Βαλένθια: Το νέο επιβλητικό Μεστάγια 70.000 θέσεων και οι Ακαδημίες που θα ήθελες για το παιδί σου

«Sentiment - Valentia - Germanor». Το πρώτο πράγμα που βλέπεις περνώντας το κατώφλι του «Ciutat Esportiva de Paterna». Το προπονητικό κέντρο της Βαλένθια δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από τα υπόλοιπα της Ισπανίας ή της Ευρώπης. Βρίσκεται στην περιοχή Πατέρνα, λίγο πιο έξω από το κέντρο της πόλης και πρόκειται για μία έκταση σχεδόν 180.000 τ.μ.

Μέσα σε αυτό το... χάος, που άνοιξε τον Φλεβάρη του 1992, φιλοξενούνται όλες οι ομάδες της Βαλένθια. Από τους μικρούς μέχρι το ανδρικό τμήμα και τη γυναικεία ομάδα καθώς περιλαμβάνει:

• 8 γήπεδα 11x11
• 6 γήπεδα 8x8
• Στα κάποια από αυτά τα γήπεδα μπορούν να διαμορφωθούν ώστε να είναι και 5x5
• Υπάρχει κέντρο αποκατάστασης τραυματισμών
• Γυμναστήριο
• Αίθουσες ανάλυσης βίντεο
• Αίθουσα συνέντευξης Τύπου
• Γραφεία της ακαδημίας
• Ξενώνες διαμονής για νεαρούς ποδοσφαιριστές
• Σάουνα, πισίνα, υδρομασάζ

Μέσα στο προπονητικό κέντρο βρίσκεται και το «Estadio Antonio Puchades» με χωρητικότητα 3.000 θέσεων όπου αγωνίζεται η δεύτερη ομάδα, η γυναικεία ομάδα αλλά και κάνει προπονήσεις η ανδρική ομάδα. Ωστόσο μία ξενάγηση στον χώρο, θα σε κάνει να εντυπωσιαστείς με τον τρόπο που λειτουργούν οι ακαδημίες.

Δεν είναι μόνο το αγωνιστικό κομμάτι αλλά και το mentality που χτίζουν οι παίκτες από αρκετά νεαρή ηλικία μέσα της δόμησης που έχει το προπονητικό κέντρο. Ο στόχος κάθε παιδιού δεν είναι να γίνει απλά επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αλλά να φτάσει να γίνει μέλος της πρώτης ομάδας.

Όπως έκαναν τόσοι θρύλοι όλα αυτά τα χρόνια μεταξύ αυτών ο Νταβίντ Βίγια, ο Ζόρντι Άλμπα, ο Νταβίντ Σίλβα, ο Λουίς Γκάγια, ο Ίσκο και άλλοι πολλοί αστέρες. «De Paterna a Mestalla» είναι το σύνθημα. Δηλαδή από τη Πατέρνα στο Μεστάγια. Και για να συμβεί αυτό, υπάρχει ένας συγκεκριμένος διάδρομος.

Όταν οι ποδοσφαιριστές των ακαδημιών τελειώνουν την προπόνηση και πηγαίνουν προς τα αποδυτήρια, εκεί αντικρίζουν τον προσωπικό τους στόχο. Ένας τεράστιος διάδρομος όπου αριστερά και δεξιά έχει πόρτες για αποδυτήρια ή γραφεία ή φυσιοθεραπεύτρια. Όμως στο τέλος, είναι μία γυάλινη πόρτα με το σήμα του κλαμπ.

Είναι το γραφείο για τα meetings και τις αναλύσεις της πρώτης ομάδας. Εκεί όπου κάθε παιδί θέλει να φτάσει και αυτή η διαμόρφωση του χώρου είναι για να μεταλαμπαδεύσει στον κάθε ποδοσφαιριστή ότι ο προορισμός, είναι το τέλος του διαδρόμου, δηλαδή να περάσει από εκείνη την πόρτα.

