Κούτσιας στο Gazzetta: «Στις ΗΠΑ έπεσα πολύ ψυχολογικά! Μιλούσα με την οικογένειά μου και μετά... κενό»

Ας ξεκινήσουμε με τα παιχνίδια της Εθνικής Ελπίδων. Δύο σημαντικά ματς με Μάλτα και Γερμανία. Θέλω να μου πεις τις σκέψεις σου και τον στόχο που έχετε θέσει μεταξύ σας.

«Κύριος μας στόχος είναι το πρώτο παιχνίδι. Είναι πάντα το πιο σημαντικό. Οπωσδήποτε θέλουμε νίκη με τη Μάλτα για να πάμε σε έναν "τελικό" με τη Γερμανία. Με αυτές τις δύο νίκες έχουμε ακόμα μεγαλύτερες πιθανότητες να προκριθούμε μετά από πάρα πολλά χρόνια στα τελικά του EURO».

Το γεγονός ότι φτάνετε όλο και κοντά σε αυτή την πρόκριση, σας γεμίζει με πίεση ή άγχος;

«Δεν θα το έλεγα, όχι. Θεωρώ ότι έχουμε ένα γκρουπ με πάρα πολύ ταλέντο, έχουμε ένα γκρουπ που το θέλει πάρα πολύ, έναν προπονητή που το θέλει ακόμα πιο πολύ οπότε όλοι μαζί πιστεύω ότι θα δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό και το 5x5 μέχρι τώρα δείχνει ότι είμαστε μία δεμένη και δυνατή ομάδα. Δεν αγχωνόμαστε και θέλουμε να συνεχίσουμε το σερί μας».

Στα τελευταία δύο παιχνίδια, είδαμε και έντονη τη στήριξη του κόσμου στις εξέδρες. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να έρχεται ο κόσμος στο γήπεδο;

«Όταν ο κόσμος στηρίζει την Εθνική είναι πάρα πολύ σημαντικό. Για όλους μας έτσι. Και την ανδρών και εμάς. Μας δίνει ένα boost, μας ανεβάζει τη ψυχολογία και σίγουρα παίζουμε για τον κόσμο. Όλοι μας παίζουμε για την Ελλάδα, όλοι παίζουμε για το εθνόσημο και όλοι μας στηρίζουμε και τα δίνουμε όλα για τη χώρα μας».

Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή μέχρι τώρα στην Εθνική Ελπίδων;

«Όταν κάναμε το 5x5 ήρθαμε όλοι πολύ κοντά σαν ομάδα. Ακόμα και τώρα στην πρώτη προπόνηση, που είχαμε να βρεθούμε τέσσερις μήνες περίπου, ήμασταν λες και ήμασταν εδώ και ένα μήνα μαζί. Αυτό βοηθάει πάρα πολύ. Έχουμε πάρα πολύ καλά παιδιά στην ομάδα και έναν προπονητή που μας ενώνει. Αυτό θεωρώ ότι είναι το σημαντικό και αυτό που πηγαίνει ένα βήμα μπροστά».

Είσαι χρόνια στην Κ21 της Ελλάδας. Τι διαφορετικό βλέπεις στο τωρινό γκρουπ;

«Αντικρίζω αυτό το πάθος και αυτή τη θέληση να παίξουμε όλοι σαν ομάδα και κανείς δεν κοιτάει το εγώ του και θεωρώ ότι αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι και να ξεχωρίζουμε σαν γκρουπ. Να ξεχωρίζουμε ο καθένας ξεχωριστά αλλά μέσα από την ομάδα. Κυρίως το πάθος και η θέληση να καταφέρουμε πράγματα και να προκριθούμε στο EURO».

Πόσο δύσκολο ή μη, είναι το γεγονός ότι σε λίγες πρέπει να «βρεθείτε» μεταξύ σας αγωνιστικά από τη στιγμή που άλλοι παίζουν στην Ελλάδα, άλλοι στο εξωτερικό και άλλοι έχουν ρυθμό, άλλοι όχι;

«Σίγουρα κάποιοι παίκτες παίζουν και άλλοι δεν παίζουν. Επειδή είμαι πολλά χρόνια στην Κ21, από προηγούμενες χρονιές, τώρα παίζουμε πολύ παραπάνω από ότι τότε. Σαν παίκτες ατομικά. Αυτό δίνει παραπάνω ρυθμό μέσα στο παιχνίδι αλλά κυρίως το πλάνο του προπονητή και όλο αυτό που μας ενώνει, είναι το συστατικό που με λίγες προπονήσεις βγάζουμε το αποτέλεσμα που βλέπεις. Αν δεν υπάρχει πλάνο, δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Πάμε βήμα-βήμα την κάθε προπόνηση μέχρι τον αγώνα με τη Μάλτα. Έχουμε ξεχάσει τη Γερμανία».

