Τελικός Champions League 2026: Άρσεναλ, οι κατάρες είναι για να σπάνε!
Μέσα σε επτά χρόνια άκουσε πολλά. Από την αμφισβήτηση στην αποθέωση και πάλι πίσω. Ο Μικέλ Αρτέτα πέρασε από... 40 κύματα στον πάγκο της Άρσεναλ, αλλά δεν λύγισε ποτέ. Λοιδορήθηκε ως αφελής όταν παρουσίαζε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο χωρίς τίτλους, κατακρίθηκε από την πλειονότητα όταν έκανε... στροφή 180 μοιρών κι έπαιρνε αποτελέσματα με στυλ αμυντικό.
Το όνομά του ωστόσο θα χαραχθεί για πάντα στην ιστορία του κλαμπ. Με εκείνο στην άκρη του πάγκου, η Άρσεναλ βρέθηκε και πάλι στην κορυφή της Αγγλίας μετά από 22 ολόκληρα χρόνια, κατακτώντας την πρώτη Premier League της ιστορίας της από τους Invincibles του 2004. Κι όμως, οι Gunners δεν πατούν ακόμα φρένο. Έχουν κανονίσει άλλωστε ακόμα ένα ραντεβού με την ιστορία.
Το βράδυ του Σαββάτου (30/1) θα διασταυρωθούν με την Παρί Σεν Ζερμέν στον τελικό της Βουδαπέστης και ψάχνουν να ολοκληρώσουν μια ονειρική σεζόν με τον κατάλληλο τρόπο: Επιστρέφοντας στο Λονδίνο με το πρώτο τους Champions League στις αποσκευές τους.
Στην κορυφή της Αγγλίας μετά από 22 χρόνια!
Το «Trust the process» είναι πιο δυνατό από ποτέ στο Λονδίνο. Η Άρσεναλ κατάφερε να κάνει... χαλάστρα στο «αντίο» του Πεπ Γκουαρδιόλα από την Premier League και να αρπάξει ένα πρωτάθλημα που φλέρταρε για χρόνια. Επί τρία συναπτά έτη ωστόσο έφτανε στην πηγή, δίχως να πιει νερό. Δεύτερη θέση το 2023, δεύτερη θέση το 2024, δεύτερη θέση το 2025. Η κατάρα επιτέλους έσπασε ένα χρόνο μετά.
OUR BOSS ❤️🔥 pic.twitter.com/k2FqCz6FHf
— Arsenal (@Arsenal) May 25, 2026
Διαθέτοντας μια νεανική ομάδα και με δύναμη στο σύνολο, ο Μικέλ Αρτέτα κατάφερε να σμιλεύσει μια ομάδα κατά το δοκούν. Οι αρετές του μέντορά του, Πεπ Γκουαρδιόλα, παραμερίστηκαν καθώς η σεζόν προχωρούσε, με τον Ισπανό να δίνει έμφαση στον έλεγχο του ρυθμού και την ανασταλτική λειτουργία. Σε αντίθεση με προηγούμενες προσπάθειες όπου πληγώθηκε από την επιθετική της φύση, στην Άρσεναλ έγιναν... masters στο πάγωμα του ρυθμού, των στημένων φάσεων και των κυνικών βαθμών.
Μια ομάδα με τη δική του υπογραφή, έτοιμη να προσαρμοστεί σε κάθε συνθήκη. Το τέλος της σεζόν τη βρήκε να παίρνει ένα μαρτυρικό πρωτάθλημα με την καλύτερη άμυνα της Premier League και με διαφορά επτά βαθμών από τη δεύτερη Μάντσεστερ Σίτι. Ακόμα κι αν δεν άρεσε στο μάτι...
Η αφετηρία του ευρωπαϊκού ταξιδιού
H Premier League ωστόσο δεν ήταν αρκετή. Την περσινή περίοδο η Άρσεναλ πραγματοποίησε μια αξιοπρόσεκτη πορεία μετά από χρόνια στην Ευρώπη, απέκλεισε τη Ρεάλ Μαδρίτης με νίκες μέσα-έξω και βρέθηκε στα ημιτελικά του Champions League για πρώτη φορά από το 2008. Στους «4» ωστόσο, η Παρί αποδείχθηκε πιο έτοιμη. Οι λεπτομέρειες κύλησαν υπέρ της, τα μεγάλα ονόματα βρέθηκαν στη βραδιά τους και η ιστορία γράφτηκε με μαύρο μελάνι για τους Gunners. Όπως αποδείχθηκε ωστόσο, δεν ήταν το τέλος ενός ταξιδιού, αλλά η αφετηρία.