Γενικά τα ερεθίσματα προς τους νεαρούς ποδοσφαιριστές είναι ποικίλα. Από την πρώτη στιγμή που πατάς βλέπεις το παρακάτω σήμα. «Sentiment - Valentia - Germanor». Σημαίνει «Πάθος - Θάρρος - Αδελφοσύνη». Αυτά τα τρία είναι από τους βασικούς πυλώνες στην φιλοσοφία της ακαδημίας της Βαλένθια.

Παράλληλα στην είσοδο υπάρχει και ο πίνακας με τους ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στην πρώτη ομάδα και ήταν γέννημα-θρέμμα της ακαδημίας, υπενθυμίζοντας στους νεότερους ότι αρκετά από τα είδωλα τους, ήταν δημιουργήματα της βαλενθιανής ακαδημίας. Από εκεί και πέρα, βαδίζοντας προς τα γήπεδα, αριστερά και δεξιά υπάρχουν διάφορες μεγάλες πινακίδες όπου γράφουν πάνω αναλυτικά τη φιλοσοφία που έχει η ακαδημία της Βαλένθια.

Παντού αναφέρουν το ίδιο νόημα. Δεν θέλουν να βγάλουν απλώς ποδοσφαιριστές αλλά και ξεχωριστές προσωπικότητα, για αυτό και δίνουν ιδιαίτερο βάρος σε αυτό το σκέλος. Στις πινακίδες δίνουν την εξήγηση γύρω από τις παραπάνω τρεις λέξεις ενώ εξηγούν τι χρειάζεται για να είσαι και Elite Coach.

Ωστόσο δύο πράγματα κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Το ένα είναι ο καθρέφτης που υπάρχει λίγο πριν οι παίκτες των ακαδημιών γυρίσουν στα αποδυτήρια. Εκεί υπάρχει μία επιγραφή που γράφει: «Έδωσες το 100% του εαυτού σου σήμερα;». Είναι μία τακτική της Βαλένθια που υπάρχει εδώ και χρόνια και έχει να κάνει με τη ψυχολογία του ποδοσφαιριστή. Όμως δεν το χρησιμοποιούν μόνο εκεί.

Σε ένα από τα γήπεδα 5x5, υπάρχει άλλος ένας καθρέφτης που αφοράς τους γονείς. Συγκεκριμένα, είναι μία πινακίδα που γράφει πως είναι ένας Elite... γονέας για το παιδί που παίζει ποδόσφαιρο και δίπλα ο καθρέφτης που λέει: «Εσύ είσαι Elite γονιός;». Άλλωστε ο παράγοντας «γονιός» παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού και εντός της ακαδημίας.

Το «φάντασμα» το έλεγαν στην πόλη. Το Nou Mestalla είναι έτοιμο να πάρει... σάρκα και οστά το καλοκαίρι του 2027 όμως για σχεδόν 15 χρόνια στεκόταν όρθιο στην βόρεια πλευρά της πόλης. Ένα έργο που σχεδιάστηκε το 2005 και ξεκίνησε τις εργασίες το 2007 για να σταματήσουν απότομα το 2009 ελέω οικονομικών δυσκολιών του συλλόγου.

Ουσιαστικά ήταν ένα... θύμα της παγκόσμιας κρίσης με αποτέλεσμα τα μπετά να παραμείνουν εκεί για αρκετά χρόνια και χωρίς ίχνος εξέλιξης. Ωστόσο το 2025, οι μηχανές πήραν εκ νέου μπρος και πλέον το έργο βρίσκεται στο 60 με 70% της τελικής μορφής που θα λάβει. Ποιο θα είναι όμως το Nou Mestalla;

Οι άνθρωποι της Βαλένθια έκαναν prive ξενάγηση στο Gazzetta και εξήγησαν όλο το πλάνο αλλά και τους χώρους που θα έχει το γήπεδο εντός αλλά και περιμετρικά του γηπέδου. Αρχικά μιλάμε για ένα... στολίδι 70 χιλιάδων θέσεων με στέγαστρο και με το σήμα της Βαλένθια στο μεγαλύτερο μέρος των θέσεων.