Τι φταίει που ο νεαρός Έλληνας ποδοσφαιριστής παίρνει όλο και περισσότερες ευκαιρίες;

«Βοηθάει πάρα πολύ το καινούργιο φορμάτ του Κυπέλλου Ελλάδος όπου δίνει τη δυνατότητα σε νεότερους παίκτες να παίζουν λίγο παραπάνω. Θεωρώ ότι είναι να γίνει η αρχή και έχει γίνει με κάποιους παίκτες, οπότε οι ομάδες πλέον, ρισκάρουν πιο εύκολα με κάποιους νεαρούς παίκτες. Έγινε λίγο δύσκολα και διστακτικά η αρχή αλλά αφού έγινε, θα συνεχίσει».

Είναι καλό για έναν Έλληνα ποδοσφαιριστή να φύγει στο εξωτερικό σε νεαρή ηλικία;

«Θεωρώ ότι πρέπει να είναι πολύ έτοιμος στο ψυχολογικό κομμάτι, να είναι σίγουρος για την απόφαση του και να έχει ωριμάσει σωστά μέσα του. Όταν πιστεύεις μέσα σου ότι είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα, θεωρώ ότι πρέπει να το κάνεις. Να μην διστάσεις. Αν τα πράγματα εδώ δεν σε ευνοούν, δηλαδή δεν έχεις τον απαραίτητο χρόνο συμμετοχής και σου δοθεί η ευκαιρία να πας αλλού να παίξεις, θεωρώ ότι πρέπει να κάνεις το επόμενο βήμα».

Εσύ τι δυσκολίες αντιμετώπισες δεδομένου ότι στα 19 σου πήγες στην άλλη άκρη του πλανήτη;

«Η οικογένεια μου. Μου έλειπε πάρα πολύ. Εμένα η πρώτη μου κίνηση να φύγω από την Ελλάδα ήταν να αλλάξω και ήπειρο (γέλια). Κατευθείαν στα βαθιά και ήταν δύσκολο για εμένα. Η πρώτη μου δυσκολία ήταν αυτή. Έμενα σε ένα χωριό που είναι 500 άτομα και ξαφνικά είμαι σε μία πόλη με εκατομμύρια κόσμο και μέσα σε ουρανοξύστες, είναι απότομο αλλά η οικογένεια ήταν το δυσκολότερο. Να τους βλέπεις μία φορά το 6μηνο είναι το πιο βαρύ. Μιλάς στο τηλέφωνο, εντάξει αλλά μετά; Κενό. Η οικογένεια είναι αυτή που δίνει τη ψυχολογία, το κίνητρο, την ώθηση για να προχωρήσεις και να μην τα παρατήσεις. Αν δεν τους έχεις εκεί να τους μιλήσεις από κοντά δεν γίνεται».

Οπότε ο στόχος ήταν να γυρίσεις στην Ευρώπη...

«Όταν πήγα στην Αμερική είχα σκοπό να κάτσω 1-1,5 χρόνο ώστε να φύγω είτε μία καλή μεταγραφή, είτε γενικά να γυρίσω στην Ευρώπη. Αυτός ήταν ο στόχος μου. Έβλεπα ότι από τον ΠΑΟΚ δεν ήταν εύκολα τα πράγματα, οπότε η Αμερική ήταν μία διέξοδος για να πάω στην Ευρώπη».

Ποια ήταν η χειρότερη στιγμή στην Αμερική;

«Ήταν όλα μαζί. Ειδικά όταν δεν παίζεις. Για αυτό ζεις, αυτό αγαπάς, για αυτό αναπνέεις. Όταν δεν είσαι βασικός αλλάζει όλο το σκεπτικό σου. Το πιο βαρύ αυτό είναι στο ψυχολογικό κομμάτι και συνδέεται με την απουσία της οικογένεια και τότε πέφτεις πολύ ψυχολογικά. Αλλά κατάλαβα το λάθος μου, πλέον έχω βάλει έναν ειδικό που βοηθάει σε αυτό το κομμάτι. Ο πατέρας μου μού έλεγε ότι είναι κομμάτι που πρέπει να το βάλω στη ζωή μου. Στην αρχή όλοι λέμε όχι και ότι δεν τον χρειαζόμαστε και ότι θα το παλέψουμε μόνοι μας. Αλλά όταν έρχεται η στιγμή και βλέπεις ότι σου δίνει μία λύση, τότε τα βλέπεις όλα πολύ διαφορετικά. Το προτείνω ξεκάθαρα. Βοηθάει πάρα πολύ στη ψυχολογία».

