλαίμαχοι και εν ενεργεία παίκτες, προπονητές, παράγοντες, οπαδοί. Όλοι είχαν να πουν έναν καλό λόγο για εκείνον.

«Δεν θα βρεις ούτε έναν παίκτη που θα πει ότι είχε πρόβλημα μαζί του. Δεν τσακώθηκε ποτέ με κανέναν μέσα στα αποδυτήρια. Ήταν πάντα στο σωστό μέρος, ως μέρος της φύσης του. Ήταν αγαπητός σε όλους», ήταν αυτό που παραδέχθηκαν όλοι για εκείνον. Τιμήθηκε δίπλα σε θρύλους του συλλόγου για τα 100 χρόνια της ομάδας, η Θύρα 12 πήρε το όνομά του και τη φωτογραφία του, το όνομά του κοσμεί τα αποδυτήρια και μέσα σε αυτά, υπάρχει η καρέκλα του.

Εκείνη που καθόταν συνεχώς. Αυτή είναι πλέον μέρος του γηπέδου και της ιστορίας του κλαμπ, με την πινακίδα να γράφει το όνομά του και μία φράση που έλεγε πάντα «Γεννήθηκα για να ζω και να πεθαίνω για τη Βαλένθια». Φυσικά η ψυχή του υπάρχει ακόμα στο γήπεδο αφού αποφασίστηκε από κοινού το σώμα του να αποτεφρωθεί και οι σκόνες του να σκορπιστούν στο τερέν του Μεστάγια.

Πέρα από την καρέκλα, τις τοιχογραφίες, τα αγάλματα, η Βαλένθια δεν παρουσιάζει τη σύνδεση με τον κόσμο της πόλης. Δεν το δείχνει. Δεν χρειάζεται να το κάνει γιατί έχει ταυτιστεί. Σε κάθε βήμα μέσα στο Μεστάγια αυτό φαίνεται σε μεγάλο βαθμό.

Αρχικά στη φυσούνα, εκεί όπου οι παίκτες βγαίνουν, υπάρχουν φωτογραφίες και στιγμές από τις χειρότερες περιόδους της Βαλένθια, μέσα από τις οποίες δοκιμάστηκε και ο κόσμος αλλά και το γήπεδο. Μιλάμε για τις πλημμύρες του 1957, τους εμφυλίους αλλά και την καταστροφή από τη DANA το 2024 με το μήνυμα «Ενωμένοι για πάντα».

Σε διάφορα σημεία του γηπέδου υπάρχει τιμές προς τους θρύλους της ομάδας. Ένα από τα βασικά είναι οι μεγάλες εικόνες τους γύρω γύρω από το γήπεδο όπως και κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του συλλόγου ενώ στο εσωτερικό του Μεστάγια υπάρχουν ατάκες από τον Ντι Στέφανο που ήταν προπονητής των Ισπανών αλλά και αίθουσες με τα ονόματα πρώην ποδοσφαιριστών και προπονητών.

Γενικότερα έχει πέσει μεγάλο βάρος στο παρελθόν του συλλόγου και σχεδόν τα περισσότερα ονόματα έχουν θέση σε διάφορα σημεία του σταδίου ή στο μουσείο της ομάδας. Για αυτό άλλωστε, στο Nou Mestalla, δεν αποκλείεται πολλά από αυτά να μετακινηθούν στο νέο γήπεδο.

Ο λόγος είναι απλός και γίνεται κατανοητός στην ξενάγηση για το Nou Mestalla. Ο κόσμος αποτελεί τον πυρήνα της ομάδας. Τον πυρήνα του παλιού και του νέου γηπέδου. Ο λαός του συλλόγου είναι που θα κάνει ομαλή αυτή τη μετάβαση στο επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας και η φωτογραφία με τον παππού να κρατά τον εγγονό του μετά το Βαλένθια-Ράγιο, μεταφράζει τον τίτλο του κειμένου.