Θα έχει εστιατόρια, ψυχαγωγικούς χώρους ενώ θα υπάρχουν σουίτες VIP σχεδόν σε όλο το γήπεδο, hospitality θέσεις ενώ στο Nou Mestalla Experience υπάρχουν χώροι όπου έχουν διακομισθεί ακριβώς όπως θα είναι μέσα στο γήπεδο. Παράλληλα με αυτό, για τις σουίτες υπάρχει και οθόνη που θα δείχνει ακριβώς τι θα βλέπει ο κάτοχος από εκεί, το οποίο βοηθάει στην ενοικίαση από κάποιον ενδιαφερόμενο.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Ο προβληματισμός για τους ανθρώπους της Βαλένθια είναι ένας και σημαντικός. Ο κόσμος. Το κοινό της Βαλένθια είναι άρτια συνδεδεμένο με το Μεστάγια, το οποίο το επόμενο καλοκαίρι θα κλείσει 104 χρόνια ζωής. Η μετατόπιση του κόσμου στο νέο γήπεδο μόνο εύκολο δεν θα είναι αλλά η Βαλένθια ποντάρει σε αυτό.

Συγκεκριμένα, η ομάδα θέλει να περάσει στον κόσμο ότι αυτός θα δώσει ζωή στο νέο γήπεδο που θα φιλοξενηθεί η ομάδα. Ο παλμός, η αγάπη και η τρέλα θα κάνει τη μετάβαση του κλαμπ στο νέο κεφάλαιο της ιστορίας πιο ομαλή και τα πάντα μέσα στο γήπεδο θα έχουν ως επίκεντρο αυτό που καθρεφτίζει την ομάδα. Την οικογένεια.

Άξιο αναφοράς είναι από τη στιγμή που η Ισπανία θα συνδιοργανώσει το Μουντιάλ του 2030 με το Μαρόκο και την Πορτογαλία, το Nou Mestalla θέτει σοβαρή υποψηφιότητα να φιλοξενήσει τουλάχιστον ένα παιχνίδι από τη διοργάνωση, κάτι που θα συμβεί για πρώτη φορά από το 1982 όταν είχε διοργανωθεί ξανά το Μουντιάλ στη χώρα.

«Είσαι τυχερός που πρόλαβες να δεις αγώνα στο παλιό Μεστάγια» ήταν η ατάκα που μου είπαν οι περισσότεροι μέσα από τη Βαλένθια. Η αλήθεια είναι ότι περνώντας το... κατώφλι του γηπέδου σε πιάνει ένα δέος. Μία αρένα 50 χιλιάδων θέσεων που στέκεται όρθια παραπάνω από έναν αιώνα και έχει ζήσει καταστάσεις που λίγα γήπεδα στον πλανήτη τα έχουν περάσει.

Για αυτό και έβαλα αυτόν τον μεσότιτλο. «Anem a Mestalla» σημαίνει «Πάμε στο Μεστάγια». Ο κόσμος δεν λέει «πάμε να δούμε τη Βαλένθια» ή «πάμε γήπεδο». Το Μεστάγια (πήρε το όνομά του από το ομώνυμο αρδευτικό κανάλι καθώς οι οπαδοί περνούσαν από πάνω για να πάνε στο γήπεδο) είναι άρτια συνδεδεμένο με την ιστορία του συλλόγου και για αυτό φαντάζει δύσκολη η μετάβαση από το ένα στάδιο στο άλλο όταν ανοίξει το Nou Mestalla.

Το Μεστάγια άνοιξε τις πόρτες του τον Μάιο του 1923 και πέρασε από πολλές καταστάσεις. Ίσως για αυτό δέθηκε τόσο ο κόσμος με το γήπεδο. Από τις χαρές των πρωταθλημάτων τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο που μετέτρεψε το γήπεδο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και δέχθηκε αρκετές επιθέσεις.