Πώς ένιωσες μόλις γύρισες στην Ευρώπη για χάρη της Λουγκάνο;

«Πήγα σε μία ομάδα όπου το πρώτο εξάμηνο είχα πρωταγωνιστικό ρόλο, έπαιζα κάθε παιχνίδι, έβαλα τα πρώτα μου στο Conference League. Στην αρχή ένιωσα μία ανακούφιση τόσο στο αγωνιστικό όσο και στο έξωαγωνιστικό που σου είπα και πριν»

Θυμάμαι μία έντονη στιγμή που είχες με τον μπαμπά σου. Είχες αναφέρει κάποια πράγματα στο Gazzetta με αφορμή αυτή τη ματσάρα. Τι είχε συμβεί ακριβώς;

«Η πιο σημαντική εμπειρία στο μυαλό μου μέχρι τώρα. Ήταν από τα πρώτα μου παιχνίδια και γκολ στο Conference League. Είχε μεγάλη ένταση στο ματς. Ήμασταν κοντά να πάμε προημιτελικά που ήταν κάτι τεράστιο για την ομάδα. Θα παίζαμε με τη Φιορεντίνα αν περνούσαμε. Ήταν μία στιγμή που βγήκαν τα συναισθήματα και η πίεση. Ο πατέρας μου στην κερκίδα είχε την ίδια ένταση και μόλις τον είδα να κλαίει, έκλαψα και εγώ. Ήταν έντονη στιγμή και μία εμπειρία... μπερδεμένη επειδή από τη μία είχαμε κλάματα από χαρά και μετά από λύπη. Θεωρώ ότι ήταν μία στιγμή που ήμουν λίγο άτυχος. Να κάνεις τέτοια εμφάνιση, να τη βοηθάς να πάει μακριά στην Ευρώπη αλλά δεν ήρθε η πρόκριση σε ένα τέτοιο ματς. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο».

Σε όλη τη συνέντευξη σε παρατηρώ. Είσαι σοβαρός, δεν έχει κάνει κάποια γκριμάτσα ή έκφραση. Και μόλις είπες για τον μπαμπά σου, αμέσως χαμογέλασες. Τι ρόλο έχει παίξει;

«Μεγάλο ρόλο. Θα σου πω κάτι, χωρίς τον μπαμπά μου δεν θα ήμασταν αυτή τη στιγμή εδώ να μιλάμε, δεν θα με ήξερες και δεν θα κάναμε αυτή τη συνέντευξη. Είναι τα πάντα μου ο πατέρας μου. Αυτός με έμαθε να παίζω ποδόσφαιρο, εκείνος με έγραψε σε ακαδημία, με πηγαινόφερνε στην αρχή επειδή δεν ήμασταν καλά οικονομικά. Από τα οκτώ μου μέχρι τα δώδεκα έκανε κάθε μέρα 1,1-5 ώρα διαδρομή για να πηγαίνω προπονήσεις. Κάθε φορά επειδή αναφέρω το όνομα του, μου λέει "μην λες για εμένα, εσύ είσαι ο πρωταγωνιστής, εσύ παίζεις ποδόσφαιρο, δεν χρειάζεται να λες για εμένα" (γέλια). Ψιλοντρέπεται ίσως κιόλας. Είναι διαφορετικά όταν μιλάω για το ποδόσφαιρο και διαφορετικά όταν μιλάω για τον μπαμπά μου, οπότε θα με ρωτήσεις είναι λογικό. Άθελα μου το λέω (γέλια)».

Διαφωνείτε;

«Υπάρχουν πολλές φορές που διαφωνούμε. Μετά από κάθε παιχνίδι θα υπάρξει το πώς το βλέπει εκείνος, πώς το βλέπω εγώ. Θα μαλώσουμε 2-3 φορές, μετά την επόμενη μέρα θα μιλήσουμε με 2-3 κουβέντες, θα κάνουμε 1-2 μέρες να μιλήσουμε (γέλια). Έχει συνέχεια. Πιστεύω ότι επειδή και εκείνος έπαιξε ποδόσφαιρο αλλά ήταν ιδιαίτερα άτυχος γιατί είχε πολλούς τραυματισμούς και έκανε έντεκα εγχειρίσεις σκέψου, του βγαίνει πάθος και το απωθημένο. Είμαι και ο μόνος γιος που έχει, οπότε είναι πάνω μου (γέλια)».