Ένα χρόνο αργότερα άλλωστε η Άρσεναλ θα συναντήσει ξανά την Παρί για την άτυπη ρεβάνς, αλλά αυτή τη φορά στον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης. Ήταν η καλύτερη επιβράβευση για την κορυφαία άμυνα του Champions League. Οι Gunners τερμάτισαν πρώτοι και καλύτεροι με το 8/8 στη League Phase και στα νοκ-άουτ παρέμειναν σε τροχιά τίτλου. Στη φάση των «16» έβγαλαν την υποχρέωση απέναντι στη Λεβερκούζεν, ακολούθησε η δύσκολη πρόκριση επί της Σπόρτινγκ Λισαβόνας στους «8» και στα ημιτελικά πέταξαν έξω την Ατλέτικο Μαδρίτης.
Τρεις νοκ-άουτ γύροι με το παθητικό να περιορίζεται στο ένα γκολ. Μαζί με τα πέντε που δέχθηκαν στη φάση των ομίλων, οι Λονδρέζοι συνολικά έχουν δει τα δίχτυα τους να παραβιάζονται μόλις έξι φορές σε μήκος 14 αγώνων. Κι ο απολογισμός; Έντεκα νίκες, τρεις ισοπαλίες, καμία ήττα... Απόλυτοι στον τελικό! Εκεί όπου θα επιστρέψουν για δεύτερη φορά στην ιστορία τους και πρώτη από το 2006. Από εκείνη την εφιαλτική βραδιά στο Παρίσι...
Για να σπάσει ακόμα μια... κατάρα
«Κόλλησα στο σχολείο κατά τη διάρκεια εκείνου του τελικού. Μέχρι να καταφέρω να γυρίσω σπίτι, ο Λέμαν είχε ήδη αποβληθεί. Είκοσι χρόνια μετά, ακόμα και το άκουσμα του ονόματος του Χένρικ Λάρσον πονάει» παραδέχθηκε ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης και φανατικός φίλος της Άρσεναλ, Ζοχράν Μαμντάνι, σε άρθρο του στο «Athletic». Μια πρόταση που αποτυπώνει το συναίσθημα μιας ολόκληρης γενιάς φιλάθλων της Άρσεναλ. Στις 17 Μαΐου του 2006, οι Gunners έφτασαν πιο κοντά από ποτέ. Πιο κοντά στο ιερό δισκοπότηρο, στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Σε εκείνη τη βραδιά του Παρισιού προηγήθηκαν, πίστεψαν, αγωνίστηκαν, αλλά όλα κατέρρευσαν μέσα σε τέσσερα λεπτά. Ετό και Μπελέτι, διπλό χτύπημα εν ριπή οφθαλμού. Το 0-1 της Άρσεναλ στο 76΄αντιστρέφεται απότομα και μετατρέπεται σε 2-1 για τη Μπαρτσελόνα, με ένα δεκάλεπτο ακόμα να απομένει στον τελικό του Παρισιού. Για 70 λεπτά, η ομάδα του Βενγκέρ πάλευε με δέκα παίκτες.
Ο Γερμανός γκολκίπερ, Γιενς Λέμαν, είχε αποβληθεί από το 20΄και ο Άσλεϊ Κόουλ ακόμα και σήμερα αναρωτιέται: «Ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν παίζαμε 11 εναντίον 11, ακόμα κι αν χάναμε με 1-0;Ήμουν συντετριμμένος για δύο ανθρώπους. Είχες τον Γενς να αποβάλλεται και τον Ρομπέρ Πιρές να πρέπει να βγει αλλαγή. Εκείνος ήταν που θυσιάστηκε. Ποτέ δεν θέλεις να συμβαίνει αυτό σε έναν τελικό· θέλεις να είναι 11 εναντίον 11 και να κερδίσει ο καλύτερος. Ήμουν πραγματικά απογοητευμένος. Θα μπορούσαμε και πάλι να χάσουμε το παιχνίδι, αλλά ίσως να είχαμε καλύτερη ευκαιρία να νικήσουμε. Είναι κάτι που δεν θα μάθουμε ποτέ.. »
Ο χρόνος πλέον δεν γυρίζει πίσω και το ερώτημα του Κόουλ θα παραμείνει για πάντοτε αναπάντητο. Όμως η Άρσεναλ μπορεί να απαντήσει σε ένα ακόμα πιο σημαντικό. Απέναντι στην Παρί θα μπορέσει άραγε να σπάσει την ευρωπαϊκή κατάρα με το πρώτο της Champions League; Η απάντηση εν ευθέτω χρόνω στη Βουδαπέστη.