Αποκορύφωμα είναι η μεγάλη πλημμύρα του 1957. Μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές στην ιστορία της Ισπανίας όταν εκείνο τον Οκτώβριο, ο ποταμός Turia ξεχείλισε και το στάδιο βυθίστηκε στο νερό με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές υλικές ζημιές αφού ολόκληρα τμήματα του γηπέδου κατέρρευσαν. Ωστόσο, οι κερκίδες και οι χώροι του γηπέδου αποτέλεσαν το ιδανικό σημείο για να σωθούν οι πολίτες.

Το 1969 ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που το γήπεδο άλλαξε το όνομά του. Συγκεκριμένα, μετονομάστηκε σε «Luis Casanova» προς τιμήν του ιστορικού προέδρου του κλαμπ, ο οποίος το 1994 ζήτησε να αλλαχθεί εκ νέου και να επανέλθει το «Μεστάγια», κάτι που προκάλεσε μεγάλη έκπληξη εκείνη την εποχή αφού ελάχιστοι άνθρωποι έχουν ζητήσει να αφαιρεθεί το όνομά τους από ένα γήπεδο.

Κάποια από τα χαρακτηριστικά που έχει το εντυπωσιακό γήπεδο είναι η κλίση που παίρνει η εξέδρα στο πάνω διάζωμα. Συγκεκριμένα είναι τόσο απότομη που έχει προσθέσει το Μεστάγια σε ένα από τα λίγα του κόσμου που έχουν τέτοιες κερκίδες καθώς φτάνει μέχρι και τις 34 με 35 μοίρες κλίσης. Λένε ότι στις τελευταίες θέσεις της εξέδρας Gol Gran, νιώθεις σαν να είσαι σε μπαλκόνι πολυκατοικίας (!).

Για αυτόν τον λόγο υπάρχουν κάγκελα στις θέσεις καθώς οι οπαδοί είναι να είναι έτοιμοι να... πέσουν από κάτω. Από εκεί και πέρα, στο... εσωτερικό του γηπέδου, υπάρχει ένα δωμάτιο που έχει παραμείνει από τα παλιά χρόνια και λόγω του design εύκολα μπορεί να το καταλάβει κάποιος.

Από εκεί είναι η είσοδος των VIP και στεγάζεται και η τροπαιοθήκη του συλλόγου όπου είναι τα πρωταθλήματα, τα κύπελλα και φυσικά τα ευρωπαϊκά που έχει κατακτήσει το κλαμπ ενώ υπάρχουν και κειμήλια από τα πρώτα χρόνια της ομάδας. Στη συνέχεια υπάρχει η συνέντευξη Τύπου πριν καταλήξουμε στα αποδυτήρια και έπειτα στον αγωνιστικό χώρο.

Όλη αυτή η διαδρομή δεν γίνεται από εσωτερικούς διαδρόμους αλλά από... εξωτερικούς. Δηλαδή κάθε φορά βγαίναμε στο εξωτερικό μέρος του γηπέδου που έχει κάτι σαν μπαλκόνι για να πάμε στο επόμενο δωμάτιο. Φυσικά ξεχωρίζει το μουσείο με αντικείμενα, παπούτσια, φανέλες και μηνύματα από θρύλους του συλλόγου. Εκεί υπάρχει μεταξύ άλλων και ο πίνακας που είχε ο Ντι Στέφανο όταν ήταν προπονητής για να δείχνει το πλάνο στους παίκτες.

Ξεχωριστή θέση έχει και ένα παρεκκλήσι που βρίσκεται κοντά στα αποδυτήρια της πρώτης ομάδας και στην αρχή του διαδρόμου για να βγουν οι παίκτες στο γήπεδο. Πρόκειται για τη Capella de la Mare de Déu dels Desemparats που είναι αφιερωμένη στην Παναγιά των Αβοήθητων που αποτελεί την προστάτιδα της πόλης και είναι το σημείο όπου ουκ ολίγοι ποδοσφαιριστές ή ακόμα και διαιτητές προσεύχονται πριν τα ματς.