Θυμάσαι κάτι χαρακτηριστικό που σου είχε πει;

«Θυμάμαι κάτι χαρακτηριστικό. Παίζαμε τελικό Κ15 με τον Άρη στη Λαμία. Πήραμε το πρωτάθλημα, έβαλα δύο γκολ στον τελικό, βγαίνουμε έξω με το κύπελλο, βγαίνουμε φωτογραφία μαζί και μετά μου λέει: "δύο οφσάιντ, δεν έπρεπε να βγεις". Τρελάθηκα. Του έλεγα "πήραμε το κύπελλο, έβαλα δύο γκολ", ήμουν 15 χρονών παιδάκι. Είχα βάλει άλλα 30 στο πρωτάθλημα και μου είπε για τα δύο οφσάιντ. Τρομερό πραγματικά (γέλια)».

Έχει υπάρξει στιγμή που να σου είπε "όλα τέλεια σήμερα";

«Ποτέ. Πάντα θα είναι συγκροτημένος και θα έχει πάντα κάτι να πει. Αυτό δεν είναι συγκεκριμένο. Είναι ανάλογα το παιχνίδι. Δεν θα σταθεί μόνο αγωνιστικά. Θα μου πει για κάτι που έκανα με τα χέρια, ή να μην κάνω χειρονομίες ή να μην μιλάω στον διαιτητής. Είναι ένας μπαμπάς που τα βλέπει όλα. Δεν θα μου πει ποτέ τα έκανες όλα τέλεια».

Τι είναι για σένα ποδόσφαιρο;

«Το ποδόσφαιρο είναι όλη μου η ζωή. Δεν το συνιστώ αλλά για εμένα είναι μόνο αυτό. Κοιμάμαι και ξυπνάω μόνο για αυτό. Ζω μόνο για αυτό».

Γιατί το λες αυτό;

«Το λέω γιατί δεν πρέπει να έχεις μόνο αυτό. Τα μικρά παιδιά θα πρέπει να μην παρατήσουν ποτέ την εκπαίδευση. Εγώ δεν είχα αυτή τη δυνατότητα γιατί 16 χρονών ήμουν στην πρώτη ομάδα του ΠΑΟΚ και ήταν δύσκολο να τα συνδυάσω. Θεωρώ ότι όταν κυνηγάς τα όνειρα σου και έχεις πάθος για αυτά, καλό είναι να μην σε σταματήσει τίποτα».

Έχεις σκεφτεί ποτέ να τον παρατήσεις;

«Ποτέ, ποτέ. Μόνο ποδόσφαιρο»

Πόσο δύσκολο ήταν να διαχειριστείς το γεγονός ότι από τόσο νεαρή ηλικία έχεις τέτοιο hype;

«Είχα την οικογένεια μου δίπλα μου να μου λέει το πως πρέπει να συμπεριφερθώ, το πώς να είμαι σαν άνθρωπος, να μείνω σεμνός γιατί δεν το βλέπουμε συχνά σε τόσο νεαρή ηλικία να υπάρχει τόσο hype. Είσαι παιδί ακόμα και είναι δύσκολο να το διαχειριστείς. Αν έχεις τους σωστούς μέντορες όπως είχα εγώ τον μπαμπά μου, τότε θα πάρεις και τις σωστές συμβουλές».

Θα επέστρεφες στην Ελλάδα ή προτεραιότητα είναι το εξωτερικό;

«Κοίτα, προτεραιότητα είναι το εξωτερικό. Αλλά αν έρθει κάτι από την Ελλάδα που θα με συμφέρει σαν Γιώργο, προφανώς θα το επεξεργαστώ, θα το συζητήσω με τους δικούς μου ανθρώπους και θα πάρω την καλύτερη απόφαση. Εδώ είναι η οικογένεια μου, εδώ ξεκίνησα το ποδόσφαιρο και θα γυρίσω κάποια στιγμή στην Ελλάδα αλλά δεν ξέρει κανείς τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Ότι είναι να γίνει θα γίνει. Υγεία να έχουμε».