Φυσικά το δέος που αισθάνεται κάποιος μόλις βγει στον αγωνιστικό χώρο είναι απερίγραπτο. Μόνο όταν το ζήσει κάποιος μπορεί να καταλάβει πόση ιστορία έχει μόνο και μόνο η αύρα του γηπέδου. Και ακόμα περισσότερο, όταν είναι γεμάτο. Όπως στον αγώνα με τη Ράγιο Βαγιεκάνο στις 14 Μαϊου όπου το Gazzetta βρέθηκε στις εξέδρες του γηπέδου.

Καμία θέση κενή. Με πορτοκαλί σημαίες και άπαντες με λευκές εμφανίσεις. Η ατμόσφαιρα μαγική, ειδικά στην πρώτη σέντρα όπου έδωσαν επιπλέον boost στους παίκτες τους. Προσέξτε. Δεν διεκδικούσε πρωτάθλημα ή έξοδο στην Ευρώπη. Όπως είχε συνηθίσει αλλά για την παραμονή στα μεγάλα σαλόνια. Αυτό ήταν το ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Υπάρχει ένας... θρύλος που ακολουθά την ιδιαίτερη μορφή των αποδυτηρίων της Βαλένθια. Συγκεκριμένα, αν κάποιος μπει στα αποδυτήρια της ισπανικής ομάδας θα αντιληφθεί αμέσως ότι δεν έχουν δεχθεί κάποια μεγάλη ανακαίνιση όλα αυτά τα χρόνια. Μικρές θέσεις, στενός διάδρομος, απλός πίνακας και γενικά πολύ λιτά αποδυτήρια για γηπεδούχο.

Σύμφωνα με τις ιστορίες που ακούγονται, ο Ράφα Μπενίτεθ κρύβεται πίσω από αυτή την απόφαση. Ο άλλοτε προπονητής του Παναθηναϊκού έμεινε για τρία χρόνια στις «νυχτερίδες» και στον σύλλογο τον έχουν ως ένας εκ των κορυφαίων που πέρασε ποτέ από το κλαμπ. Όχι άδικα καθώς σε αυτή τη θητεία, ο Ισπανός κόουτς είχε δύο πρωταθλήματα και την κατάκτηση του UEFA Cup ενώ σε 160 ματς είχε μόλις 33 ήττες (!), 38 ισοπαλίες και συνολικά 89 νίκες, δημιουργώντας μία ανίκητη ομάδα σε Ισπανία και Ευρώπη.

Ο Μπενίτεθ, λοιπόν, είναι ο άνθρωπος που ζήτησε από τους ανθρώπους της διοίκησης να μην συμπεριλάβουν στις ανακαινίσεις του γηπέδου τον χώρο των αποδυτηρίων. Αντιθέτως, ζήτησε να φύγουν καθρέφτες, τζακούζι και ότι άλλο αποτελούσε «πολυτέλεια» μέσα στον χώρο και να παραμείνει το παραδοσιακό στοιχείο ώστε οι ποδοσφαιριστές να είναι συγκεντρωμένοι.

Εν τέλει η συμβουλή του πέτυχε και μέχρι σήμερα, τα αποδυτήρια δεν έχουν υποστεί σχεδόν καμία μεγάλη αλλαγή εκτός από μερικές λεπτομέρειες. Δεν είναι τυχαίο που το πείραμα πέτυχε και διατηρήθηκε μέχρι και σήμερα.

Η Βαλένθια έμαθε στην απλότητα, γιγαντώθηκε με τα... λίγα και αυτό καθρεφτίζεται στο εντυπωσιακό της γήπεδο, στο «στολίδι» που ετοιμάζει και στο προπονητικό της κέντρο. Η σύνδεση σε όλα αυτά. Η ίδια που συνδέει και αυτό το κείμενο. «Familia Taronja».